DE KEUZE VAN DE RECENSENT 2016: Paul T Davies

We hebben onze recensenten gevraagd om terug te blikken op 2016 en de meest opvallende producties van het jaar te nomineren.

Paul T Davies reageerde met het volgende overzicht:-

1. Kenny Morgan

Dit goed gestructureerde, naturalistische en prachtig gespeelde stuk is voor mij het beste nieuwe toneelstuk van 2016. Kenny Morgan was de echte geliefde van toneelschrijver Terence Rattigan. Nadat hij Rattigan had verlaten en zijn leven in een neerwaartse spiraal belandde, maakte hij een einde aan zijn leven voor een gaskachel. Rattigan schreef naar aanleiding hiervan The Deep Blue Sea, waarin hoofdpersoon Hester Collyer een vergelijkbare poging doet. Het stuk van Mike Poulton is in veel opzichten het verhaal dat Rattigan toentertijd niet had kunnen schrijven. Centraal stond de krachtige en ontroerende vertolking van Paul Keating als Kenny Morgan, voor mij de beste mannelijke acteur van het jaar. Het hele ensemble was echter fantastisch, het decor perfect en het script glansde van ingehouden, tragische waardigheid. Ik hoop nog steeds dat de productie de overstap naar West End zal maken.

2. A Midsummer Night's Dream (Shakespeare's Globe)

Emma Rice, een van de beste regisseurs van Groot-Brittannië, bracht haar kenmerkende Kneehigh-speelsheid en vindingrijkheid mee waardoor deze Shakespeare-klassieker als nieuw aanvoelde. Met een cast waarbij kleur, gender, seksualiteit en leeftijd geen rol speelden, was deze productie van begin tot eind een genot. De handwerkslieden waren hier het zaalpersoneel van de Globe (waarbij Bottom de leiding had over Veiligheid en Gezondheid), Puck was gewapend met waterpistolen, Helena werd Helenus en het homoseksuele koppel wierp een nieuw licht op de vaak wat saaie scènes tussen de geliefden. Grensverleggend en baanbrekend; ik was diep geraakt toen de zaal vol schoolklassen juichte bij de zoen tussen twee mannen. Blijkbaar had het bestuur echter nog nooit een productie van Emma Rice gezien, want ze hebben haar de laan uit gestuurd. Ga vooral alles zien wat ze in haar tweede en laatste seizoen in 2017 in de Globe maakt, en laat de stijgende kaartverkoop voor zich spreken. Ze zal een lastig op te volgen act blijken.

Foto: Mark Douet 3. Iphigenia in Splott (National Theatre)

Deze productie, afkomstig van het Sherman Theatre in Cardiff en te zien in het National Theatre tijdens de tournee, was een onvervalste tour-de-force van Sophie Melville – de beste vrouwelijke vertolking van dit jaar. Effie is het type jonge vrouw waarvoor je de straat zou oversteken: hard, dronken, luidruchtig, agressief en werkloos. Haar leven verandert wanneer ze een gewonde soldaat ontmoet in een club. Tot zover niets bijzonders. Maar de tragedie die zich vervolgens ontvouwt, wordt een woedende vuist tegen de bezuinigingen in de zorg en de soberheidspolitiek. Toneelschrijver Gary Owen maakt van deze vrouw in de slotminuten een revolutionair. Perfect theater: intelligent, ontroerend en diep relevant. Deze zomer co-produceren Owen en de Sherman 'Killology' in The Royal Court. Ik heb zo'n vermoeden dat dit er eentje is die je niet mag missen.

Jacqui Dubois, Denise Gough en Sally George in People, Places and Things. Foto: Johan Persson 4. People, Places and Things. (West End)

Omdat ik ze niet los van elkaar kan zien, is dit ofwel een gedeelde derde plek of een extra vermelding! Hoewel ik wat laat was, zag ik het meesterwerk van Duncan McMillan tijdens de West End-reeks. Het verhaal over een verslaafde actrice en haar weg naar herstel speelde voortdurend met de grens tussen realiteit en theater, en bevatte DÍÉ vertolking van Denise Gough. Ze was constant op het toneel, was hypnotiserend, en niemand anders had die Olivier Award mogen winnen. Het ensemble was aan haar gewaagd en dit was een onvergetelijke avond in het theater.