RECENSIE: Flare Path, Richmond Theatre (Britse tournee) ✭✭✭

Leon Ockenden en Olivia Hallinan in Flare Path. Foto: Jack Ladenburg Flare Path The Richmond Theatre, 2 september 2015

3 sterren

Boek Tickets De tournee-productie van The Original Theatre Company van Flare Path vult een reeds druk decennium voor het werk van Rattigan aan. Sinds 2010 hebben After the Dance, Cause Celebre, The Browning Version, The Winslow Boy en Flare Path zelf succesvolle voorstellingen gekend op West End. In 2011 werd bovendien de Terence Rattigan Society opgericht ter ere van het oeuvre van de toneelschrijver. Zoals in het programmaboekje wordt opgemerkt, zijn de stukken "stevig geworteld in de tijd waarin ze werden geschreven, maar blijven ze even oprecht en emotioneel aangrijpend als ten tijde van hun compositie". Flare Path werd geschreven in 1941, en de emotionele kern draait om de angsten en frustraties die voortvloeien uit een eindeloze oorlog, gezien door de ogen van drie getrouwde stellen. Flare Path speelt zich af in de Residents' Lounge van een hotel in Lincolnshire. De komst van het Anglo-Amerikaanse tieneridool Peter Kyle (Leon Ockenden) zorgt voor de nodige opwinding onder de gasten, niet in het minst bij de actrice Patricia Graham (Olivia Hallinan). Als echtgenote van Flight Lieutenant Teddy Graham (Alistair Whatley), een piloot op de nabijgelegen RAF-basis, werd Patricia verliefd op Peter toen ze samen aan een toneelstuk werkten. Ze bleven verliefd na haar huwelijk en besloten er na een reünie in Londen samen vandoor te gaan. Hun plannen worden echter gedwarsboomd wanneer Squadron Leader Swanson (Philip Franks) een onverwachte bombardementsmissie aankondigt, waaraan Teddy en zijn mede-RAF-strijders Graaf Skriczevinsky (Adam Best) en 'Dusty' Miller (Simon Darwen) moeten deelnemen. Terwijl Patricia angstig afwacht met Doris Skriczevinsky (Siobhan O'Kelly) en Maudie Miller (Shvorne Marks) op de terugkeer van hun echtgenoten, begint ze te twijfelen, wat in een stroomversnelling komt door de nasleep van de missie.

Leon Ockenden, Olivia Hallinan, Siobhan O'Kelly, Philip Franks, Shvorne Marks in Flare Path. Foto: Jack Ladenburg

Een van de grote sterktes van de productie was de ambiance; er hing een voelbare spanning ondanks de comfortabele omgeving van het hotel. Hayley Grindle's huiselijke decor vormde een perfecte haven voor de vliegers en burgers, afgezien van de grote erker die een glimp bood van de onzekere voortgang van de missie. Dit raam was het middelpunt van de 'blackout'-scènes in de tweede akte, soms fel verlicht en met gesloten gordijnen, dan weer badend in een koel schemerlicht. Dit contrast zorgde voor een meeslepende, bijna vagevuur-achtige sfeer, versterkt door eufemistische dialogen waarin de missie – "a do" – als iets onwerkelijks wordt behandeld. Het is alsof de lucht een andere bestaansdimensie vertegenwoordigt waarvan we, zoals barman Percy (James Cooney) in de derde akte suggereert, kunnen kiezen te geloven dat deze weinig gevaar inhoudt. Wanneer de harde realiteit van de oorlog vervolgens bloot komt te liggen, worden we gedwongen de overlevingsmechanismen van de piloten en hun geliefden te ontrafelen – een fascinerend en diep ontroerend proces.

Patricia's realisatie dat haar affaire met Peter "klein en nogal goedkoop" is in vergelijking met de oorlogsinspanningen, vat de enige serieuze zwakte van de productie samen. Het is lastig om veel sympathie op te brengen voor Peter Kyle, en men vraagt zich af waarom ze dit inzicht niet eerder kreeg. Ockenden slaagt er goed in de leegte in de kern van Kyle te vangen, het gecorrumpeerde hart van een verpieterende acteur die geobsedeerd is door zijn eigen bestaan. Toch verwatert zijn arrogante, soms nukkige gedrag tegenover de andere gasten elk aura van sterrendom, en zijn houding van superioriteit wat betreft Patricia's genegenheid zorgt ervoor dat we volledig de kant van Teddy kiezen.

Siobhan O'Kelly en Leon Ockenden in Flare Path. Foto: Jack Ladenburg

Inderdaad, de hartelijke interacties tussen Patricia en haar man in de eerste akte verbloemen hun huwelijksproblemen wellicht iets te veel, en in combinatie met de wisselvallige chemie tussen Hallinan en Ockenden voelt haar band met Peter vaak frustrerend aan. Deze spanningen worden echter door beide acteurs rechtgezet in de tweede helft van het stuk. Patricia's hartstochtelijke pleidooi voor Teddy om een dokter te bezoeken na zijn inzinking na de missie is prachtig gedoseerd door Hallinan: tegelijkertijd teder en doodsbang. Op zijn beurt wordt Peter's vertaling van een brief van Graaf Skriczevinsky aan Doris door Ockenden neergezet als de katalysator voor een inzicht in zijn eigen gedrag – zijn stem krijgt een nieuw gevonden empathie en hij straalt een rustige introspectie uit. Hoewel het net niet genoeg is om de relatie tussen Peter en Patricia echt af te sluiten, geven deze scènes een broodnodig pathos aan de onvermijdelijke afloop van de driehoeksverhouding.

Alistair Whatley's Teddy is de uitblinker; een feilbare en sympathieke held voor zijn mannen. Rattigans script bevat naar mijn smaak iets te veel lofzang op zijn personage – de herhaaldelijke beschrijvingen van Teddy's bekwaamheid en betrouwbaarheid werpen een slecht licht op Peter Kyle – maar Whatley doet het fantastisch door dit tegen te kleuren met hints van zelfhaat en angst, die aan het eind van de tweede akte aan het licht komen. Simon Darwen en Philip Franks zijn ook geweldig als Miller en Squadron Leader Swanson. Millers voortdurende irritatie kan de liefde voor zijn vrouw – ontroerend gespeeld door Shvorne Marks – niet verbergen, en zijn berusting in zijn nieuwe leven wordt gevoed door een sterk plichtsgevoel. De Squadron Leader loopt het risico over te komen als een ietwat machteloos figuur – hij is immers zelf geen piloot – maar Franks is zowel zelfbewust als troostend, voortdurend strevend naar het beste voor de surrogaatkinderen onder zijn hoede in een verdomde situatie. Siobhan O’Kelly is een hartelijke en veerkrachtige Doris, die de volle passie voor haar man overbrengt ondanks diens minimale tijd op het toneel, en Stephanie Jacob is een genot als de stekelige hospita Mrs. Oakes, constant opgejaagd maar met een hart van goud voor haar gasten.

Hoewel de centrale liefdesdriehoek in Flare Path soms eerder afleidend dan meeslepend is, is dit over het algemeen een uitstekende productie met een reeks sterke rollen en een bewonderenswaardig gespannen sfeer. Als de tournee bij u in de buurt komt, raad ik zeker aan om te gaan kijken. BOEK TICKETS VOOR DE NATIONALE TOURNEE VAN FLARE PATH

https://youtu.be/CtVdWmqU70k