RECENSIE: Henry V or Harry England, Shakespeare's Globe ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Henry V (of Harry England), nu te zien in Shakespeare's Globe

Colin Hurley en Steffan Donnelly in Henry V. Foto: Tristram Kenton Henry V or Harry England

Shakespeare’s Globe, Londen

Drie sterren

Reserveer nu

Shakespeares drama over de overwinning van Hendrik V bij Agincourt wordt door de Britten al lang onthaald als een viering van patriottisme en mannelijke moed. De iconische oproep van de koning aan zijn “we happy few, we band of brothers” geldt als een heroïsche strijdkreet, vooral sinds de filmversie van Laurence Olivier uit 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar omdat dit Shakespeare is, ligt het nooit zo simpel. In de nieuwe regie van Sarah Bedi en Federay Holmes in de Globe zijn het juist de kibbelende soldaten en de cynische lafaards die opvallen, meer dan hun nobele leiders.

Onder de titel Henry V or Harry England herinnert de Globe ons aan de rol van de koning in de mythevorming rond het Engelse nationalisme. Maar in de vertolking van Sarah Amankwah voelen zijn opzwepende toespraken vaak als holle retoriek, gericht tot een leeg toneel. De verklarende tekst van het Koor wordt hier gedeeld door de verschillende personages, wat de chauvinistische boodschap fragmenteert en benadrukt hoe de woorden vaak ver afstaan van de werkelijkheid. Waar de koning en zijn bondgenoten vol zelfvertrouwen ten strijde trekken tegen Frankrijk, tonen de gewone soldaten zich sceptisch of zelfs vijandig; zij verlangen liever naar “een kroes bier en veiligheid” dan te sterven op de velden van Agincourt. Omdat dit stuk direct aansluit op het einde van Henry IV Deel 2, worden we eraan herinnerd dat Prins Hal door zijn stervende vader is geadviseerd om binnenlandse vetes te smoren door het volk bezig te houden met “buitenlandse ruzies”. Zijn aanspraak op de Franse troon voelt wankel, ondanks de zegen van de aartsbisschop van Canterbury, en lijkt vooral onderdeel van de koninklijke pose die Hal aanneemt zodra hij de kroon draagt.

Sophie Russell en Sarah Amankwah in Henry V. Foto: Tristram Kenton

Het resultaat is wisselvallig. De grootspraak van de koning en de legerleiders mist de opwinding die de Slag bij Shrewsbury bracht in Henry IV Deel 1 – de opening van deze Henriad-tritlogie in de Globe. Na het plezier van Falstaff en zijn kornuiten in beide delen van Henry IV, moet Henry V het vooral hebben van het lagere volk en de gewone soldaten. Steffan Donnelly is uitmuntend als Fluellen, de Welshe kapitein met de prei op zijn hoed, terwijl Colin Hurley opnieuw een sterke prestatie neerzet als de opschepperige Pistol – een gevaarlijke dwaas die even corrupt als vermakelijk is. Hurley zorgt tevens voor een hoogtepunt als de Franse prinses Kate, die op hilarische wijze Engels probeert te leren van haar hofdame Alice (Leaphia Darko). Ook Sophie Russell – eerder al briljant als Justice Shallow – schittert hier als de Franse kroonprins die meer van zijn paard houdt dan van welke vrouw dan ook.

Hoewel het stuk een glorieuze invasie beschrijft, is er geen St. George-vlag te bekennen. Ontwerper Jessica Worrall heeft de Globe versierd met de middeleeuwse vlag met de drie leeuwen (symbool voor Engeland, Normandië en Aquitanië), maar zelfs deze worden overschaduwd door de Franse lelies zodra de handeling zich over het Kanaal verplaatst. Voor wie de hele trilogie in de Globe heeft gezien, is dit een opvallend verschil met de veelkleurige vlaggen van de Britse facties uit Henry IV; het onderstreept hoe deze buitenlandse oorlog voortkomt uit de behoefte aan interne eenheid. Maar het is Shakespeare zelf die ons in de epiloog eraan herinnert dat deze riskante oorlog, waarbij naar verluidt 10.000 Fransen sneuvelden, uiteindelijk voor niets was: binnen veertig jaar had zijn opvolger heel Frankrijk op Calais na weer verloren.

Helen Schlesinger en John Leader in Henry V. Foto: Tristram Kenton

Na de uitbundigheid van de twee delen van Henry IV voelt dit derde deel van de trilogie als een ingetogen, melancholisch slotstuk. De brutale energie van Michelle Terrys Hotspur uit Deel 1 wordt gemist, evenals de luidruchtige Falstaff van Helen Schlesinger, die vroeg in Henry V buiten het zicht van het publiek sterft. Maar als drieluik is het een fenomenale prestatie van het Globe-ensemble, met onvergetelijke momenten gedurende de drie opeenvolgende avonden. De muziek van Tayo Akinbode geeft de scènes een stuwende kracht en oprechte ontroering, met een breed scala aan klanken van trompet tot saxofoon en historische instrumenten. De fysieke dynamiek is uitstekend dankzij Glynn MacDonald (beweging), Kevin McCurdy (gevechten) en Sian Williams (choreografie), terwijl de kostuums verschillende tijdperken moeiteloos mengen tot een tijdloze look. Onder regie van Bedi en Holmes is er een consistente visie die de verbanden tussen de drie stukken prachtig blootlegt. Het zorgt voor een band met de cast die tot gejuich leidde zodra bekende gezichten weer het toneel betraden – een verbondenheid waardoor ik me na de laatste avond zowaar een beetje verloren voelde.

Te zien tot 11 oktober 2019

RESERVEER TICKETS VOOR HENRY V