TERUGBLIK OP DONDERDAG: Leah Barbara West

Deze week in Throwback Thursday spreekt Sarah Day met Leah Barbara West.

Leah Barbara West Wat was je allereerste voorstelling als kind en waardoor raakte je besmet met het theatervirus?

Mijn eerste show (naast de verzamelvoorstellingen van mijn plaatselijke theatergroep) was Dick Whittington. Ik herinner me nog dat Eltjo de Vries, die King Rat speelde, mij aanstelde als zijn rechterhand, wat ik heel serieus nam. Ik maakte spontaan een telescoop van een oude Malteser-koker... die had ik immers nodig voor die ene zin: “Kijk! Daarzo.” Altijd gedreven om indruk te maken... en om Maltesers te eten.

Waarom is theater belangrijk voor je?

Theater is voor mij zo belangrijk omdat het me de kans geeft om alles even te vergeten en me volledig onder te dompelen in waar ik naar kijk of waarin ik speel. Het gevoel van gemeenschap en vriendschap is essentieel, iets wat ik me het afgelopen jaar nog meer heb gerealiseerd. Ik mis mensen. Theater bood me de kans om constant nieuwe connecties te maken. Of het nu gaat om bekende en nieuwe gezichten in de gangen tijdens audities, een bemoedigend woordje voor elkaar of de eerste repetitiedag waarbij je een compleet nieuwe cast ontmoet en soms vrienden voor het leven maakt. Het is ook een krachtig middel voor educatie en vooruitgang, het geeft mensen een podium om een statement te maken of ideeën te presenteren.

Wat is je proces als je in de huid van een personage kruipt voor een show?

Als je tijdens de repetities hard genoeg werkt, wordt het personage een tweede natuur, maar het moment dat ik in kostuum ga en in de coulissen sta terwijl de ouverture begint, is wanneer mijn personage echt tot leven komt. Muziek is zo'n geweldig hulpmiddel om je mee te voeren naar een andere tijd of plaats. Het kan mijn stemming volledig veranderen en verschillende emoties oproepen. Ik herinner me dat ik bij het Nottingham Playhouse aan Sweet Charity werkte; zodra je die beroemde Big Spender-trompetten hoort, denk je direct: oké ja, dit is het gevoel.

Hoe ben je creatief gebleven tijdens de pandemie? 

Ik heb veel tijd en energie gestoken in acteren voor de camera, via workshops en lessen van geweldige organisaties als Mixing Networks en JAM. Af en toe zong ik wat of luisterde ik naar muziek en keek ik films om geïnspireerd te blijven! Ik ben ook best handig, dus ik ben bezig geweest met tekenen en het upcyclen van spullen. Maar er waren ook momenten dat ik moeite had om creatieve motivatie te vinden, wat volgens mij volkomen normaal is... het komt in golven.

We hadden het geluk je vorig jaar te zien in ‘Curtains’, in de rol van ‘Niki Harris’. Vertel eens over je ervaringen in die show, je favoriete theaters en hoe het was om naast de geweldige Jason Manford te spelen. 

Curtains was een fantastische kans voor mij. Ik wist het niet toen ik de baan aannam, maar het werd uiteindelijk mijn West End-debuut, dus dat was heel bijzonder.  We bezochten een aantal prachtige theaters door het hele land; het publiek in het Sheffield Theatre vond ik echt geweldig... ze zijn zo enthousiast. De cast was ook fantastisch. Werken met Jason Manford was een genoegen. Hij is op en top een heer, zowel op het toneel als daarbuiten, erg behulpzaam en natuurlijk ontzettend grappig. De hele cast werkte keihard; we wilden de best mogelijke productie neerzetten. Met een creatief team als Paul Foster, Alistair David en Sarah Travis kan het eigenlijk niet misgaan... ze zijn stuk voor stuk inspirerend in wat ze doen en werken naadloos met elkaar en de cast samen.

Je bent ook te zien in de serie ‘Unforgotten’ met Nicola Walker, waarin je de rol van ‘Maya’ speelt. Wat is voor jou het grootste verschil tussen film en theater? Heb je een voorkeur? 

