Status, Pulse Festivali, New Wolsey Tiyatrosu ✭✭✭

Paul T Davies, New Wolsey Tiyatrosu'ndaki Pulse Festivali 2019 kapsamında sahnelenen Chris Thorpe imzalı Status oyununu değerlendiriyor.

Status oyununda Chris Thorpe. Fotoğraf: The Other Richard Status

New Wolsey Tiyatrosu, Pulse Festivali.

30/5/19

3 Yıldız

Pulse Festivali'nin açılışını yapan ve Rachel Chavkin ile birlikte geliştirilip onun tarafından yönetilen Chris Thorpe’un Status oyunu; uyruğunu veya sahip olduğu statüsünü artık istemeyen, kendisine dayatılan ulusal hikayeden ve kültürel inşalardan kaçmak isteyen bir adamı konu alıyor. Etkileyici bir anlatıcı olan Thorpe, oyunun referanduma gidilen gece başlamasına ve sürekli olarak "Britanyalılık" algısını sorgulamasına rağmen, bunun bir Brexit oyunu olmadığını; karakterin ismi Chris olsa da kendisi olmadığını vurguluyor.

Oyunun giriş bölümünde Thorpe, Hırvatistan'daki bir ziyaretinde bir barda iki polis tarafından dövülen bir adama tanık oluşunu anlatıyor. Belki de pek akıllıca olmayan bir hamleyle müdahale eden Thorpe, dayak yemekten sadece Britanyalı -ve beyaz bir Britanyalı- olması sayesinde kurtulur. Ana karakter Chris, yasal olarak iki pasaporta sahip biridir ve dünyayı dolaşırken pasaportlarını Navajo çölüne gömmeye çalışır, Singapur'daki korkunç derecede ticari bir gökdelende vatansız bir adamla tanışır, bir zamanlar Doğu Alman olan bir çakalla konuşur ve karton maketlerin denizde boğulan göçmenlerin ruhları olduğunu keşfeder; tüm bunlar absürt ve bitmek bilmeyen maceralı bir yol hikayesi tadında sunulur.

Status oyununda Chris Thorpe. Fotoğraf: The Other Richard

Aralara serpiştirilen şarkılar bana büyük sanatçı Billy Bragg'i anımsattı. Eser; kayıp ülkeleri, İmparatorluk ve işgallerle dolu karmaşık tarihimizi irdeleme konusunda oldukça güçlü; ayrıca grafik ve video tasarımları Thorpe’un anlatımı için harika bir fon oluşturuyor. Ancak nihayetinde, gösterinin tehlike ve doğrudan bir yüzleşme unsurundan yoksun olduğunu hissettim. Karakter televizyonda 'Jeopardy' (Riziko) yarışmasını izliyor ama kendisi asla gerçek bir tehlike (jeopardy) altında hissetmiyor; iki pasaportla yola çıkıp yine ikisiyle geri dönüyor. Statünün pasaporttan ziyade bir ayrıcalık meselesi olduğu konusunda etkili bir noktaya değiniyor, fakat surreal bir hikayenin gereğinden fazla uzatılmış bir incelemesi gibi hissettiriyor.

PULSE FESTİVALİ 2019