BINNENKORT: January The Musical Revue

Marc Pickering, Julie Atherton en Hannah Grover in January The Musical Revue JANUARY: The Musical Revue

The Crazy Coqs

24 januari 2017

Het was een genoegen om vorige week opnieuw getuige te zijn van deze charmante seizoensgebonden revue die nog volop in ontwikkeling is. De show ging vorig jaar in première in het Canal Cafe Theatre met een andere cast en maakte toen al een verpletterende indruk. Perfect passend bij de spontane, bijna improvisatie-achtige sfeer van de bakermat van de News Revue, sloeg de voorstelling direct aan. De makers gaven destijds aan het stuk verder te willen aanscherpen, en dit resultaat – nu glamoureus verhuisd naar West End – is de vrucht van nog een jaar hard werken. Deze productie voor drie acteurs biedt ongeveer een dozijn nummers en een paar korte sketches, losjes verbonden door het feit dat ze zich allemaal afspelen in de eerste maand van het jaar. Het is een slim concept, dat gevat en soms ontroerend wordt vertolkt in de liedjes van Patrick Stockbridge. Het script, voor zover aanwezig, is van de hand van producent Alexander Parker. De show duurt ongeveer een uur en is een heerlijke aanwinst voor de nieuwe koers van deze locatie onder de bezielende leiding van artistiek directeur James Albrecht. Een bekende uit de première in Little Venice is MD Tim Gilvin (van wie we gelukkig meer te horen kregen dan alleen muziek...). Met David Rice op bas en Fred Claridge op drums was de band uitstekend.

De meeste aandacht ging echter onvermijdelijk uit naar de sterren waarvoor we gekomen waren. De nieuwe cast, bestaande uit de West End-toppers Julie Atherton, Hannah Grover en Marc Pickering, bleek een grote trekpleister voor de volle zaal die benieuwd was naar hun uitvoering van dit amusemte concept. En in de weelderige omgeving van deze locatie – de voormalige biljartkamer van een van de meest imposante grand hotels uit de tijd voor de Eerste Wereldoorlog – had men zich geen vaardiger trio kunnen wensen. Vooral het derde nummer, 'Postcard Paradise', kwam fantastisch uit de verf; het bracht de personages, de sfeer en de toon van de luxueuze setting haarscherp samen. Het is opvallend hoeveel invloed de speelplek kan hebben op de impact van het materiaal. Sterker nog, op dat punt hadden we graag langer bij deze personages willen blijven om ze beter te leren kennen. Dat is wellicht iets voor de schrijvers om te overwegen: met zoveel verschillende ideeën die om aandacht vragen in deze fascinerende verzameling, kan het lastig zijn om de focus vast te houden.

Van de sketches was de Human Resources 'post-kerstborrel-tuchtzaak' waarschijnlijk de meest geslaagde: een Kafkaiaanse nachtmerrie die met dromerige flair inspeelt op de kleine paranoia van het dagelijkse kantoorleven. Omdat dit een werk-in-uitvoering is en feedback welkom is, zou het voor de verdere ontwikkeling nuttig kunnen zijn om de thematische eenheid te versterken, wellicht door met nog meer discipline vast te houden aan één centraal idee. Het slim geschreven 'Plastic Dreams' lijkt een effectief tegenwicht te bieden aan 'Postcard Paradise', waardoor de show mooier wordt ingekaderd dan door het wat meer algemene 'The First Month of the Year'.

Er zijn nog veel meer uitschieters: 'Little Drink' lijkt wel geschreven voor Julie Atherton, terwijl 'Workforce Wanker' een vernuftig gecomponeerd trio is waarin het komische talent van dit drietal optimaal tot zijn recht komt. 'Cell Block Diet Tango' is een ijzersterke grap, net als 'Couch Potato' en 'Pursuit Of A Screw'. De liedjes van Stockbridge hebben zonder uitzondering een fijn tempo, zijn prachtig gestructureerd, scherp geschreven en liggen prettig in het gehoor. Het zal interessant zijn om te zien welke vorm dit project in de toekomst aanneemt, waar dat ook mag zijn en in welke bezetting dan ook.