RECENSIE: Beautiful, Stephen Sondheim Theatre, ✭✭✭✭✭

Beautiful

Stephen Sondheim Theatre

13 januari 2015

5 Sterren

BOEK TICKETS Er zit een schitterend moment in Buddy, de musical over het leven van Buddy Holly, waarin hij en een collega een riff bedenken die uitgroeit tot de hit Everyday; het is een zinderend theatraal moment, volledig gedreven door muziek. De geweldige Jersey Boys hadden een vergelijkbaar moment toen de vamp voor Can't Take My Eyes Off You eindeloos werd herhaald terwijl de band zocht naar een financier, terwijl het publiek zich afvroeg wat ze hoorden. Beautiful: The Carole King Musical heeft een vergelijkbaar magisch muzikaal moment dat toewerkt naar het fenomenale A Natural Woman.

Het is de kroon op een reeks magische muzikale scènes in een heerlijke voorstelling die bruist van vreugde, leven – en natuurlijk muziek.

De show speelt momenteel in het Stephen Sondheim Theatre op Broadway, waar de officiële première plaatsvond op 12 januari 2014, en komt binnenkort naar Londen. Voor een productie die al een jaar draait, staat hij er strak, scherp en fantastisch bij. Er is geen enkel zwak punt in de cast; iedereen gaat volledig op in het werk en de zangprestaties zijn van het hoogste niveau. Het is een puur genot van begin tot eind.

Jukebox-musicals worden vaak met scheve ogen bekeken, soms terecht. Het is echter lastig om dit louter als een jukebox-musical te zien; het vertelt het levensverhaal van Carole King, een songwriter die een hele generatie heeft gevormd. Haar nummers, stuk voor stuk hits, vormen hier de ruggengraat. Ze zijn niet toegevoegd simpelweg omdat het goede liedjes zijn, maar omdat ze het verhaal perfect ondersteunen. Niets voelt geforceerd; alles vloeit samen met een synchroniciteit waar menig musical met een originele partituur alleen maar van kan dromen.

Het verhaal volgt de professionele loopbaan van Carole King – haar samenwerking met Gerry Goffin, de pieken en dalen bij muziekuitgever en producent Don Kirshner, en haar vriendschap met het concurrerende schrijversduo Cynthia Weil en Barry Mann, van wie ook nummers te horen zijn. Ondertussen krijgt het publiek een inkijkje in haar successen met legendarische acts als The Drifters, The Shirelles, Neil Sedaka, Little Eva en The Righteous Brothers.

Haar huwelijk met Goffin, zijn ontrouw, hun scheiding en de nasleep daarvan vormen het emotionele hart van de voorstelling. Alles leidt naar het moment waarop ze beseft en accepteert dat ze goed genoeg is om haar eigen muziek te vertolken – en de sfeer van het legendarische concert in Carnegie Hall, waar ze als soliste optrad, wordt adembenemend tot leven gewekt.

De regie van Marc Bruni is stijlvol en fijngevoelig, met een onvermoeibare energie van begin tot eind. Het tempo ligt hoog; het is zo'n avond in het theater waarvan je hoopt dat hij nooit ophoudt. Het slimme decor van Derek McLane roept het tijdperk prachtig op en zorgt ervoor dat de scènes soepel in elkaar overvloeien. De kostuums van Alejo Vietti zijn historisch accuraat, kleurrijk en speels, en het lichtontwerp van Peter Kaczorowski is simpelweg perfect. Dit is een productie waarbij alle puzzelstukjes precies op hun plek vallen.

Jessie Mueller is opmerkelijk als Carole King. Werkelijk fabelachtig. Ze weet zichzelf fysiek zo te transformeren dat ze Carole King wórdt – niet door make-up of protheses, maar door puur vakmanschap. Haar stem, haar motoriek, haar houding – alles wat ze deed riep het beeld op van de Carole King die we kennen van muziekvideo's en tv-opnames.

Mueller is in elk opzicht volkomen geloofwaardig en beschikt over een buitengewone stem. Ze heeft het zeldzame talent om haar eigen geluid volledig aan te passen; klinkers, toonhoogte en timbre zijn getransformeerd om de unieke sound van Carole King te creëren. Het is een fenomenale transformatie – een briljante, integere en ontroerende vertolking vol nuance en kracht.

Ze wordt ondersteund door een uitstekende cast.

Scott J. Campbell, lang, met de looks van een filmster en een dwalende blik, is perfect als Kings echtgenoot en tekstschrijver Gerry Goffin. Het is een lastige rol, omdat Goffin haar hart bijna breekt, maar Campbell weet het personage genoeg diepgang en menselijkheid mee te geven zodat hij geen eendimensionale schurk wordt. Hij heeft bovendien een geweldige stem en was bijzonder sterk in Take Good Care Of My Baby.

Het andere schrijversduo wordt subliem neergezet door Anika Larsen en Jarrod Spector. Ze zijn grappig, energiek en vormen een mooi tegenwicht voor het verhaal van King en Goffin. Beiden zijn vocaal zeer sterk en meesters in komische timing. Het is een genot om naar hen te kijken en luisteren. Vooral de vriendschappelijke rivaliteit tussen de twee schrijversteams is treffend neergezet – de dynamiek op het kantoor van de muziekuitgeverij spat eraf, mede doordat Larsen en Spector zo goed op elkaar en op Mueller en Campbell zijn ingespeeld.

Paul Anthony Stewart is geweldig als de muziekmagnaat die de touwtjes in handen heeft. Hij schakelt moeiteloos tussen de zakelijke kant van zijn personage en de oprechte genegenheid die hij voelt voor de vier artiesten die voor hem werken.

Er zijn zoveel momenten van puur muzikaal genot: Oh Carol, Happy Days Are Here Again, Will You Still Love Me Tomorrow, The Locomotion, You've Lost That Loving Feeling, Walking In The Rain, It's Too Late en natuurlijk de titelsong Beautiful. Dit is theater op zijn meest betoverend.

Dit is precies waar de 5-sterrenrecensie voor is uitgevonden.

Onmisbaar.

Boek tickets voor Beautiful op Broadway Lees meer over Beautiful in Londen