RECENSIE: The Wind In The Willows, Waterloo East Theatre ✭✭✭

The Wind in the Willows

Waterloo East Theatre

12 augustus 2015

3 sterren

In een buurt die barst van de schitterende theaters, zou je het intieme en eigenzinnige Waterloo East Theatre bijna over het hoofd zien. Verscholen onder een spoorwegboog is dit duidelijk een plek die met passie wordt gerund door eigenaar en artistiek directeur Gerald Armin, die nota bene zelf achter de bar staat (zou Kevin Spacey dat ooit hebben gedaan bij de Old Vic?!). De komende dagen is deze zaal de thuisbasis van een nieuwe bewerking van The Wind in the Willows door de River Road Theatre Company, een gezelschap dat grotendeels bestaat uit studenten van de Guildford School of Acting.

Het verhaal is een klassieker waar velen mee zijn opgegroeid: een groep bosdieren (Rat, Mol en Das) probeert hun vriend Meneer Pad uit de nesten te houden en hem te genezen van zijn obsessie met snelle automobielen. We volgen Meneer Pad terwijl hij zich overal uit probeert te kletsen en zijn vrienden meehelpt om hun thuis te beschermen tegen een bende kwaadaardige wezels.

Het verhaal is nog net zo hartverwarmend als je je herinnert, vol aandoenlijke personages en lieve momenten. Een interessante vondst in deze versie is dat het verhaal wordt 'voorgelezen' aan twee jonge kinderen door hun ouders. Dit is wellicht een subtiele knipoog naar hoe auteur Kenneth Grahame de personages ruim honderd jaar geleden bedacht voor de verhaaltjes aan zijn eigen zoon. Het was een slimme verteltruc die over het algemeen goed werkte, al was de dialoog tussen de gezinsleden hier en daar wat aan de zoetsappige kant.

De kostuums van Jamie Attle waren voortreffelijk; de productie weerstond de verleiding om de cast in carnavalsachtige dierenpakken te steken. In plaats daarvan zagen we gestileerde outfits: Mol droeg een overall en een veiligheidshelm, Rat zag eruit als een keurige kostschooljongen in crickettenue en de Koning Wezel was een extravagante glamrocker. Ook het decorgebruik was vindingrijk; de cast werd ingezet om voertuigen, ramen en gebouwen te verbeelden, wat verrassend goed uitpakte. Co-regisseur Laura Weston heeft een achtergrond in choreografie en dat was te merken aan de sterke fysieke bewegingen op het podium; elk dier had een eigen kenmerkende loop en grappige tics.

Het was een ideaal stuk voor een studentenproductie; de cast kreeg stevige rollen om de tanden in te zetten, waarbij enkelen zeer bekwaam wel zes of zeven verschillende personages vertolkten. Twee hoofdrolspelers sprongen eruit: Alex Appleby was de perfecte Rat, met een innemende uitstraling en een optreden vol aanstekelijk enthousiasme. Carla Bryson was eveneens ontroerend als Mol; haar monoloog over het belang van een eigen thuis raakte precies de juiste snaar. Beiden waren fantastisch en hoewel ik de theaterversie nog nooit eerder had gezien, gaven zij precies invulling aan hoe ik me de personages had voorgesteld.

Hoewel het gehele ensemble uitstekend was, viel ook Gruffyd Evans op als een zeer talentvolle acteur. Naast een door en door oprechte vaderrol was hij ook erg geestig als Gerald, het geplaagde en licht psychotische paard. Oliver Scotts vertolking van Meneer Pad was interessant; een energieke en krachtige prestatie, maar naar mijn smaak iets te uitbundig, waarbij volume het soms won van karakterverdieping. Dat gezegd hebbende, vind ik de teksten voor Meneer Pad vaak de zwakste van het hele stuk; een specifieke grap over dat hij 'zware botten' heeft werd maar liefst ZEVEN keer herhaald – ook andere terugkerende grappen kwamen hierdoor wat flauw over.

Al met al is The Wind in the Willows een vermakelijke voorstelling met inventieve vondsten en uitstekend spel van een talentvolle jonge cast. Vergeet Wolf Hall, de komende dagen moet je bij Toad Hall zijn.

Foto's: Julian Bruton

The Wind In The Willows is nog tot en met 15 augustus 2015 te zien in het Waterloo East Theatre