RECENSIE: Dusty The Musical, Charing Cross Theatre ✭

Dusty The Musical

Charing Cross Theatre

7 september 2015

1 Ster

KOOP TICKETS

Men kan rustig stellen dat de nieuwe musical over Dusty Springfield in het Charing Cross Theatre geen gemakkelijke start heeft gekend. De previews begonnen al in mei, maar de deuren gingen pas deze week open voor de pers, te midden van geruchten over creatieve meningsverschillen achter de schermen.

Het is een uiterst voorspelbare biopic die de carrière van Springfield volgt van haar opkomst tot haar ondergang, omlijst door haar uitmuntende repertoire. Als je een biopic op de planken brengt, moet het onderwerp wel boeiend zijn; op een paar ruzies met vrienden en familie na, laat 'Dusty' het leven van de zangeres opvallend alledaags lijken. Vergeleken met producties als 'Jersey Boys' (maffia-connecties) en 'Sunny Afternoon' (familieverdriet) is er in dit script en de verhaallijn bar weinig emotie of drama te bekennen.

Er zijn af en toe interessante aanknopingspunten, maar deze worden slordig en frustrerend oppervlakkig behandeld. Over de deportatie van Springfield uit Zuid-Afrika, omdat ze optrad voor een gemengd publiek, zou je een heel stuk kunnen schrijven; hier krijgt het slechts één scène en wordt er daarna nooit meer over gesproken. Dusty’s geaardheid is een terugkerend thema en de liefde van haar leven, Norma Tanega, wordt in de tweede helft geïntroduceerd. We komen echter nooit te weten hoe Dusty met intimiteit omgaat, want in de volgende scène gaan ze alweer uit elkaar. Het programmaboekje rept over haar worstelingen met drank, drugs en zelfbeschadiging, maar daar merk je op het toneel helemaal niets van. Het is typerend voor het hele stuk: kansen voor diepgang en karakterontwikkeling worden pijnlijk onbenut gelaten.

Wat overblijft is een script vol flauwe clichés die in elke willekeurige showbizz-biopic voorkomen ('Je bent maar een meisje uit Ealing', 'Ik heb je gemaakt tot wie je bent, zonder mij was je niets', enzovoort). De show is opgehangen aan een interview met een van Springfield's beste vrienden; hun dialoog is bijzonder irritant en bevat expositie die zo overduidelijk is dat het waarschijnlijk vanuit de ruimte nog te zien is. Jukebox-musicals voelen op hun best soms al geforceerd aan, dus een scherp script is essentieel om te slagen. De dialogen hier voelden echter bij vlagen vreselijk onnatuurlijk, waardoor de cast zichtbaar moeite had om ze geloofwaardig te brengen.

De productie profileert zich als een multimediale ervaring en een paar van de projecties waren oprecht indrukwekkend. Ze werden echter massaal overgebruikt en haalden de vaart volledig uit de voorstelling. Goede musicalliedjes horen het verhaal en de plot vooruit te helpen; archiefbeelden van concerten met live achtergrondzang deden geen van de twee. 'Son of A Preacher Man', dat normaal gesproken een live hoogtepunt zou moeten zijn, viel als een plumpudding in elkaar door de keuze voor een matte televisie-opname.

De nummers die daadwerkelijk live op het toneel werden vertolkt (zoals 'All Cried Out' en een fraai geharmoniseerd slotnummer) waren veel sterker en lieten een diepere emotionele indruk achter. Hoewel Springfield ongetwijfeld een fantastische artiest was, is haar discografie niet bijster divers, waardoor de muzikale intermezzo's vaak wat van hetzelfde voelden, zeker omdat ze bijna elke keer op identieke wijze werden gepresenteerd.

De cast valt weinig te verwijten; ze leveren een energieke prestatie ondanks het povere materiaal en velen van hen zijn pas op het allerlaatste moment ingevlogen. Alison Arnopp beschikt over een prima stem, maar ze moest concurreren met frequente beelden van de echte Dusty, wat de kloof tussen de twee alleen maar benadrukte. Francesca Jackson zingt ook goed als Nancy, maar kampt met een personage dat nauwelijks onderbouwd is en het eerdergenoemde zwakke script.

Witney White was in topvorm als Motown-legende Martha Reeves en bracht de nodige pit en bezieling in de enige song die ze kreeg. De choreografie was interessant en goed uitgevoerd, waarbij met name Amanda Digon Mata opviel in de solide groep dansers. De kostuums van Jason Kealer waren passend kleurrijk en extravagant, en gaven een perfecte weerspiegeling van het tijdperk en Dusty's uitgebreide garderobe.

Zelfs zonder de wetenschap van de turbulente preview-periode was het duidelijk dat de boel nog niet op de rails stond. Muzikale cues kwamen te vroeg of te laat, scènewisselingen verliepen onhandig en de geluidsmix was onevenwichtig; de afsluitende medley was op sommige punten totaal onverstaanbaar. Zelfs het officiële programmaboekje blonk niet uit in zelfvertrouwen; in plaats van een definitieve songlijst kregen we een lijstje met nummers die 'mogelijk' voorbij zouden komen, wat erop wijst dat er tot op de verlate première nog wijzigingen werden doorgevoerd.

Hoewel er hier en daar kwaliteitsmomenten zijn, zorgen het clichématige script en de onhandige enscenering ervoor dat zelfs de 'son of a preacher man' deze show niet had kunnen redden. De productie is inmiddels aan de derde regisseur toe en negen castleden hebben de voorstelling al verlaten; je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat zij het bij het rechte eind hadden.

BOEK NU ONLINE VOOR DUSTY THE MUSICAL IN HET CHARING CROSS THEATRE

Foto's: Elliott Franks