RECENSIE: All Aboard, Electric Theatre Guildford ✭✭✭✭✭

All Aboard

Electric Theatre, Guildford

Donderdag 25 september 2016

5 Sterren

Alex Parker en Katie Lam vormen een opmerkelijk muzikaal schrijversduo: als vrienden sinds hun kindertijd hebben ze de afgelopen jaren de handen ineengeslagen om samen nummers te schrijven – nummers die inmiddels zijn uitgegroeid tot volwaardige shows. Twee jaar geleden lanceerden ze hun eerste voorstelling, 'Amateur Dramatics', uitgevoerd als een hoogwaardige amateurproductie in Alex' favoriete uitvalsbasis, het prachtige aan de rivier gelegen Electric Theatre. Na een concert met liedjes voor 'The Railway Children' en met inmiddels een paar honderd nummers op hun gezamenlijke naam, bevindt het duo zich nu in een fase van zelfverzekerde en razendsnelle ontwikkeling. 'Amateur Dramatics' staat op het punt om in een professionele workshop-fase te gaan. En precies op het juiste moment is daar hun volgende avondvullende show, met nog meer grandeur gepresenteerd door een professioneel creatief en technisch team en een liveband. Het resultaat is zeer indrukwekkend.

Het decor is een cruiseschip in 1975, bevolkt door amusanterwijze exotische personages, zowel onder de bemanning als de passagiers. Juist in het schetsen van deze karakters blinken Parker en Lam uit: 21 uiteenlopende excentriekelingen, stuk voor stuk archetypen uit de klassieke Britse komedie, paraderen over de dekken, door de salons en de hutten, elk met een fascinerend verhaal. De show is perfect ontworpen om de talenten van een enthousiast en ambitieus amateurgezelschap in de schijnwerpers te zetten. Die doelstelling wordt hier glansrijk behaald, mede door de harmonieuze ensemble-geest die ontstaat door de voortdurende wisseling van focus tussen de verschillende verhaallijnen, waardoor geen enkel personage de overhand krijgt. Het ondernemende duo produceert hun werk bovendien zelf, maar doet dit op een wijze die de conventies en zeden van de wereld waaruit hun kunst is voortgekomen, volledig respecteert.

Ook de partituur beweegt zich democratisch langs de uitgebreide castlijst en verdeelt de charme gelijkmatig over de uiteenlopende emotionele reizen van de herkenbare typetjes. In dat opzicht doet het denken aan de ouderwetse revue-achtige 'musical comedy', en dat is geen toeval: Alex en Katie zijn dol op dat genre en gebruiken het graag om hun eigen werk te omschrijven. En dat werkt uitstekend. Het stelt hen in staat om simpelweg prachtige muzikale nummers te creëren die op heerlijke wijze de verwachtingen, opwinding, liefdes, frustraties, verliezen en spijt van de 'comedy of life' uitdrukken. De songlijst bevat ditmaal een aantal bijzonder fraai vormgegeven melodieën, voorzien van knap gevarieerde en vaak ontroerend effectieve teksten.

De anthem-achtige opening, 'The Most Wonderful Ship', is met de allure van een West End-productie op de planken gezet en onderstreept het vermogen van deze schrijvers om zich te meten met de commerciële theaterwereld. Dit wordt gevolgd door een reeks karakterstukken – het pittige 'I Want More' van de scheepseigenaar, het gevatte ensemble-nummer 'Take It In' en het verrassende duet 'It's Not The Same' – die de veelzijdigheid van dit schrijfteam benadrukken. Het werk omvat verder varianten zoals de disco-hit 'Close The Door' en het voortreffelijke, bitterzoete slotnummer 'It Doesn't Matter Now'. Als artistiek visitekaartje hadden ze nauwelijks iets beters kunnen presenteren. Dit muzikale aanbod steekt met kop en schouders boven veel uit wat momenteel de markt bereikt.

Het grote verschil zit in het script. Katie heeft een fantastisch oor voor dialoog en haar tekst is een genot om naar te luisteren. Naast inspiratie uit 'Anything Goes' of 'The Gay Divorce', put ze uit de Ealing-komedies, Carry On-films, sitcoms en cabaretières zoals Victoria Wood. Ze buigt en vormt de stijlfiguren, de uitdrukkingen en het idioom vrolijk naar haar eigen hand. Het is een plezier om simpelweg mee te gaan in de rit die zij voorschotelt. Ze hanteert een enorme cast van even boeiende personages, waarbij je van elk van hen zou kunnen zeggen – zodra ze het woord nemen – dat zij de meest interessante figuur van het verhaal zijn. Ieder karakter krijgt volop de ruimte, wat wel invloed heeft op de totale speelduur: voor een lichte musical comedy is het een gulle zit.

Ik vermoed dat wanneer het team besluit klaar te zijn voor de stap naar het professionele circuit – en dat moment lijkt niet ver weg meer – zij ook precies zullen weten hoe ze dat moeten aanpakken. Dit zijn rasechte theatermakers. Alex, met zijn ervaring als gerespecteerd muzikaal leider in een breed repertoire (momenteel werkzaam bij Les Misérables in het Queens Theatre), en Katie met haar achtergrond in de zakenwereld, zijn mensen die weten hoe ze iets voor elkaar moeten krijgen.

Ondertussen kunnen we genieten van deze verrukkelijke productie van Charlotte Conquest, vol messcherpe karakteriseringen en vloeiende overgangen, bijgestaan door Indiana Collins. Het geheel is fraai vormgegeven en prachtig uitgelicht door de ingenieuze Declan Randall. Jordan Lee Davies brengt het er bewonderenswaardig vanaf bij zijn debuut als choreograaf, bekwaam geassisteerd door Jessica Burrage. Sara Scott roept met haar vele kostuums op heerlijke wijze de look van de jaren '70 op, en Sam Cox en Lauren Appleby dragen de zware verantwoordelijkheid voor de kapsels en pruiken – met succes. Het fantastische volwaardige geluid is van Andrew Josephs, waardoor we niet alleen de prachtige stemmen van de cast horen, maar ook de orkestraties van Martin Higgins. Martin is de 'derde man' in deze sterke schrijfcombinatie, en hier klinkt zijn werk fenomenaal in de handen van een band die door Parker is samengesteld uit de beste West End-musici. Je hoort zelden een professionele band die zo goed speelt als deze, laat staan een amateurensemble.

En het gezelschap, dat zich met hart en ziel in de zang en dans stort, maakt dit tot het spektakel dat het is: een bruisend avondje uit én een mijlpaal in de ontwikkeling van een nieuw groot Brits musical-schrijfteam. Waar zal hun weg nu naartoe leiden?

Foto's: Darren Bell