RECENSIE: Hey Old Friends, Theatre Royal Drury Lane ✭✭✭✭

Bonnie Langford en dansers in Hey Old Friends Hey, Old Friends

Theatre Royal Drury Lane

25 oktober 2015

4 Sterren

Mocht er nog bewijs nodig zijn – en ik betwijfel ten zeerste of dat het geval is – dat West End momenteel niet overloopt van de mannelijke musicalsterren, dan leverde het Charity Gala ter ere van The Silver Line en de Stephen Sondheim Society dat gisteravond wel. Hey, Old Friends, een eerbetoon aan de 85e verjaardag van Stephen Sondheim in het Theatre Royal Drury Lane, maakte dat pijnlijk duidelijk.

Als lofdicht aan de fabelachtige rijkdom van vaak onderbenut vrouwelijk musicaltalent in Londen, had Hey, Old Friends nauwelijks beter bedacht kunnen worden. De veelzijdigheid van de vrouwen op het podium was werkelijk indrukwekkend. De avond werd omlijst door een prachtig gezongen 'Beautiful Girls' door Joseph Shovelton (die het eerherstel van dat nummer opeiste na de rampzalige vertolking tijdens het Follies-concert in de Royal Albert Hall eerder dit jaar) en een onberispelijke, gepassioneerde 'Being Alive' door Michael Xavier – wat ongetwijfeld de beste open auditie voor de rol van Bobby in Company ter wereld moet zijn geweest.

Dit soort benefietconcerten zijn ontzettend lastig te realiseren, deels omdat ze zoveel verschillende belangen moeten dienen: de goede doelen die steun verdienen; de fans die hun favoriete sterren in actie willen zien (meestal met het nummer waarmee ze twintig of dertig jaar geleden doorbraken); de muzikaliteit en theatraliteit van de composities; de fijnproevers die hunkeren naar nieuwe interpretaties en niet alleen de 'klassiekers'; en de nostalgische glans van eerdere concerten en producties.

Hey, Old Friends wist die balans beter te bewaren dan de meeste gala's. Hoewel er wat te veel toespraken waren over de goede doelen – merendeels door de charmante maar inmiddels zeer fragiele Nicholas Parsons, maar ook door Dame Esther Rantzen die, zoals verwacht, een sprankelende spreker bleek – was er bovenal de sublieme muzikale begeleiding van Gareth Valentine en zijn vaardige Concert Orchestra.

De muziek van Stephen Sondheim is complex en vaak lastig, niet alleen om te zingen maar ook om te spelen. Valentine zorgde ervoor dat de orkestrale textuur en ondersteuning de hele avond de constante factor van topkwaliteit waren. Gelukkig zorgde het geluidsontwerp van Gareth Owen voor een vrijwel feilloze balans; bij Sondheim zijn de teksten immers net zo cruciaal als de melodieën.

Er was een charmante mix van eerbied en brutaliteit, waardoor het publiek zich speciaal vermaakt voelde en werd betrokken bij de 'in-jokes'. Het voorprogramma, 'People Who Like Sondheim' (met veel pit vertolkt door Kit and McConnel), was erg vermakelijk. Het duo dook de hele avond op als een soort Sondheimse Statler en Waldorf met gevatte en scherpe repliek. In de tweede akte was een van de absolute verrassingen echter een vijf minuten durende medley door 33 Sondheim-composities. Met de tekst "Ladies and gentlemen may we have your attention please..." brachten Martin Milnes en Dominic Ferris dit met enorm veel stijl en panache. Deze cabaret-bijdragen zorgden voor de broodnodige vernieuwing.

De bijdrage van Milnes en Ferris riep echter wel een vraag op die vaker klinkt bij dit soort jubileumconcerten: Sondheim heeft zelf ooit toezicht gehouden op een medley van zijn allergrootste hits, het opmerkelijke 'Conversation Piece' uit Side By Side By Sondheim, maar dat wordt bijna nooit tijdens concerten uitgevoerd. Waarom niet? Zeker bij een concert als dit, waar twee van de originele sterren uit Side By Side By Sondheim – Julia McKenzie en Millicent Martin – aanwezig waren, wat die herinneringen juist naar boven haalt.

Millicent Martin in Hey Old Friends.

Millicent Martin was in topvorm en bracht een vrolijke reprise van 'I Never Do Anything Twice', wat terecht de zaal plat speelde en je deed verlangen naar haar vertolking van Madame Armfeldt in A Little Night Music. McKenzie zong helaas geen noot solo, maar haar waardige aanwezigheid en haar hilarische opmerking dat Martin nog steeds "zonder hulp loopt", zorgden voor een melancholisch genoegen en riepen warme herinneringen op aan haar indrukwekkende Sondheim-carrière.

