RECENSIE: Amour, Charing Cross Theatre Londen ✭✭✭✭

Danny Coleman-Cooke bespreekt de musical Amour van Michel Legrand en Jeremy Sams, nu te zien in het Charing Cross Theatre.

Het ensemble van Amour. Foto: Scott Rylander Amour

Charing Cross Theatre

9 mei 2019

4 sterren

Boek Nu Amour is zonder twijfel mijn favoriete musicalflop aller tijden. Vier jaar geleden genoot ik zo enorm van de fenomenale studentenproductie van de Royal Academy of Music, dat ik bij thuiskomst direct het internet afstruinde naar de (verrassend moeilijk vindbare) cast-opname.

Vele luisterbeurten later behoort de partituur nog steeds tot mijn favorieten. Ik heb het altijd onrechtvaardig gevonden dat de show op Broadway zo koeltjes werd ontvangen en al na twee weken de deuren moest sluiten.

Ik was dan ook verguld dat Amour naar Londen kwam voor de eerste professionele Britse productie. Zoals tekstschrijver Jeremy Sams in het programmaboekje toegeeft, was Amour te dromerig en intiem voor een groot Broadway-theater; onder de spoorbogen van Charing Cross voelt het stuk zich veel meer thuis.

Gary Tushaw in Amour. Foto: Scott Rylander

De composities van de dit jaar helaas overleden Oscar-winnaar Michel Legrand blijven een genot en worden prachtig tot leven gewekt door de band onder leiding van Jordan Li-Smith. Legrands nummers zijn kenmerkend dromerig en betoverend, met de ene na de andere aanstekelijke melodie.

De muziek wordt versterkt door de gevatte en gevleugelde teksten van Jeremy Sams. Niet alleen horen we geniale rijmvondsten (zoals “seen conferring with Hermann Goering” en “When I saw you at your desk/ I thought that you were Kafka-esque”), maar er zit ook voldoende humor en cynisme in de teksten om de show met beide benen op de grond te houden en te voorkomen dat het te stroperig wordt.

Het ensemble van Amour. Foto: Scott Rylander

Een 'sung-through' musical is een behoorlijke uitdaging, maar deze show vaart in een vlot tempo voorbij. Het is een behendige mix van ontroering en humor, met een onverwacht bitterzoete finale die het publiek hoorbaar verraste.

De ster van de show is Dusoleil (Gary Tushaw), een vriendelijke maar saaie kantoorklerk die plotseling door muren kan lopen. Het is niet eenvoudig om een boeiend personage te maken van iemand die zichzelf omschrijft als “slechts een ambtenaar, niet de moeite van het vermelden waard”. Maar Tushaw slaagt daar glansrijk in, met een krachtige zangstem en een uitstekend gevoel voor komische timing.

Daarnaast is Anna O’Byrne zoals altijd briljant als Dusoleils grote liefde Isabelle, en vertolkt Elissa Churchill als onderdeel van het ensemble meerdere rollen met veel flair.

Elissa Churchill en het ensemble van Amour. Foto: Scott Rylander

Mijn enige punt van kritiek is dat de scherpe satire soms net iets te vaak plaatsmaakte voor flauwe slapstick, waardoor sommige komische scènes aan kracht inboetten.

Nummers als ‘Office Life’ en ‘Dusoleil’s Revenge’ zijn bijvoorbeeld vlijmscherpe parodieën op het kantoorbestaan, in mijn beleving vergelijkbaar met de humor uit Terry Gilliams Brazil.

In de vertolkingen en choreografie (vooral bij de baas, gespeeld door Steven Serlin) werd er echter net iets te veel geschmiert, terwijl een serieuzere aanpak de humor in de teksten van Sams juist beter tot zijn recht had laten komen.

Al met al is dit echter een vreugdevolle productie die als intieme kamermusical volledig in haar element is. Door Franse charme en elegantie te combineren met bijtende Britse humor, biedt Amour een sprookjesachtige avond uit; ga dat zien zolang het nog kan.

BOEK TICKETS VOOR DE MUSICAL AMOUR