WKRÓTCE: January – muzyczna rewia teatralna

Marc Pickering, Julie Atherton i Hannah Grover w styczniowej rewii muzycznej JANUARY: The Musical Revue

The Crazy Coqs

24 stycznia 2017

Wspaniale było zobaczyć kolejną odsłonę tej uroczej, sezonowej uczty muzycznej będącej wciąż w fazie rozwoju. Spektakl, który zadebiutował w zeszłym roku w Canal Cafe Theatre w innym składzie, od razu wywarł ogromne wrażenie. Idealnie wpisując się w spontaniczną, niemal improwizowaną atmosferę kolebki News Revue, show stało się prawdziwym hitem. Twórcy zapowiadali wówczas chęć dopracowania materiału, a obecna wersja – stylowo przeniesiona na West End – jest owocem ich całorocznej pracy. To kameralne widowisko na trzy głosy składa się z około tuzina piosenek i kilku krótkich skeczy, które łączy wspólny mianownik: styczeń. To błyskotliwy koncept, który w utworach Patricka Stockbridge'a zyskał dowcipny, a momentami wzruszający wyraz. Za tekst odpowiada producent Alexander Parker. Całość trwa około godziny i stanowi zachwycające uzupełnienie nowego programu lokalu pod okiem dyrektora artystycznego Jamesa Albrechta. Jedynym „ocalałym” z premiery w Little Venice jest kierownik muzyczny Tim Gilvin (od którego, co miłe, usłyszeliśmy nie tylko muzykę...). Towarzyszyli mu świetni muzycy: David Rice na basie i Fred Claridge na perkusji.

Największą uwagę przyciągały jednak gwiazdy, dla których tu przyszliśmy. Nowa obsada składająca się z uznanych artystów West Endu – Julie Atherton, Hannah Grover i Marca Pickeringa – okazała się strzałem w dziesiątkę, przyciągając komplet widzów ciekawych ich interpretacji tego zabawnego pomysłu. W luksusowych wnętrzach The Crazy Coqs – dawnej sali bilardowej jednego z najbardziej okazałych hoteli zbudowanych u progu I wojny światowej – trudno byłoby o lepsze trio. Trzecia piosenka, „Postcard Paradise”, wybrzmiała fenomenalnie, idealnie łącząc charakterystykę postaci z nastrojem tego wystawnego miejsca. To niesamowite, jak wybór przestrzeni wpływa na odbiór materiału. W pewnym momencie poczuliśmy, że chętnie zostalibyśmy z tymi bohaterami na dłużej – i to jest coś, co autorzy mogliby rozważyć; przy tak wielu pomysłach rywalizujących o uwagę w tej fascynującej kolekcji, budowanie mocniejszego punktu ciężkości bywa wyzwaniem.

Z zaprezentowanych skeczy najlepiej wypadło „Human Resources”, przedstawiające firmowy „sąd” po biurowej wigilii – to kafkowski koszmar punktujący małostkowe paranoje korporacyjnego życia z niemal oniryczną pewnością siebie. Ponieważ jest to projekt wciąż ewoluujący, zasugerowałbym twórcom wzmocnienie spójności tematycznej, być może poprzez jeszcze większą dyscyplinę wokół jednej myśli przewodniej. Błyskotliwie napisane „Plastic Dreams” stanowi świetną przeciwwagę dla „Postcard Paradise” – oba utwory klamrują show znacznie skuteczniej niż nieco bardziej generyczne „The First Month of the Year”.

W spektaklu nie brakuje i innych perełek: „Little Drink” zdaje się być napisane specjalnie pod Julie Atherton, podczas gdy „Workforce Wanker” to kunsztownie skonstruowane trio, w którym komediowy talent całej grupy lśni najjaśniej. „Cell Block Diet Tango” to naprawdę inteligentny żart, podobnie jak „Couch Potato” czy „Pursuit Of A Screw”. Piosenki Stockbridge'a mają świetne tempo, piękną strukturę i są napisane z dużą dbałością o warsztat wokalny. Będzie ciekawie obserwować, w jakiej formie i w jakim składzie ten projekt powróci przy następnej okazji.