EDİNBURGH RÖPORTAJI: Sam Curtis Lindsay

Edinburgh Festival Fringe'deki LGBTQ yapımları arasında yönetmen Sam Curtis Lindsay, en ilgi çekici ve dikkat çekici iki oyun olan Burgerz ve Scottee: Class ile dümende. Paul T. Davies, hem oyunlar hem Sam'in kendisi hem de Fringe'de hayatta kalmanın yolları hakkında daha fazlasını öğrenmek için Sam ile bir araya geldi!

Sam Curtis Lindsay PTD: Öncelikle, seyircileri Burgerz ve Scottee: Class'tan neler bekliyor? SAM: Burgerz, trans tacizi ve hayatta kalma üzerine bir oyun. Çok komik ve dokunaklı bir eylem çağrısı niteliğinde; izleyiciye müttefik olmanın ne anlama geldiğini soruyor. Travis sahnede sıfırdan bir burger pişiriyor, bu yüzden salondan üzerinize hafif bir et kokusu sinmiş olarak ayrılabilirsiniz.

Class, bir sosyal konut sitesinde büyümek, utanç ve gurur arasındaki o yolda yürümekle ilgili. Yoksulluğu sahnede nasıl sunduğumuz ve bunu neden yaptığımız üzerine. Sizi hiç beklenmedik bir yere götüren bir stand-up gösterisi tadında.

PTD: Görünürde Burgerz ve Class birbirinden çok farklı iki parça gibi duruyor, ancak muhtemelen temalar ve karakterler açısından benzerlikler var. Sizi bu iki oyuna çeken şey neydi ve aralarında ne gibi bağlar kuruyorsunuz? SCL: Her iki parça da izleyicilere büyük sorular soruyor ama bunu çok farklı yollarla yapıyor. Benzerlik ise, her ikisinin de birbirimizle nasıl empati kurduğumuzu, nasıl bağlandığımızı ve bunun bizi nasıl bir eyleme geçirdiğini keşfetmesi.

Scottee ve Travis, zanaatlarını kuir kulüplerinde pişirmiş, sarhoş insanlarla dolu odaları dize getirip onları kazanan sanatçılar. Her ikisi de harika hikaye anlatıcıları ve her iki parçanın da kurgusal yolculuğunu özellikle büyüleyici buldum. Kalabalığı nasıl avucunun içine alacağını ve nasıl hikaye anlatacağını içgüdüsel olarak bilen sanatçılarla çalışmayı seviyorum; bu, performansları çok canlı, riskli ve yaratım sürecini eğlenceli kılıyor.

PTD: Özgün bir ses geliştirmenin en iyi yolu bu gibi görünüyor! Monolog yönetmeyi seviyor musunuz? Tek başına o ses, kendine has zorluklar sunuyor olmalı. SCL: Tuhaftır ki, onları hiçbir zaman monolog olarak düşünmedim. Sanırım her zaman seyircinin de o dünyanın bir parçası olduğunu hayal ediyorum. Burgerz'de Travis sahnede adı geçen sanatçı ama aslında bu üç kişilik bir oyun; sadece diğer roller o gece gönüllü olan izleyiciler tarafından "canlandırılıyor". Class'ta ise seyirci oyunun içine o kadar dahil ki, onu bir topluluk (ensemble) işi olarak görüyorum. Her iki oyundaki zorluk, seyirciyle iletişim halinde kalmak; kendimi bir ders dinliyormuş veya bana hitap edilmekten ziyade üzerime konuşuluyor gibi hissettiğim an kopuyorum. PTD: Geçmiş deneyimlerinizde sizi bu oyunlara yönelten bir şey var mı? SCL: Her ikisi de "ötekileştirilme" hissinin karmaşıklığını ve hayatta kalmak için çeşitli kimlikleri nasıl sergilediğimizi araştırıyor. Kuir biri olarak büyürken, okuldaki çocukların öfkesinden ve arzusundan kaçmak için komediyle hedef şaşırtmayı ya da dümdüz ileri bakmayı öğrendim. Tiyatro okuluna gidene ve ev arkadaşlarımdan biri bana Humus ikram edene kadar işçi sınıfından olduğumu fark etmemiştim. Ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Birden insanlar bana biraz yabancı gelmeye başladı. Dünyanın beni bazen nasıl gördüğünün ve uyum sağlamak için kendimi nasıl şekillendirebileceğimin farkına vardım. Her iki oyun da daha derine inmeme ve kendimle daha fazla gurur duymama yardımcı oldu. PTD: Bu benim çocukluk deneyimlerimi de yansıtıyor! Son olarak, Edinburgh Fringe'de hayatta kalmak için en önemli üç ipucunuz nedir?

Burada tamamen bir izleyici olarak konuşuyorum...

Erken kalkıp dışarı çıkmaya çalışın - o sabah 10.30 seansı, günün geri kalanı için enerjinizi bulacağınız yer olabilir.

En az bir kez CC BLOOMS'ta dans etmeye gidin.

Sadece keyfinize bakın canlarım!

PTD: Üçüne de katılıyorum! Çok teşekkürler Sam!

Burgerz, The Traverse tiyatrosunda

Scottee: Class, Assembly Roxy'de

Edinburgh Fringe Sayfamızı ziyaret edin