ELEŞTİRİ: Amour, Charing Cross Tiyatrosu Londra ✭✭✭✭

Danny Coleman-Cooke, Charing Cross Theatre'da sahnelenen Michel Legrand ve Jeremy Sams imzalı Amour müzikalini yorumluyor.

Amour ekibi. Fotoğraf: Scott Rylander Amour

Charing Cross Theatre

9 Mayıs 2019

4 yıldız

Şimdi Bilet Alın Amour kesinlikle müzikal tiyatro tarihindeki en sevdiğim fiyaskodur. Royal Academy of Music’in dört yıl önceki muazzam öğrenci yapımından o kadar keyif almıştım ki, eve döner dönmez internetin altını üstüne getirip (bulması şaşırtıcı derecede zor olan) cast kaydını aramıştım.

Defalarca dinledikten sonra bile, hala en sevdiğim müzikal partisyonları arasındadır ve Broadway'de sadece iki hafta sonra perde kapatarak beklediği ilgiyi görememiş olması bana her zaman haksızlık gibi gelmiştir.

Bu yüzden Amour'un Birleşik Krallık'taki ilk profesyonel yapımıyla Londra'ya geliyor olmasından büyük heyecan duydum. Söz yazarı Jeremy Sams'in program kitapçığında itiraf ettiği gibi, Amour büyük bir Broadway tiyatrosu için fazla nevi şahsına münhasır ve samimiydi; Charing Cross'un o kendine has demiryolu kemerleri altında kendini çok daha evinde hissediyor.

Gary Tushaw, Amour'da. Fotoğraf: Scott Rylander

Oscar ödüllü besteci Michel Legrand'ın (ne yazık ki bu yılın başında aramızdan ayrıldı) şarkıları tam bir ziyafet sunmaya devam ediyor ve Jordan Li-Smith yönetimindeki orkestra tarafından harika bir şekilde hayat buluyor. Legrand’ın şarkıları, akılda kalıcı melodileriyle kendine has o rüya gibi ve büyüleyici havayı taşıyor.

Müzik, Jeremy Sams’in kıvrak zekalı ve ustaca yazılmış sözleriyle güçleniyor. Metin sadece dâhice kafiyeler barındırmakla kalmıyor (“Hermann Goering ile meşveret ederken görüldü”), aynı zamanda içindeki yeterli mizah ve sinizm sayesinde gösterinin fazla duygusallaşmasını engelleyip ayaklarının yere basmasını sağlıyor.

Amour ekibi. Fotoğraf: Scott Rylander

Baştan sona şarkılı bir müzikal (sung-through) sahnelemek kolay iş değildir ancak bu şov, duygu yüklü anlar ve mizah arasındaki ustaca dengesiyle ve seyirciyi hazırlıksız yakalayan o beklenmedik buruk finaliyle akıp gidiyor.

Gösterinin yıldızı, duvarların içinden geçme gücü kazanan kibar ama sıkıcı ofis memuru Dusoleil (Gary Tushaw). Kendini “bahsi bile geçmeyecek sıradan bir devlet memuru” olarak tanımlayan birinden ilgi çekici bir karakter yaratmak kolay değildir. Ancak Tushaw, güçlü sesi ve sağlam komedi zamanlamasıyla bu işin altından başarıyla kalkıyor.

Diğer rollerde Anna O’Byrne, Dusoleil’in aşkı Isabelle rolünde her zamanki gibi ışıldıyor; Elissa Churchill ise topluluğun bir parçası olarak birden fazla rolü büyük bir şıklıkla canlandırıyor.

Elissa Churchill ve Amour ekibi. Fotoğraf: Scott Rylander

Bu yapımla ilgili tek şerhim, iğneleyici hicvin yerini sık sık kaba komediye (slapstick) bırakması ve bu durumun bazı komik sahnelerin etkisini kırması oldu.

Örneğin, ‘Office Life’ ve ‘Duseoli’s Revenge’ şarkıları iş hayatının keskin hicivleridir ve bence Terry Gilliam’ın Brazil filmiyle aynı mizah damarından beslenir.

Ancak oyunculuklarda ve koreografide (özellikle patron rolündeki Steven Serlin'de) aşırı mimik ve kaba komediye kaçma eğilimi vardı; oysa karakteri daha ciddiyetle oynamak, Sams’in şarkı sözlerindeki mizahı çok daha etkili bir şekilde ortaya çıkarabilirdi.

Yine de genel olarak bu, samimi bir oda müzikali olarak ruhunu bulan, neşe dolu bir yapım. Fransız cazibesi ve zarafetini İngilizlerin o keskin zekasıyla birleştiren Amour, masalsı bir akşam vaat ediyor; vakit varken mutlaka izleyin.

AMOUR MÜZİKALİ İÇİN BİLET ALIN