YAKINDA: January The Musical Revue

Marc Pickering, Julie Atherton ve Hannah Grover, January The Musical Revue'da JANUARY : The Musical Revue

The Crazy Coqs

24 Ocak 2017

Geçen hafta, sezonun bu büyüleyici "geliştirme aşamasındaki" müzikal ziyafetinin yeni bir sunumunu izlemek harikaydı. İlk kez geçen yıl Canal Cafe Theatre'da farklı bir kadroyla sahnelenen bu gösteri, başlangıçta müthiş bir etki yaratmıştı. News Revue'nun evindeki o samimi ve neredeyse doğaçlama atmosfere mükemmel uyum sağlayan bu şov, büyük ses getirmişti. Yazarlar o dönemde eseri daha da geliştirmek niyetinde olduklarını belirtmişlerdi ve West End'in ışıltılı atmosferine taşınan bu yeni versiyon, bir yıllık emeğin sonucu olarak karşımızda. Üç kişilik kadro, ortak paydası yılın ilk ayı olan ve gevşek bir örgüyle birbirine bağlanan bir düzine kadar şarkı ve birkaç kısa skeç sunuyor. Bu oldukça akıllıca bir fikir; Patrick Stockbridge'in şarkılarında esprili ve bazen de dokunaklı bir anlatım buluyor. Metin ise yapımcı Alexander Parker'ın imzasını taşıyor. Yaklaşık bir saat süren gösteri, sanat yönetmeni James Albrecht'in titiz yönetimindeki mekanın yeni programına keyifli bir katkı sunuyor. Little Venice prömiyerinden bugüne kalan tek isim, sadece müziğini değil, sesini de duyma şansı bulduğumuz müzik direktörü Tim Gilvin. Bas gitarda David Rice ve davulda Fred Claridge ile grup harika bir performans sergiledi.

Ancak tüm dikkatler kaçınılmaz olarak görmeye geldiğimiz isimlerin üzerindeydi. West End'in yıldız isimleri Julie Atherton, Hannah Grover ve Marc Pickering'den oluşan yeni kadro şüphesiz büyük bir ilgi odağıydı ve mekan, bu eğlenceli konseptle neler yapacaklarını duymak isteyenlerle doluydu. Birinci Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında inşa edilen o görkemli otellerin eski bilardo salonu olan bu muazzam atmosferde, daha yetenekli bir üçlü hayal edilemezdi. Özellikle üçüncü şarkı olan 'Postcard Paradise', karakterleri, tavırları ve mekanın lüks havasını müthiş bir odak noktasında birleştirerek harika bir etki bıraktı. Gösteri mekanının, sunulan materyalin etkisi üzerindeki rolü gerçekten şaşırtıcı. Hatta o noktada, betimlenen karakterlerle kalıp onları daha yakından tanımaktan mutluluk duyabilirdik. Bu durum, yazarların üzerinde düşünmek isteyebileceği bir nokta olabilir: Bu büyüleyici koleksiyonda dikkat çekmek için yarışan o kadar çok farklı fikir var ki, odağı toplamak bazen zorlaşabiliyor.

Skeçler arasında belki de en kusursuz olanı, İnsan Kaynakları'nın 'ofis-Noel-partisi-sorgusu'ydu: Günlük iş hayatının küçük paranoyaları üzerine rüya gibi bir ustalıkla kurgulanmış Kafkaesk bir kabus. Bu bir geliştirme aşamasındaki çalışma olduğundan ve tavsiyelere açık olunduğundan, eseri daha da ileriye taşımak adına tematik bütünlüğü artırmak, belki de tek bir merkezi fikre daha sıkı bir disiplinle bağlı kalmak faydalı olabilir. Ustaca yazılmış 'Plastic Dreams', 'Postcard Paradise'a iyi bir denge sunuyor; ikisi şovu, daha genel bir hava taşıyan 'The First Month of the Year'ın aksine, etkili bir şekilde çerçeveliyor.

Öne çıkan pek çok başka an da mevcut: 'Little Drink' adeta Julie Atherton için yazılmış gibi dururken, 'Workforce Wanker' bu yetenekli grubun komedi yeteneklerini en iyi şekilde sergilediği, ustalıkla kurgulanmış bir üçlü performans. 'Cell Block Diet Tango' gerçekten zekice bir şaka; 'Couch Potato' ve 'Pursuit Of A Screw' da keza öyle. Stockbridge'in şarkıları her zaman olduğu gibi iyi tempolu, güzel yapılandırılmış, özenle yazılmış ve vokalistlerin sesine tam oturuyor. Bu eserin bir sonraki durağında, nerede ve hangi kadroyla karşımıza çıkacağını görmek ilginç olacak.