RECENSIE: Boys In The Buff, Stockwell Playhouse ✭✭✭

Boys In The Buff

Stockwell Playhouse (voorheen LOST Theatre)

13 juli 2017

3 Sterren

Boek Nu Er is ontzettend veel creatief talent in dit project gestoken, en de kwaliteit van het geleverde werk is ronduit bewonderenswaardig. De teksten en muziek zijn van de hand van Chris Burgess, aangevuld met nummers van Cathy Shostak, BB Cooper en Sarah Travis. De regie en choreografie zijn in handen van Sam Rayner, ondersteund door associate-choreograaf Robbie O’Reilly. De muzikale leiding en orkestraties zijn verzorgd door Joe Louis Robinson (al leek hij op de persavond enkel via vooraf opgenomen banden aanwezig te zijn). Het lichtplan van Richard Lambert is bij vlagen schitterend en deze productie vormt de opening van zijn LAMBCO Fringe Festival, dat momenteel plaatsvindt in het onlangs hernoemde Stockwell Playhouse (voorheen LOST Theatre). Het decor is minimaal, met slechts enkele rekwisieten en eenvoudige kostuums.

De partituur klinkt echter indrukwekkend: Burgess heeft zijn 'Great American Songbook' duidelijk goed bestudeerd. Hij trakteert ons op bijna 20 nummers in krap 70 minuten, en elk nummer klinkt alsof het zo uit een chique Off-Off-Broadway-revue in Greenwich Village komt. Het zou me niets verbazen als dat ook de oorsprong is. Door deze overvloed aan muziek heeft de cast nauwelijks tijd voor iets anders dan zingen en dansen, wat ze overigens zeer verdienstelijk doen. De heren in kwestie zijn: William Frazer als de intense, tikkeltje volkse Dan; Adam O’Shea als de tot in de puntjes afgetrainde Max (hij is tevens Dance Captain en je begrijpt direct waarom als je hem de veeleisende choreografieën van Rayner en O’Reilly ziet uitvoeren); Shaun Riddick als de wat slungelige Richard; en Julian Quijano die voor heerlijk gênante momenten zorgt als Phil. Zij zouden de sterren van de show zijn, ware het niet dat er een andere amusante factor in het spel is...

De echte hoofdrol wordt namelijk opgeëist door de onstuitbare Natalie Harman, die als een diva-in-de-dop de rol van de bazige Diana vertolkt. Dat is de grappige 'twist' van deze showbizz-affaire: het draait eigenlijk alleen om haar. Zij staat als eerste op het toneel en blijft in ons geheugen hangen – en dat is ergens maar goed ook. Zij is de 'yang' die al dat testosteron in toom houdt. Waarom ze er precies bij is, kun je jezelf beter niet afvragen: dit is luchtig vermaak dat niet bedoeld is om te diep te analyseren. Er zijn volop grappen en energieke danspassen, en al die hectiek zorgt ervoor dat je vergeet je af te vragen waar het eigenlijk allemaal om te doen is. De stemmen van de cast zijn meestal goed opgewassen tegen de nummers, al zijn er momenten van onzekere intonatie en lijken sommige noten net buiten hun bereik te liggen. Maar geen zorgen; voor je het weet volgt de volgende kwinkslag alweer...

Hoor ik daar iemand gniffelen? Oh, u heeft de show al gezien. U bent op de hoogte van de eindeloze stoet schunnige toespelingen in het script en de songteksten. U begrijpt de diepere laag: een onderzoek naar de preutsheid gecombineerd met een obsessieve interesse in naaktheid. Het doordrenkt deze bewust 'foute' revue, die in platheid bijna lijkt te wedijveren met de armoedige kleedkamers uit 'Gypsy'. Juist. Nou, in dat geval zult u zich wellicht afvragen wat deze show had kunnen zijn met net wat meer diepgang. Maar uiteindelijk is het wat het is: een hoop plezier, zolang je de lat niet te hoog legt.

Tot 29 juli 2017

BOYS IN THE BUFF TICKETS