Mijn eerste tv-klus met Nicola Walker en Sanjeev Bhaskar was een absoluut cadeau! Het was geweldig om naar hen te kijken en van hen te leren. Ik was heel eerlijk tegen ze en vroeg hen de oren van het hoofd terwijl we naar de set reden. Ik hou van de eenvoud en de natuurlijke speelstijl voor de camera. Hoeveel je kunt overbrengen met subtiliteit, dat vind ik prachtig. Ik heb echt de smaak te pakken gekregen en hoop op meer. Bij theater heb je natuurlijk de kans om elke avond nieuwe dingen uit te proberen en te blijven ontdekken tijdens de speelperiode, terwijl bij film de ontwikkeling van je personage gebeurt vóór de opnames en je daarna maar tevreden moet zijn met wat je hebt gedaan! Een carrière waarin ik beide kan combineren zou ideaal zijn, graag zelfs.

Wat is een van je mooiste of grappigste herinneringen op het toneel?

Ik geloof echt dat mijn kostuum voor Ursula in Sweet Charity vervloekt was. Ik heb zoveel momenten op het toneel gehad waar ik achteraf hard om kon lachen. Mijn hak bleef vastzitten in het enige gat in het podium... Jeremy Secomb, die Vittorio speelde, kreeg zijn knoop vast in mijn pruik tijdens een gepassioneerd moment en de kers op de taart was toen ik plat op m'n billen viel terwijl ik probeerde er glamoureus uit te zien in een lange bontjas... Laten we zeggen dat het niet echt soepel ging. Ik moet ook iets noemen wat ik zelf niet zag omdat ik even niet op het toneel stond, maar wat in mijn geheugen gegrift staat: Emma Caffrey die er zoals altijd fantastisch uitzag en danste als een droom als saloonmeisje in Curtains... totdat haar pruik tijdens het dansen in haar hand viel. Een volledig zichtbaar pruikkapje voor het hele publiek. Ik kan nog wel even doorgaan... Dit is waarom ik van theater hou.

Welke drie dingen kunnen we altijd in je kleedkamer vinden? Bijvoorbeeld geluksbrengers... dingen die je helpen op het podium... blauwe M&M's?

Ik geloof niet dat ik echte geluksbrengers heb, maar ik heb altijd een Dry Mouth spray bij me, waar Rebecca Lock me aan hielp... dat was een redmiddel op tournee om te wennen aan verschillende theaters; in veel zalen is de lucht erg droog, wat niet ideaal is als je moet zingen. Ik heb een diffuser en oliën bij me omdat ik hou van een rustige sfeer. Je kunt altijd ruiken waar mijn kleedkamer is! En waarschijnlijk die chocoladebiscuits van M&S... de kenners weten precies welke ik bedoel. Oh, en als ik een kleedkamerhond zou kunnen hebben, zou dat ideaal zijn.

Als jouw leven een theatervoorstelling was, hoe zou deze dan heten en waarom?

Beslissingen. Ik ben echt verschrikkelijk in het nemen van beslissingen... op alle vlakken in het leven. Misschien zou de show gaan over hoe ik dit overwon. Ik zou graag willen weten hoe dat moet. Vraag me in ieder geval nooit welke film we moeten kijken!

Welk advies zou je geven aan pas afgestudeerden?

Mijn advies voor pas afgestudeerden: steun elkaar en gun elkaar het succes... het is echt niet leuk als je verbitterd of onaardig bent. Geef jezelf de ruimte om te balen van gemiste kansen, maar weet dat je op je eigen pad zit. Je hoort het vaker, maar probeer echt om jouw traject niet met dat van anderen te vergelijken... dat moet ik mezelf ook nog steeds herinneren. Vers afgestudeerden zijn meestal op hun fitst en staan te trappelen om te beginnen; professionaliteit, hard werken en betrouwbaarheid spreken voor zich, maar het belangrijkste is volgens mij om vriendelijk en gul te zijn. Ik had het geluk dat ik na mijn afstuderen veel korte contracten had, waardoor ik veel mensen ontmoette die al in de industrie werkten en van hen kon leren... de opleiding leert je immers ook maar tot op zekere hoogte hoe het werkt.