Teatr Gielgud, pierwotnie znany jako Hicks Theatre, rozpoczął swoją działalność 27 grudnia 1906 roku. Jego pierwsze dwie produkcje – musicale „The Beauty of Bath” oraz „My Darling” – wyszły spod pióra Seymoura Hicksa, na którego cześć nazwano budynek. Ciekawostką jest, że gdy żona Hicksa zachorowała i opuściła kilka spektakli „The Dashing Little Duke” w 1909 roku, on sam osobiście zastąpił ją w roli kobiecej. W tym samym roku wyłącznym dyrektorem teatru został Charles Frohman, który szybko zmienił jego nazwę na Globe Theatre. Inauguracyjną sztukę „His Borrowed Plumes” napisała Lady Randolph Churchill (matka Winstona Churchilla). Kolejne dwie dekady obfitowały w sukcesy, takie jak „Fallen Angels” z 1925 roku, „Call It a Day” z 1935 roku (wystawione rekordowe 509 razy) oraz słynna inscenizacja „Bądźmy poważni na serio” (The Importance of Being Earnest) z 1938 roku, którą John Gielgud zarówno wyreżyserował, jak i w niej wystąpił. Kolejna produkcja Gielguda, „The Lady’s Not for Burning” Christophera Fry’a, odniosła sukces po premierze w 1949 roku. Pasmo zwycięstw trwało w kolejnych dziesięcioleciach dzięki takim tytułom jak „Oto jest głowa zdrajcy” (A Man For All Seasons) z 1960 roku, „There’s a Girl in My Soup” (1966, z liczbą 1 064 przedstawień) oraz „Daisy Pulls it Off” z 1983 roku, które z wynikiem 1 180 spektakli pozostaje najdłużej granym tytułem w historii tego teatru. W 1994 roku, w związku z otwarciem zrekonstruowanego Shakespeare’s Globe na South Banku, teatr przemianowano na Gielgud Theatre. Zrobiono to, by uniknąć pomyłek wśród widzów oraz uhonorować wybitny wkład sir Johna Gielguda w historię brytyjskiej sceny. W latach 2007–2008 gmach przeszedł gruntowną modernizację.