ELEŞTİRİ: Doctor Faustus, Duke Of York’s Theatre ✭✭

Craig Stein, Tom Edden ve Kit Harington, Doctor Faustus'ta. Fotoğraf: Marc Brenner

Doctor Faustus Duke of York’s Tiyatrosu, 22 Nisan 2016

2 Yıldız

Hemen Rezervasyon Yapın | Daha Fazla Bilgi

Alman Faust efsanesi yıllar boyunca pek çok yapıma ilham verdi, ancak muhtemelen Jamie Lloyd Company'nin bu uyarlaması kadar kanlı ve yüksek enerjili olanı hiç görülmedi.

Marlowe'un orijinal metnindeki açılış ve kapanış sahnelerini yeni, üzerinde çalışılmış bir orta bölümle buluşturan hibrit bir versiyon var karşımızda. Temel hikâye ise aynı: Yetenekli bir doktor, şöhret ve servet peşinde ruhunu satıyor; ancak bunun bedeli Şeytan tarafından sürekli huzursuz edilmek oluyor.

Kit Harington, Doctor Faustus'ta. Fotoğraf: Marc Brenner

Yeni eklenen orta kısım, oyunu (üslup ve dil açısından) günümüze taşıyarak bir 'reality şov' çağı meseli haline getiriyor; Faustus'u ise hayran kitlesinin ilgisinden kaçmaya çalışan Derren Brown tarzı bir illüzyonist olarak resmediyor.

Bu yeniden kurgulama aslında asil bir çaba; zira Marlowe'un orijinal metnindeki orta bölümün zayıflığı bilinir ve yeniden yazılmaya oldukça müsaittir. Ancak bir klasiğe ekleme yapacaksanız, bunun öncekine kıyasla kayda değer derecede daha iyi olması gerekir. Arada ilham verici anlar olsa da, yeni diyalogların çoğu temposuz ve izleyicide ara sıra uyanan bir tiksinti hissinden fazlasını yaratmayı başaramıyor.

Karakter gelişimi, şok taktikleri ve pandomim (panto) tarzı popüler kültür göndermeleri uğruna geri plana itilmiş. O kadar çok fikir bir arada harmanlanmaya çalışılmış ki, tüm yapım çoğu zaman tam bir karmaşa hissi veriyor; metni iyi bilmeme rağmen yeni olay örgüsünü takip etmekte zorlandığım anlar oldu.

Yapımın bitmek bilmeyen karanlık ve kasvetli havası, yer yer histerik bir 'aşırı oyunculuk' ile desteklenmiş. Oyuncu ekibinin dindirilemeyen çığlıkları ve abartılı jestleri giderek sinir bozucu hale geldi; neyse ki daha oturaklı ve duygusal olan ikinci yarı, kafa karıştırıcı ilk yarıya göre çok daha güçlüydü.

Jenna Russell bu dengeyi belli ki çok iyi çözmüş ve Mephistopheles rolüyle oyunun en parlak noktası olmuş. Sahnelediği sessiz ve derinden gelen kötülük, etrafındaki onca kargaşadan -özellikle Forbes Masson'ın karikatürize Lucifer'ından- çok daha etkileyiciydi.

Jenna Russell ve Kit Harington, Doctor Faustus'ta. Fotoğraf: Marc Brenner

İlginin büyük bir kısmı haklı olarak Faustus rolündeki Game of Thrones yıldızı Kit Harington üzerindeydi (özellikle seyirciler arasında dizinin yaratıcısı George R. R. Martin de varken). Harington, yer yer ağır aksayan metne rağmen başroldeki o iç çatışmayı harika bir şekilde yansıtmış. Hem duygusal hem de fiziksel açıdan oldukça zorlayıcı bir performans sergileyen aktör, 16. yüzyıl dili ile modern diyaloglar arasında zahmetsizce geçiş yapıyor.

Bu yapımın alışılmadık bir şekilde en çekici yönü, Soutra Gilmour'un sahne tasarımı ve Jon Clark'ın ışıklandırması. Sahne düzeneği sürekli hareket ederek, arkadaki alanın derinliğini ve boyunu ustalıkla gözler önüne seriyor.

Kit Harington, Doctor Faustus'ta. Fotoğraf: Marc Brenner

Sürekli değişen perspektifler, keskin ve tehditkar ışıklandırmayla birleşerek derin bir tekinsizlik hissi yaratmış. Scott Penrose ve Polly Bennett'ın hareket düzeni ile efektleri de oldukça keyifli; fakat bu sekanslar maksimum etki için biraz daha tasarruflu kullanılabilirmiş.

Doctor Faustus, çok şey başarmaya çalışan ancak bunu sadece kısmen başarabilen bir oyun. Sanatsal açıdan etkileyici bir sahnelemeye ve yüksek bir tempoya sahip olsa da, duygusal derinlik ve tutarlılık açısından maalesef zayıf kalıyor.

DOCTOR FAUSTUS İÇİN HEMEN REZERVASYON YAPIN