RECENSIE: Doctor Faustus, Duke of York’s Theatre ✭✭

Craig Stein, Tom Edden en Kit Harington in Doctor Faustus. Foto: Marc Brenner

Doctor Faustus Duke of York’s Theatre 22 april 2016

2 Sterren

Boek Nu | Meer Info

De Duitse legende van Faust heeft door de jaren heen talloze producties geïnspireerd, maar vermoedelijk geen enkele zo bloederig en spectaculair als deze bewerking van de Jamie Lloyd Company.

Dit is een soort hybride versie, met de openings- en slotscènes uit de oorspronkelijke productie van Marlowe en een nieuw bewerkt middengedeelte. Het kernconcept blijft overeind: een getalenteerde arts verkoopt zijn ziel in ruil voor roem en fortuin, met als prijs dat hij constant getergd wordt door de duivel.

Kit Harington in Doctor Faustus. Foto: Marc Brenner

Het nieuwe middendeel brengt het stuk (qua toon en taalgebruik) naar de moderne tijd en creëert een parabel voor het reality-tv-tijdperk, met Faustus als een illusionist à la Victor Mids die vecht tegen de aandacht van een aanbiddend publiek.

Deze bewerking is een nobel streven; het originele middendeel van Marlowe staat bekend als zwak en lijkt daarmee een prima kandidaat voor een herschrijving. Echter, als je iets toevoegt aan een klassieker, moet het substantieel beter zijn dan wat er stond. Ondanks enkele bij vlagen geïnspireerde momenten, sleept veel van de nieuwe dialoog voort, zonder meer teweeg te brengen dan incidentele afschuw.

Karakterontwikkeling moet grotendeels wijken voor schokeffecten en flauwe verwijzingen naar de populaire cultuur. Er zijn zoveel concurrerende ideeën aan het werk dat de gehele productie vaak aanvoelt als een rommeltje; ik ben redelijk bekend met de tekst en toch vond ik de nieuwe verhaallijn lastig te volgen.

De meedogenloze duisternis en somberheid van de productie werden versterkt door massaal, bijna hysterisch overacting. Het constante geschreeuw en de overdreven mimiek van het ensemble werden steeds irritanter; de rustigere en meer emotionele tweede helft was veel sterker dan de verwarrende eerste acte.

Jenna Russell begreep dit overduidelijk en was een echt lichtpunt als Mephistopheles. Haar ingetogen kwaadaardigheid was vele malen krachtiger dan de chaos om haar heen, vooral in vergelijking met de karikaturale Lucifer van Forbes Masson.

Jenna Russell en Kit Harington in Doctor Faustus. Foto: Marc Brenner

Veel aandacht ging begrijpelijkerwijs uit naar Game of Thrones-ster Kit Harington in de hoofdrol van Faustus (niet in de laatste plaats omdat bedenker George R.R. Martin in de zaal zat). Harington speelde de innerlijke strijd van de titelrol voortreffelijk en haalde het maximale uit een vaak moeizaam script. Het is een emotioneel en fysiek veeleisende rol, en Harington schakelt moeiteloos tussen de 16e-eeuwse en moderne dialogen.

Het meest aantrekkelijke deel van deze productie is, ongebruikelijk genoeg, de enscenering van Soutra Gilmour en het lichtontwerp van Jon Clark. Het decor is constant in beweging en onthult de diepte en hoogte van de ruimte daarachter.

Kit Harington in Doctor Faustus. Foto: Marc Brenner

Deze constant verschuivende perspectieven, in combinatie met het kille en onheilspellende licht, creëerden een diep verontrustend effect. Er is ook vermakelijk spel met beweging en special effects van Scott Penrose en Polly Bennett, hoewel deze sequenties wat spaarzamer ingezet hadden mogen worden voor een maximale impact.

Doctor Faustus is een productie die veel probeert te bereiken, maar daar slechts gedeeltelijk in slaagt. Het is een kunstig vormgegeven voorstelling met een hoge intensiteit, maar die pijnlijk tekortschiet in hart en samenhang.

BOEK NU VOOR DOCTOR FAUSTUS