Recensie: The One, Soho Theatre ✭✭✭✭✭

Het komt het dichtst in de buurt van een perfect toneelstuk dat ik ooit heb gezien, schrijft Alex Delaney.

Vicky Jones’ bekroonde debuutvoorstelling, The One, onderzoekt het concept van romantiek in onze huidige tijd. Het is angstaanjagend duister, onbeschrijflijk grappig en houdt het publiek vanaf het eerste moment in zijn greep. Met een voortreffelijke regie en foutloze acteerprestaties is dit het dichtst dat ik ooit bij een perfecte voorstelling ben gekomen. Dat alles maakt het verdomd lastig om een recensie te schrijven die niet leest als een liefdesbrief.

‘The One’ speelt zich af in de woonkamer van het appartement van Harry en Jo. De ruimte wordt gedomineerd door een grote rode bank, die naarmate het stuk vordert zowel het slagveld als het boudoir vormt. Klassieke muziek zwelt aan, een sterrenhemel schittert op de achtergrond; onze hoofdrolspelers glijden het podium op en vallen elkaar hartstochtelijk in de armen. Het is in alle opzichten een sprookjeseinde, vlak voor het ‘lang en gelukkig’. Deze overdreven sentimentaliteit wordt echter abrupt en briljant onderuitgehaald wanneer de liefdevolle omhelzing omslaat in het kijken naar porno en het eten van Wotsits tijdens ongeïnspireerde seks.

De kern van Jones’ duizelingwekkend goed geschreven stuk is het idee dat we tegenwoordig misschien te cynisch, te goedgeïnformeerd of te intelligent zijn voor de liefde. Is er echt nog iemand naïef genoeg om te geloven in het concept van ‘de ware’? En als we ons ongeloof lang genoeg kunnen uitschakelen om ernaar te zoeken, hoe weten we dan wanneer we die hebben gevonden? Terwijl we Harry en Jo zien worstelen met deze vragen tijdens één slapeloze, dronken nacht, onthult Jones' dialoog – met een verbluffende directheid en vreugdevolle vrijheid gebracht door Rufus Wright en Phoebe Waller-Bridge – de dubbelzinnige aard van deze moderne monogamie: knus en claustrofobisch, intiem en irritant, verkwikkend en gewelddadig.

Het is een opwindende maar uitputtende reis voor het publiek. We krijgen geen moment de kans om te ontspannen of te raden hoe het afloopt; net als Harry's belaagde en verfomfaaide vriendin Kerry kunnen we alleen maar met open mond toekijken hoe deze twee geliefden elkaar tarten, kwellen en prikkelen, terwijl ze eindeloos elkaars grenzen opzoeken. In de eerste helft bereiken deze confrontaties een hoogtepunt in het gezelschap van Kerry, alsof de aanwezigheid van een buitenstaander een routine aanwakkert die het stel beu is geworden om alleen met elkaar op te voeren. Gaandeweg ontdekken we ook dat een getuige als vangnet fungeert; zonder die stabiliserende invloed kunnen en zullen de spelletjes te ver gaan. Wij, als onzichtbare toeschouwers van het hele tafereel, voelen ons tegelijkertijd buitengesloten van de intieme verstrengelingen van het duo én schuldig betrokken bij de wrede gevolgen ervan.

Waller-Bridge, Wright en Lu Corfield leveren stuk voor stuk verbluffende prestaties: gelaagd, specifiek en ontzettend grappig. Jones heeft de tekst alleen aan de eerstgenoemde opgedragen, en terecht – haar Jo is een vreselijk en angstaanjagend personage, maar Waller-Bridge speelt haar met zo’n brute charme en adembenemend vakmanschap dat we onvermijdelijk tot haar aangetrokken worden, net als Harry. Wat je interpretatie van de slotscène en de gevolgen voor hun relatie ook is, één ding is zeker: Jones en Waller-Bridge zijn een ‘match made in heaven’.

Te zien tot en met 30 maart 2014. Meer informatie