RECENSIE: Cinderella And The Beanstalk, Theatre 503 ✭✭✭✭✭

Cinderella And The Beanstalk. Foto: Jack Sain Cinderella and the Beanstalk Theatre503 29 november 2015

5 sterren

Pantomimes kunnen soms een pijnlijke ervaring zijn. Kinderen zijn genadeloze critici en decennia aan verwachtingen drukken zwaar op matige producties. Gezien de status van het genre in de Britse populaire cultuur is het lastig om een breed publiek aan te spreken – een show moet origineel genoeg zijn om op te vallen tussen de honderden andere panto's, maar ook toegankelijk genoeg voor het hele gezin. Wat Cinderella and the Beanstalk van Sleeping Trees zo geweldig maakt, is dat de focus niet ligt op BN'ers (of bekende Britten), actuele grappen of eindeloze dubbelzinnigheden. In plaats daarvan worden we getrakteerd op drie uiterst getalenteerde komische acteurs die het genre zowel op de hak nemen als vieren, met hilarische resultaten. Cinderella and the Beanstalk combineert de verhalen van twee van onze meest geliefde sprookjes en propt ondertussen "zoveel mogelijk sprookjesfiguren als ze konden Googelen" op het podium. De schrijvers (James Dunnell-Smith, Joshua George Smith en John Woodburn) verschijnen opgewekt in smoking ten tonele en leggen uit dat hun stuk het talent van tientallen acteurs zal laten zien. Het probleem is alleen dat ze slechts één muzikant hebben ingehuurd, Mark (Mark Newnham). Er blijft dus maar één optie over: alle rollen zelf spelen en hopen dat het goed uitpakt. Dit zette de toon voor de heerlijk absurde voorstelling die volgde.

De drie acteurs zijn werkelijk subliem; ze spelen hun talloze rollen niet alleen met veel humor en energie, maar ze zijn ook nog eens fantastisch gezelschap. Hoewel het basisconcept het verhaal niet overheerst, geeft het een logische context aan het kundig amateuristische karakter van de productie. We kregen talloze paniekerige discussies te zien over wie welke rol moet spelen, en de onvermijdelijke chaotische scènes die daarop volgen zijn niet alleen op zichzelf hilarisch, maar maken de acteurs ook erg sympathiek. Momenten waarop Woodburn in zijn eentje een gesprek voert tussen Prince Charming en beide lelijke stiefzusters, of de gelijktijdige bevrijding van de gevangenen uit Repelsteeltjes panto-kerker, worden alleen maar sterker door de gespeelde verbijstering van de acteurs. Samen met hun behendige danspasjes – de openingsscène waarin de hofhouding van de Prins het bal bespreekt legt de lat direct hoog – krijgt de voorstelling een heerlijk grillige fysiek die jong en oud zal aanspreken.

Cinderella And The Beanstalk. Foto: Jack Sain

Hoewel de vakkundige slapstick ons allemaal aan het giechelen kreeg – van Smith die zijn Repelsteeltje-rekwisiet niet onder controle had tot het absurd knullige "boze" bos ("Help, een vallende man!") – kwam de hardste lach voort uit een aantal terloopse (en werkelijk verrassende) komische momenten. De blik van teleurstelling op Woodburns gezicht wanneer zijn Prins beseft dat zijn ijsje op is, de cameo van Dunnell-Smith als Tinkerbell (een barbiepop met vleugels op een stokje en een zwaar Londens accent) en Smith's onzinnige lied over teamwork zijn scènes waar je nog lang na de show om zult grinniken. Of we nu helpen bij de geboorte van een kalfje, een vrolijke kerstdans doen of cruciale scènes uit 'Home Alone' naspelen: de onstuitbare gekkigheid zorgt ervoor dat het hele publiek meegeniet van de grap.

Zoals het een goede farce betaamt is het stuk vlekkeloos gechoreografeerd en worden rekwisieten op zeer vermakelijke wijze ingezet – de horizontale bonenstaak en Dunnell-Smiths gebruik van een enorm dekbed zullen me nog lang bijblijven. Het vrolijke, pastelkleurige decor is ook een komische aanwinst, zowel als surrealistische droomwereld als speelveld voor de acteurs. De deuren aan de linkerkant van het podium worden slim gebruikt: een acteur kan door de ene deur naar binnen stormen, vallen of kruipen en door de andere direct verschijnen als een ander personage, tot groot vermaak van het jonge publiek. Maar voor de sfeersetting moet de grootste eer gaan naar Mark Newnham, de bescheiden muzikant. Hij toonde niet alleen uitzonderlijk talent op diverse instrumenten, maar zijn constante blik van stille doodsangst was onverbeterlijk grappig. Dit kwam prachtig samen in de 'twist' aan het einde, wanneer hij door omstandigheden gedwongen wordt het podium op te gaan om de pantomime naar een heerlijk belachelijk goed einde te brengen.

Cinderella and the Beanstalk is een adembenemend gevatte productie vol grappen voor de hele familie. James Dunnell-Smith, Joshua George Smith en John Woodburn zijn fenomenale komische talenten die een topprestatie neerzetten, versterkt door de choreografie en de heerlijke muzikale begeleiding van Mark Newnham. Neem je naasten mee naar deze show; ik garandeer je een fantastische tijd samen. Cinderella And The Beanstalk is te zien in Theatre 503 tot en met 2 januari 2016