RECENSIE: Animus, Laban Theatre

De cast van Animus. Foto: J K Photography Animus

Laban Theatre

2 december 2017

Dit was een welkom tweede optreden voor het buitengewone nieuwe musicaldrama van Michael Webborn en Daniel Finn, dat zich afspeelt tegen een achtergrond van duistere praktijken in de Londense Docks halverwege de achttiende eeuw, waar de door tragiek achtervolgde familie Donne hun handel drijft. De muziek was het absolute hoogtepunt van deze productie; Louisa Green leverde een krachtige prestatie door de donkere partituur vanaf het keyboard te vertolken, bijgestaan door Sandra Thompson op viool, Brenda Sancho op cello, Greg Hagger op contrabas en Becky Brass op percussie. Ook de zang van het jonge gezelschap aanstormende acteurs was voortreffelijk. Na hun heerlijke 'The Clockmaker's Daughter' hebben Webborn en Finn zich definitief gevestigd als een krachtig schrijversduo met dit melodramatische familie-epos over avonturen en verwikkelingen binnen de koopmansklasse.

Er valt heel wat muziek te verstouwen in dit stuk, dat vorig jaar oorspronkelijk werd geschreven voor de MTA in een magnifiek samenhangende en overtuigende productie in het Bridewell Theatre: iedereen in het grote ensemble krijgt de kans om te schitteren en hun specifieke talenten te tonen. Bij sommige castleden, zoals Laura Barnard (een alternate voor Lily Donne), zijn deze talenten al goed ontwikkeld door optredens bij gezelschappen als de NYMT: tijdens de voorstelling die ik bezocht, kreeg zij veel lof van het publiek voor haar beheerst podiumgebruik en haar trefzekere aanpak van de vele vocale uitdagingen van haar rol. Als tegenpool in vrijwel elk opzicht was Claire Kennan levendig en energiek als Charlotte Donne, gezegend met een briljant heldere dictie en een fijngevoelig vermogen om de kwaliteiten van elk moment te omarmen. Intussen bracht Danielle Whittaker een broodnodige dosis aardse realiteit in de verfijnde levens van de Donnes in de pittige rol van bordeelhoudster Fanny Penhaligon – een rol met een overvloed aan komisch potentieel – en was Lizzie Burgess een elegante en charmante Eleanor Bray. Er zullen niet veel musicals zijn waarin de vier hoofdrollen allemaal door vrouwen worden vertolkt, een van de vele aspecten die dit werk zo verfrissend maakt.

Tussen de vele andere rollen die een levendig mozaïek van het grootstedelijke leven vormden, zagen we een fraaie verzameling jonge vertolkers. Philip Murch was een knappe en charismatische verschijning als Harland Manderville, terwijl Harvey Westwood een zeer overtuigende Joe Grey neerzette, een acteur om nauwlettend in de gaten te houden. De sterke arm der wet, die in deze broeierige omgeving onder flinke druk staat, kreeg gestalte in de persoon van Jonathan Barakats Constable Farrow, terwijl Jochebel Ohene MacCarthy de kerk vertegenwoordigde als Sister Edith. Becky Stockley viel echt op als de volhardende en vastberaden journaliste. Michael Karl-Lewis speelde Mr Bolt en de Lighterman, David Sharp was Mr Borage en Mr Erridge, Daniel-Thomas Forster vertolkte Mr Quilt en Mr Fipps, Alex West nam de rollen van Earnest Donne en de Blacksmith voor zijn rekening, terwijl Aaron Gwilliam-Stone Adam Donne en Chrysanthemum speelde. Martha Burke was een charmante Chambermaid, Christian Andrews speelde Sir Walter Gladstone en Elric Doswell was de Haulier. We hebben ook enorm genoten van de aanwezigheid van Ciara Ennia als Daisy, Johanna Pearson-Farr als Jasmine, Eliza Roadnight als Violet, en Ella-Jane Thomas als de Oysterwife en Lady Rutherford. De alternate cast, die ik niet heb gezien, bestond uit Molly Osborne als Charlotte, Simone Sullivan als Penhaligon, Lauren Poulson als Bray en Rebecca Wickes als Lily.

De levendige choreografie van Fabian Aloise was het visuele hoogtepunt van deze productie. In schril contrast hiermee stond het minimalistische decor van Amy Yardley, dat sober en kaal was, terwijl haar kostuumkeuzes eclectisch te noemen waren: voor de mannen domineerde historische kleding, maar om onduidelijke redenen droegen de dames jaren '50 jasjes en lange chiffonrokken, terwijl het dienstmeisje in vol ornaat uit de Edwardiaanse tijd verscheen en niet had misstaan in 'An Inspector Calls'. Waarom? Niemand leek het te weten. In een voorstelling die verder alles op alles zet om een sfeer van rauw realisme te creëren, waren deze uitstapjes naar een fantasierijke interpretatie lastig te doorgronden. Simon Greiff, de regisseur, zal het ongetwijfeld allemaal kunnen uitleggen.

Conform de standaardpraktijk worden er geen sterren toegekend aan studentenproducties.

ONTDEK MEER OVER TRINITY LABAN

ONTDEK MEER OVER WEBBORN EN FINN