RECENSIE: The Miser, Garrick Theatre ✭✭✭✭

De cast van The Miser (De Vrek). Foto: Helen Maybanks The Miser

Garrick Theatre

10 maart 2017

Vier sterren

Boek Tickets | Meer Informatie

Molières The Miser begon ooit als een komedie in vijf bedrijven. Gelukkig voor degenen die na de voorstelling nog de trein naar huis moeten halen, hebben Sean Foley en Phil Porter het herschreven tot een tweeënhalf uur durende komedie in twee bedrijven. Het resultaat is een hilarische persiflage op elk denkbaar theatraal stereotype, uitgevoerd door een fantastische groep komische acteurs.

Het stuk speelt zich af in het Parijs van de 17e eeuw en bevat alle bekende archetypen uit de Commedia Dell'arte: de dwaze oude man, zijn ijdele kinderen en een paar sluwe bedienden. De bejaarde vrek Harpagon houdt van niets meer dan van zijn geld, maar hij is diep paranoïde dat iedereen het van hem wil stelen. Tussen zijn samenzwerende kinderen, verbitterde personeel en een brutale koppelaarster door, is dat ook daadwerkelijk het geval. Wanneer Harpagon zijn oog laat vallen op de geliefde van zijn zoon, barst de strijd los om het fortuin van de oude man te bemachtigen.

Griff Rhys Jones, Lee Mack en Ryan Gage in The Miser. Foto: Tristram Kenton

Griff Rhys Jones keert terug op het toneel in de titelrol van de vrek. Als een uitpuilende, hitsige oude knar speelt hij Harpagon met de theatraliteit en het zichtbare genoegen van een 'pantomime villain', in staat om de zaal met één verbouwereerde blik aan het lachen te krijgen.

De voorstelling wordt ook gepresenteerd als het toneeldebuut van komiek Lee Mack. Dat is te merken; zijn Maître Jacques vertoont in gedrag en maniertjes meer dan een vluchtige gelijkenis met zijn personage uit de sitcom Not Going Out. Toch past Mack, met zijn hondstrouwe blik en talent voor improvisatie, uitstekend in de rol van de berekenende Jacques. De voorste rijen van de stalles krijgen het zwaar te verduren door de directe interactie van verschillende personages, maar Mack is een veelpleger. Hij zet zijn ervaring als stand-upper briljant in en oogt volkomen op zijn gemak. We hadden misschien wel zonder zijn strooisel aan moderne termen in plaats van vloeken gekund (“Shia LaBeouf! Pret A Manger!”), maar het is een ongeremd grappige prestatie, vooral wanneer hij op het klavecimbel losgaat als een bezeten, haveloze Elton John.

Andi Osho en Katy Wix in The Miser. Foto: Helen Maybanks

Naast hem in deze komische cross-over zien we Andi Osho als de ritselende Frosine. Net als Mack lijkt zij er plezier in te scheppen de vierde wand te doorbreken en ze brengt een enorme dosis energie in haar scènes. Een uitwisseling met Harpagon waarin ze tot het uiterste volhoudt dat de mooie jonge Marianne een voorkeur heeft voor bejaarde mannen, is onbetaalbaar.

Ryan Gage is uitstekend als Harpagons ijdele, lispelende zoon Cléante. Dartelend over het toneel, stralend in zijn pruik, schmink en kleding vol ruches, gaat Gage er direct vol tegenaan en houdt hij zijn manische energie de hele voorstelling vast. Katy Wix vermaakt eveneens als zijn nuffige zus Elise, een perfecte parodie op de stereotiepe acteerstijl in 'de klassiekers'. Als haar aanbidder Valère is Mathew Horne meer dan aan haar gewaagd; met zijn kunstzinnig geparfumeerde houding en trotse tred is hij heerlijk minachtend wanneer hij de confrontatie aangaat met Maître Jacques. Ellie White als Marianne is een verrassend hoogtepunt van de avond; door haar overdreven verfijnde articulatie is ze vrijwel onverstaanbaar voor de andere personages.

Matthew Horne en Katy Wix in The Miser. Foto: Helen Maybanks De bewerking van Foley en Porter wordt omschreven als een 'vrije bewerking' en dat stempel is meer dan terecht. Met Frosine die Marianne aanmoedigt om haar 'game face' op te zetten terwijl Harpagon zijn avances maakt, en Maître Jacques die ons doodleuk vertelt dat we zojuist een stukje maatschappijkritiek hebben gehoord, is het een zeer modern script. Soms balanceert het op het randje van té 'hip', met actuele verwijzingen die er wat geforceerd in zijn gepropt en personages die erom branden ons te wijzen op de actuele thema's. Voor nu werkt het prima, maar een herneming over pakweg vijf jaar zou er waarschijnlijk al gedateerd uitzien. De beste grappen komen voort uit de universele humor, fantastische slapstick en een paar krankzinnige onthullingen – Molière wist precies wat hij deed toen hij deze situaties creëerde waarin de types uit de Commedia zich konden uitleven.

Het decor van Alice Power vormt een fantastische speeltuin en toont het interieur en de tuin van een vervallen Parijs herenhuis. De cast heeft echter nog wat meer verfijning nodig in de interactie met de omgeving om het volledige komische potentieel te benutten, en wanneer de energie in de tweede helft wat inzakt, is dat merkbaar.

Desondanks volgen de lachsalvo's elkaar in hoog tempo op in de ontstane chaos. Dankzij een aantal uitblinkende komische vertolkingen lijkt het erop dat er nog genoeg leven zit in de oude vrek van Molière.

BOEK NU TICKETS VOOR THE MISER