RECENSIE: Twelfth Night, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Sophie Adnitt recenseert William Shakespeares Twelfth Night, nu te zien in het Southwark Playhouse

Twelfth Night

Southwark Playhouse

Vier sterren

BOEK TICKETS Shakespeares klassieke komedie over gender en persoonsverwisseling heeft een moderne make-over gekregen in het Southwark Playhouse, waarbij een hardwerkende cast van zes het stuk naar een muziekfestival verplaatst. Dit is een slimme zet – uit eigen ervaring kan ik bevestigen dat festivals, net als het Illyrië uit het origineel, grotendeels bevolkt worden door overdreven types die overdreven dingen doen. Hoewel sommige concepten van het oorspronkelijke stuk niet helemaal overkomen, is het resultaat een vrolijke, eigenzinnige en soms kolderieke bewerking die in een toegankelijke 90 minuten wordt gepresenteerd.

Inclusiviteit staat voorop: in een korte inleiding stellen de zes acteurs zich aan het publiek voor en leggen ze uit hoe ze onderscheid maken tussen hun verschillende rollen. Het is een charmante club die de zaal direct voor zich wint (waarna ze het publiek de hele avond hartelijk blijven plagen). Bovendien gaat deze productie nog een stap verder door een flinke dosis Britse Gebarentaal (BSL) in de mix te gooien.

Ontwerper Anna Reid heeft de intieme studioruimte effectief omgetoverd tot een mini-Glastonbury met hopen kunstgras en slingers. Posters die Olivia aankondigen als de festival-headliner zijn een leuk detail, en de kostuums van de personages ademen een echte festivalsfeer terwijl ze trouw blijven aan het origineel; zo is de verwaande rentmeester Malvolio de enige in verstandige – en verdacht schone – regenlaarzen.

Luke Wilson is een onbetwistbaar hoogtepunt in de rollen van Sir Andrew en Malvolio. Hij maakt het onderscheid tussen beiden kristalhelder en is een natuurtalent voor komedie. Zijn vertolking van de nepbrief is omgevormd tot een hilarisch, jazzy muzikaal nummer (een van de vele frisse en pretentieloze liedjes gedurende de avond, met dank aan muzikaal leider Anna Clock) en is een van de beste momenten van de show. Becky Barry is een aandoenlijk angstige Viola, vol onrustige ledematen en tics, en Liv Spencers venijnige visagiste Maria is simpelweg fantastisch.

Er zijn momenten die wat ongeoefend aanvoelen en op de persavond dreigt een paars opblaasbaar object onverwacht de show te stelen. De kleine cast is soms ook wat beperkend, waardoor de gender-swap casting af en toe in de knoop raakt; door van Orsino de vrouwelijke Orsinia te maken, vervalt een groot deel van het centrale conflict – als Viola voor een meesteres werkt in plaats van een meester, waarom zou ze zich dan überhaupt als jongen vermommen? Dit terzijde biedt deze productie genoeg vrolijke humor en tomeloze energie voor een heerlijk avondje uit. Hoewel de Twelfth Night van Southwark Playhouse nergens echt de diepte opzoekt, laat staan de duistere lagen van de tekst verkent, kan deze luchtige, door drank overgoten voorstelling het best worden omschreven als een 'proper good sesh'.

Tot 9 februari 2019

BOEK TICKETS VOOR TWELFTH NIGHT