RECENSIE: The Picture Of Dorian Gray, gestreamd door het Barn Theatre ✭✭✭

Gary Stringer recenseert The Picture of Dorian Gray, gepresenteerd en online gestreamd door Barn Theatre Cirencester en anderen.

Fionn Whitehead in The Picture of Dorian Gray 

Barn Theatre, Cirencester, en anderen, online

Drie sterren

Bekijk Dorian Gray online

Als een van de oorspronkelijke u2018influencersu2019 zou Oscar Wilde ongetwijfeld in zijn nopjes zijn geweest dat zijn schandalige morele fabel, The Picture of Dorian Gray, ons nog steeds blijft fascineren. Voor het Covid-tijdperk is het stuk met veel bravoure naar het heden vertaald door het creatieve team achter het veelgeprezen What a Carve Up!: auteur Henry Filloux-Bennett en regisseur Tamara Harvey.

De uitdagingen van de anderhalvemetermaatschappij betekenen dat deze nieuwe, vooraf opgenomen bewerking uit noodzaak een vindingrijke productie is. Er wordt gebruikgemaakt van diverse multimedia-technieken om Oscars verhaal over esthetiek versus ethiek volledig naar het nu te trekken. Het productieteam levert uitstekend werk, met indrukwekkende decors en kostuums van Holly Pigott, terwijl de cinematografie van Benjamin Collins en het geluidsontwerp en de originele muziek van Harry Smith bijdragen aan de filmische sfeer van het stuk. Er zitten veel slimme, subtiele en minder subtiele knipogen in naar de theatraliteit van het werk en het feit dat dit mijlenver verwijderd is van de gebruikelijke live-ervaring van een toneelstuk.

Alfred Enoch

Onze antiheld, Dorian, wordt met de nodige charme, zij het met een licht gebrek aan dreiging, vertolkt door Fionn Whitehead. Hier wordt hij neergezet als een universiteitsstudent die worstelt met de druk van het leven in lockdown midden in een wereldwijde pandemie. Tegelijkertijd leert hij, zoals alle jongeren, zijn weg te vinden in onze digitale wereld van directe bevrediging; zoekend naar wie hij is en waar hij voor staat in een tijdperk van hashtags en clickbait. De bejubelde Dorian vormt het middelpunt van een emotioneel touwtrekken tussen de oppervlakkig dandyachtige Harry Wotton u2013 de uitmuntende Alfred Enoch u2013 en de Basil Hallward van Russell Tovey, nu een softwareontwikkelaar die wordt beperkt door waarheden die hij niet wil of kan accepteren. Sibyl Vane, briljant vertolkt met zowel ambitie als nau00efviteit door Emma McDonald, voegt nog meer emotionele verleiding en onrust toe. Sibyl krijgt door de korte speelduur weinig ruimte, maar dit benadrukt juist het wispelturige karakter van Dorians genegenheid en van roem zelf. Menig reality-tv-ster zou zich in haar lot kunnen vinden.

Ook de twee Britse iconen (u2018National Treasuresu2019) die de cast completeren, komen er bekaaid vanaf. Stephen Fry als de Interviewer heeft een zeer beperkte rol, terwijl de rol van Joanna Lumley als Caroline Narborough een gemiste kans lijkt om de ambities van iemand buiten de op de jeugd beluste sociale media-demografie te tonen. Dat zij dolgraag deel uitmaakt van deze onbekende digitale wereld wordt wel aangestipt, maar niet volledig uitgediept.

Joanna Lumley

Dorians afdaling in zijn eigen digitale duisternis brengt veel hedendaagse kwesties met zich mee, en het is hier dat de productie gebukt gaat onder het gewicht van haar torenhoge ambities. De 24/7 alomtegenwoordigheid van ons altijd verbonden digitale leven, de eenzaamheid, het gebrek aan privacy, cyberpesten, FOMO enzovoort worden allemaal aangestipt; draden in een u2018dark webu2019 dat zich vervolgens richt op de impact van nepnieuws, complottheorieu00ebn, de polariserende aard van onze media, instemming en seksueel misbruik. Het is veel om te behandelen, waardoor het soms wat zwaar op de hand overkomt en afleidt van de sterke acteerprestaties.

Wildes oorspronkelijke verhaal bevat diepgaande waarheden over onze obsessie met jeugd en schoonheid en onze angst om oud en overbodig te worden. Ons huidige digitale tijdperk is het perfecte platform om deze universele thema's aan de kaak te stellen, en deze boeiende productie doet daar zeker een poging toe. Echter, ondanks een indrukwekkende cast, valt het net als Dorian zelf ten prooi aan een overdaad aan ambitie, waardoor de kernboodschap verwatert. Misschien is het net als bij sociale media: minder is vaak meer.

The Picture of Dorian Gray is een samenwerking tussen theaters uit heel Engeland en Wales, onder leiding van het Barn Theatre in Cirencester, het Lawrence Batley Theatre in Huddersfield, het New Wolsey Theatre in Ipswich, Oxford Playhouse en Theatr Clwyd. De voorstelling is online te zien van 16 tot en met 31 maart. Kaarten zijn verkrijgbaar via pictureofdoriangray.com.