Er moet gezegd worden dat sommige liedkeuzes nogal vreemd waren. De echte pareltjes leken dun gezaaid in de eerste akte, maar als ze kwamen, waren ze zeer de moeite waard: de vrije sopraan van Marianne Benedict in 'Comedy Tonight'; Rosemary Ashe en Laura Pitt-Pulford die heerlijk hun innerlijke krengen loslieten in 'There’s Always A Woman'; Ashe die opnieuw triomfeerde met een knallende 'Last Midnight'; Anna Francolini, teder en gefocust in 'Move On'; een groots, kooraal 'Sunday'; en de sprankelende, onstuitbare Sally Ann Triplett in een bruisende en brutale 'Lucy and Jessie'.

De tweede akte was een stuk boeiender en constant vermakelijk, ondanks de dieptepunten van de avond: een saai en soms vals 'Old Friends' door zeven eerdere winnaars van de Sondheim Society Student Performer Of The Year Award; een ongebalanceerd en grotendeels ongrappig 'Come Play Wiz Me' (Tiffany Graves bleef onbenut, hoewel ze charmant was); en Rula Lenska die bewees waarom 'Ah! But Underneath' niet Sondheims beste werk is en musical niet haar specialiteit.

Lenska was bijzonder dapper om dat nummer op te pakken, direct na de spectaculair theatrale act van Bonnie Langford – met Anton Du Beke als lijdzaam voorwerp – in 'Can That Boy Foxtrot!'. Langford was grandioos; zingen, dansen en acrobatische toeren gedurende het hele nummer. Fitte twintigers zouden nog moeite hebben om het uithoudingsvermogen en de vaardigheid van Langford hier te evenaren.

Het programma eindigde met een reeks nummers die geduid werden als "11 O'Clock Numbers" - Broadway Baby, Send In The Clowns, Losing My Mind, I'm Still Here en Being Alive. In feite zijn geen van deze nummers echte "11 O'Clock Numbers", hoewel ze allemaal de show kunnen stelen. En stuk voor stuk kregen ze hier een gedenkwaardige vertolking.

Tracie Bennett, volledig opgeladen, denderde door 'Broadway Baby' en liet een stem horen zo scherp als een spijker. Haar kreet "Cash Only" was elektrisch. Haydn Gwynne slaagde er niet in de associatie met Judi Dench' 'Send In The Clowns' te doen vergeten, maar leverde toch een unieke en oprechte interpretatie af die de kracht van Sondheims compositie nogmaals bewees.

Charlotte Page was meeslepend en vocaal zeer zeker in het lastige 'Losing My Mind' (en bood een scherp contrast met de andere kant van Sally uit Follies, eerder vertolkt door Lorna Dallas in een diepgevoeld 'In Buddy's Eyes'); Kim Criswell sloeg met haar gebruikelijke vocale vuurwerk 'I'm Still Here' het stadion uit. Vijf indrukwekkende en totaal verschillende talenten, gevolgd door Xavier's krachtige finale, 'Being Alive'. Aan het einde van deze reeks stond de veelzijdigheid en dominantie van Sondheim als componist onomstotelijk vast.

Michael Xavier in Hey Old Friends

Gedurende de avond kregen de sterren stevige vocale en choreografische ondersteuning van studenten van de musicalopleiding Arts Ed. Vocaal was er niets aan te merken op de in zwart geklede artiesten-in-de-dop, die voor een uitstekende ondersteuning zorgden. Acht jonge mannen boden ook assistentie in het ensemble, vooral in de grote dansnummers zoals 'Can That Boy Foxtrot!' en 'Lucy and Jessie'. Deze nummers, gechoreografeerd door regisseur Bill Deamer, hadden wat mannelijker mogen zijn en minder 'slappe jazz hands', maar alles werd uitgevoerd met een precisie en synchroniciteit die getuigt van het vakmanschap van de jonge performers.

Dit was een ontspannen, feestelijk concert dat de tastbare kwaliteiten toonde van vele vrouwen die tegenwoordig minder vaak op West End te zien zijn dan ze verdienen. Het deed me afvragen wat de volgende Sondheim-productie in Londen zal zijn. Michael Xavier in Company? Een grootschalige Follies? Ashe en Pitt-Pulford in Putting It Together? Het langverwachte Sondheim on Sondheim? Of een nieuwe revue van Milnes en Ferris?

Zoals de liedjes bijna zeggen: Sondheim is er nog steeds; we hoeven niet verder ('Move On'); er is altijd een vrouw om je er vocaal en theatraal aan te herinneren dat je leeft ('Being Alive').