RECENSIE: Wuthering Heights, National Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Emma Rice's productie van Wuthering Heights, nu te zien in het National Theatre.

Ash Hunter (Heathcliff), Lucy McCormick (Cathy) en Nandi Bhebhe (The Moore). Foto: Steve Tanner Wuthering Heights.

National Theatre.

16/2/21

4 Sterren

Boek Nu

De grootste reden om Emma Rice's productie van Wuthering Heights te gaan zien, is Emma Rice zelf. Haar bewerking en inventieve enscenering van Brontë's klassieke roman brengt nieuwe thema's naar voren. Hoewel ze in sommige personages snijdt, werpt ze juist licht op de ware helden van het verhaal. Je begint te beseffen dat Kate Bush zich slechts op één aspect van het verhaal richtte en dat Heathcliff het misschien niet waard is om over de heide te dwalen. Een origineel kenmerk is dat de woeste, winderige 'moor' hier een personage is, een Grieks koor dat fungeert als verteller en commentator.

Het ensemble van Wuthering Heights. Foto: Steve Tanner

Centraal in het verhaal staat Heathcliff, en als je de definitie van 'brooding' opzoekt in het woordenboek, vind je daar de naam van Ash Hunter. Hij levert een uitstekende prestatie in de rol van dit lastige, complexe personage. Zijn etniciteit en mysterieuze afkomst, waar in het boek op wordt gehint, staan hier centraal als verklaring voor zijn status als buitenstaander. Lucy McCormick is een standvastige Catherine; punky, kwetsbaar, overal tegen vechtend en zelfs weigerend zichzelf te redden. De muziek van Ian Ross vangt perfect elke sfeer, van beukende punk tot folk en engelachtige gezangen. Het ensemble beweegt fantastisch als de Heide, al was de stem van Nandi Bhebhe als leider van het koor tijdens mijn voorstelling wat aan de zwakke kant. Sam Archer is een briljante Lockwood en Edgar Hilton, gezegend met een perfect komisch talent en diepgang. Ook Katy Owen laat haar buitengewone fysieke en komische gaven weer de vrije loop als Isabella Linton en Little Linton, terwijl ze tegelijkertijd stilletjes je hart breekt. Maar de uitblinker is voor mij Tama Phethean als Hindley Earnshaw en in het bijzonder als de gespierde, ruwe Hareton Earnshaw — de ware held van dit verhaal. Een gebroken man die weer opbloeit door de liefde en de prachtige Catherine Linton van Witney White. Hun verhaal laat zien hoe liefde kan bloeien in de wildernis; het slot is dan ook prachtig romantisch.

Het ensemble van Wuthering Heights. Foto: Steve Tanner

Het is niet perfect, en dat is frustrerend, want het scheelt maar heel weinig. Het is een tikkeltje lang, vooral de eerste akte van 100 minuten, en er wordt wat te veel geschreeuwd als een banshee. Af en toe gebeurt er net te veel op het toneel; soms is 'less more'. Dit wordt ruimschoots gecompenseerd door toneelbeelden die je bijblijven en vertolkingen die het verhaal met veel vakmanschap vertellen. Rice's beste productie sinds de oprichting van Wise Children; ga het zien in Londen of ergens anders tijdens de tournee.