ELEŞTİRMENİN SEÇİMİ 2016: Paul T Davies

Eleştirmenlerimizden 2016 yılını değerlendirmelerini ve yılın öne çıkan yapımlarını belirlemelerini istedik.

Paul T Davies'in seçkisi şöyle şekillendi:

1. Kenny Morgan

İyi yapılandırılmış, natüralist ve harika sergilenen bu yapım, 2016'nın en iyi yeni oyunu tercihim oluyor. Kenny Morgan, oyun yazarı Terence Rattigan'ın gerçek hayattaki sevgilisiydi ve Rattigan'dan ayrıldıktan sonra hayatı bir uçuruma sürüklenince mutfaktaki gazla intihar ederek yaşamına son vermişti. Rattigan, bu olayın ardından başkarakteri Hester Collyer'ın intihar girişimiyle açılan 'The Deep Blue Sea'yi (Derin Mavi Deniz) yazdı. Mike Poulton’ın oyunu ise pek çok açıdan Rattigan’ın (o dönemde) yazamayacağı bir eser niteliğinde. Yapımın merkezinde, Paul Keating’in canlandırdığı ve benim için yılın erkek oyuncu performansı olan dokunaklı Kenny Morgan karakteri vardı. Tüm kadronun muazzam performansı, kusursuz sahne tasarımı ve trajik bir vakarla ışıldayan senaryosuyla bu oyunun West End'e taşınmasını hâlâ umut ediyorum.

2. Bir Yaz Gecesi Rüyası (Shakespeare’in Globe Tiyatrosu)

Britanya'nın en başarılı yönetmenlerinden Emma Rice, Kneehigh'daki o neşeli ve yaratıcı dokunuşunu bu klasiğe taşıyarak Shakespeare'i yepyeni bir oyun haline getirdi. Kast seçiminde renk, cinsiyet, cinsel yönelim ve yaş ayrımı gözetmeyen yapım, baştan sona tam bir şölendi. 'Zanaatkarlar' ekibi Globe'un gişe ve karşılama ekibinden oluşuyor (Dokumacı Bottom ise İş Sağlığı ve Güvenliği sorumlusu), Puck su tabancalarıyla geziyor, Helena ise Helenus oluyordu; bu eşcinsel eşleşme, kimi zaman sıkıcı olabilen aşıklar hikayesine taze bir soluk getirdi. Çığır açan bu yapımda, öğrenci gruplarının aynı cinsiyetten iki karakterin öpüşmesini alkışlaması beni derinden etkiledi. Ancak görünüşe bakılırsa Globe yönetim kurulu daha önce hiç Emma Rice rejisi izlememişti ki kendisini gidiş yoluna koydular. 2017'deki ikinci ve son sezonunda Globe'da yapacağı her şeyi mutlaka izleyin ve artan gişe hasılatının kendileri adına konuşmasına izin verin. Ondan boşalan yeri doldurmak hiç kolay olmayacak.

Fotoğraf: Mark Douet 3. Iphigenia in Splott (National Theatre)

Cardiff'teki Sherman Theatre çıkışlı olan ve turne kapsamında National Theatre'da sahnelenen bu eser, Sophie Melville’in tek kişilik devleşen performansıyla yılın en iyi kadın oyuncu başarısına imza attı. Effie, sokakta görseniz yolunuzu değiştireceğiniz türden bir genç kadın: Sert, sarhoş, gürültücü, kavgacı ve işsiz. Bir gece kulübünde yaralı bir askerle tanışınca hayatı değişir. Buraya kadar her şey tanıdık gelebilir; ancak sonrasında gelişen trajedi, NHS (Ulusal Sağlık Sistemi) kesintilerine ve kemer sıkma politikalarına karşı öfkeli bir başkaldırıya dönüşüyor. Yazarı Gary Owen, bu kadını final sahnelerinde tam bir devrimciye dönüştürüyor. Zekice, duygusal ve son derece güncel; tam anlamıyla kusursuz bir tiyatro deneyimi. Bu yaz Owen ve Sherman Theatre, Royal Court'ta 'Killology'nin ortak yapımcılığını üstlenecek. Kaçırılmaması gereken bir oyun olacağını hissediyorum.

People, Places and Things oyununda Jacqui Dubois, Denise Gough ve Sally George. Fotoğraf: Johan Persson 4- People, Places and Things (West End)

Birbirinden ayıramadığım için bu oyun ya üçüncülüğü paylaşıyor ya da listeye ek bir giriş olarak yer alıyor! Duncan McMillan’ın bu şaheserini West End yolculuğunda biraz geç de olsa izleme şansı buldum. Bağımlı bir aktrisin iyileşme sürecini anlatan hikaye; metni ve rejisiyle sürekli gerçeklik ve tiyatro arasında gidip geliyor ve Denise Gough’un o EFSANEVİ performansını barındırıyor. Sahnede olmadığı tek bir an bile yoktu; büyüleyiciydi ve o Olivier Ödülü'nü ondan başkası alamazdı. Tüm kadronun ona eşlik etmesiyle unutulmaz bir tiyatro gecesi yaşandı.