RECENSIE: The View Upstairs, Soho Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert The View Upstairs, nu te zien in het Soho Theatre in Londen.

De cast van The View Upstairs. Foto: Darren Bell The View Upstairs.

Soho Theatre, Londen

25 juli 2019

5 sterren

Boek Nu Op 24 juni 1973 was de Upstairs Lounge, een homobar in de French Quarter van New Orleans, het slachtoffer van een brandstichting. Tweeëndertig mensen kwamen om het leven. Tot de schietpartij in de Pulse-nachtclub in Orlando in 2016, waarbij 49 mensen werden vermoord, was de brandstichting in de Upstairs Lounge de dodelijkste aanval op de lhbtq+-gemeenschap in de Amerikaanse geschiedenis. Er werd destijds nauwelijks over bericht en de zaak is nog steeds niet opgelost. Ik wist er niets van, totdat er naar werd verwezen in Martin Shermans toneelstuk Gently Down the Stream, dat ik eerder dit jaar in het Park Theatre zag. In een zeldzame en prachtige vorm van theatrale kruisbestuiving wordt de uitstekende musical van Max Vernon nu opgevoerd in het hart van Soho, als eerbetoon aan degenen die hun leven lieten.

Dit is niet zomaar een musical; het is een actie van activisme. Wes, een hedendaagse social media influencer, staat op het punt de ruïne van de club te kopen om er een winkel van te maken. Via de magie van het theater (en als je niet kunt geloven in onwaarschijnlijke gebeurtenissen die leiden tot een musical over homofobie in twee tijdsperioden, wat doe je dan in vredesnaam in de zaal?), reist hij terug in de tijd naar 1973, vlak voor de aanval. Hij ontdekt de gemeenschap die er bestond, opgesloten in een veilige haven, maar kwetsbaar voor aanvallen van de wet en burgers. De bovenzaal van het Soho Theatre is de perfecte locatie, en het voortreffelijke decorontwerp van Lee Newby neemt ons mee terug naar New Orleans. Op de heetste dag van het jaar was de sfeer absoluut raak!

Tyrone Huntley (Wes) en Andy Mientus (Patrick) in The View Upstairs. Foto: Darren Bell

En wat een perfect ensemble. Vanaf de openingsnoot van het lijflied Some Kind of Paradise, hield het me in zijn lhbtq-hart tot de allerlaatste beat. Elk personage is sterk neergezet en gedefinieerd. Tyrone Huntley is uitstekend als Wes: fel, succes afmetend aan geld, maar langzaam beginnend te begrijpen wat gemeenschap en geschiedenis betekenen. Een bijna onherkenbare John Partridge is een overtuigende Buddy; de pianist en mislukte ster, bitter en diep ongelukkig. Deze personages zijn feilbaar, er zijn hier geen engelen. Carly Mercedes Dyer, eerder dit jaar al zo goed in Ain’t Misbehaving, is hier even sterk als de pittige, sarcastische en hilarische Henri, de eigenaresse en matriarch van deze gemeenschap. Garry Lee speelt een gespierde en vrouwelijke dragqueen Freddy, gesteund door zijn prachtige moeder Inez, gespeeld door een ijzersterke Victoria Hamilton-Barritt. Het hart van de show wordt gevormd door Andy Mientus als Patrick, die verliefd wordt op Wes, kwetsbaar en teder, en Joseph Prouse als de vredestichter Richard, die religie de club binnenbrengt. Vocaal is de cast van wereldklasse, met een speciale vermelding voor Cedric Neal als Willie, wiens zang me sprakeloos achterliet. Het meest betoverende optreden vond ik echter dat van Declan Bennett als de dakloze, zichzelf hatende schnabbelaar Dale, de man die algemeen wordt beschouwd als de brandstichter. (Hij pleegde een jaar na de aanval zelfmoord.) Het is verontrustend en confronteert ons met onze eigen houding en homofobie. De brand en de grimmige realiteit daarvan worden met respect en op ontroerende wijze behandeld.

Declan Bennett als Dale. Foto: Darren Bell

Het onderwerp is zwaar, maar er zijn veel lichte momenten in zowel het script als de teksten, en het contrast tussen toen en nu wordt prachtig belicht. Terwijl Wes ons herinnert aan de gemaakte stappen en vooruitgang, benadrukt Vernon krachtig dat geïnternaliseerde homofobie en zelfhaat nog steeds sterk aanwezig zijn, en dat dit net zo schadelijk is als elke dreiging van de buitenwereld. Homomannen van mijn leeftijd hadden allemaal wel een Upstairs Lounge: een club waar we gelijkgestemden zochten, een veilige plek, maar ook een plek die we ontkenden en waarvan we zeiden dat we er 'nog niet dood gevonden wilden worden'. Gelukkig zijn we er niet doodgegaan, en dit stuk eert niet alleen de lhbtq+-mensen uit het verleden, maar ook die van het heden en de toekomst. Het publiek reageerde enthousiast met gejuich. Of je nu lhbtq+ bent of een bondgenoot, ga deze originele, ontroerende en krachtige musical zien. Zeker nu een derde van het nieuwe kabinet van de premier tegen wetgeving heeft gestemd die het leven van lhbtq+-personen moet verbeteren, is dit ESSENTIEEL.

BOEK TICKETS VOOR THE VIEW UPSTAIRS