RECENSIE: Holy Crap, Kings Head Theatre ✭✭

Holy Crap King’s Head Theatre 13 juni 2017

2 Sterren

RESERVEER TICKETS

Tja. Dit is een werk dat je precies zo moet benaderen als het – vermoed ik – bedoeld is: een smakeloze dollemansrit langs religie, seks en de media. Het doel is om koste wat het kost plezier te maken, wars van enige artistieke of dramatische waarde. Je kunt dit waarschijnlijk het beste ondergaan in een vrome roes van alcohol en – heel goed mogelijk – iets dat nog een tikkeltje sterker is. Ik bedoel, we zijn hier wel in Islington. Tijdens de persavond zat er iemand te vapen tijdens de tweede akte, en misschien was dat wel tekenend voor de bredere 'tendensen' die hier spelen. Wie zal het zeggen?

Als je daarentegen op zoek bent naar iets met meer inhoud in dit aanbod van ‘The Heather Brothers’, dan geldt: ‘Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt!’. Al jaren specialiseren de auteurs van het script, de muziek en de liedteksten van dit luidruchtige, vulgare amusement zich in het brouwen van ordinair, oppervlakkig variété dat het publiek evenzeer bekoort als dat het serieuze theaterprofessionals en critici tegen de haren in strijkt. Ik weet vrij zeker dat dit stuk op een vergelijkbare reactie zal stuiten als hun eerdere producties, zoals ‘A Slice of Saturday Night’. Die show heeft volgens het programmaboekje ‘wereldwijd meer dan 400 producties gekend en is vertaald in 9 talen’ (vermoedelijk niet allemaal tegelijkertijd opgevoerd, al zou dat waarschijnlijk geen enkel verschil maken voor de impact van de show). Hun brouwsels omschrijven als ‘oppervlakkig’ en ‘flinterdun’ is niets meer dan het intrappen van een open deur. En zo hoort het ook, want hun werk blinkt uit in precies dat: de open deur. Keer op keer. Subtiel? Nee, dat staat niet in hun woordenboek.

Dit is echter wat meer ‘volwassen’ kost dan ‘A Slice’ (een show die drie lange jaren op de SS Queen Elizabeth van Cunard heeft gedraaid). Ontwerpster Zahra Mansouri heeft duidelijk inkopen gedaan bij seksshops; er wordt nogal wat erotisch gereedschap – dat er overigens verdacht ongebruikt uitziet – onder de neuzen van het tolerante, maar niet bepaald opgewonden publiek gezwaaid. Veel anders verschijnt er met haar budget niet op het toneel, afgezien van een reeks vrijetijdskleding en in de tweede akte wat fetish-outfits voor de cast, die overal voor in is: John Addison is een fitte en energieke tv-persoonlijkheid, Bobby Del La Ray, wiens vertolking heel erg doet denken aan zijn recente rol als Jojo in ‘The Life’; Peter Bindloss speelt een paar bijrollen die veel lijken op wat hij eerder deed in ‘Jerry Springer’ (een show waar dit stuk een klein beetje weg van heeft); Letitia Hector geeft ons Destiny Jackson (we komen er nooit achter wat er met Harmony, Symphony en Melody is gebeurd – dit is geen show die zich bezighoudt met geloofwaardige achtergrondverhalen); en dan is er Arvid Larsen, die iemand neerzet met de naam Rex Bedderman (snap je 'm?); Rachel Marwood heeft haar alter ego in de vorm van Clarissa LaFayette, iets wat schoorvoetend in de buurt komt van een femme fatale of een vamp; en Nuno Queimado krijgt een korte, maar welkome kans om te schitteren in Italiaanse operastijl als Vinnie Ginelli; en tot slot Emma Salvo, die de ‘Verteller’ moet zijn, maar die nuttige functie blijft beperkt tot een paar korte terzijdes, en ze speelt ook nog een Victoria (niet de koningin) en een soort eenmanskoor.

De muziek, recht-toe-recht-aan gespeeld door Ben Ferguson en Rickey Long op toetsen, met percussie en bas, is meestal functioneel, bij vlagen aanstekelijk en slechts heel zelden bezield of meeslepend. Het is een onvermoeibare pastiche van popliedjes uit de jaren '60. Waarom de jaren zestig? Geen idee. Werkelijk geen flauw idee. Maar dat soort vragen doet er niet toe. Harry Linden-Johnson versterkt de instrumenten prima, maar hij bewijst de cast absoluut GEEN dienst; bijna alle (overigens weinig bijzondere) teksten verzuipen in een nagenoeg onverstaanbaar gemompel. Op dezelfde manier lijkt Nic Farman de instructie van zijn regisseur – over wie zo meteen meer – te hebben gekregen om met snelle en chaotische lichtwisselingen veel ophef te maken zonder enige logica. Het is één grote, glorieuze bende. Is dat de bedoeling? Nou, dat weet ik eigenlijk niet zeker.

Het stuk is zo zwak geschreven – flarden van motivatie of karakterisering vliegen voorbij op de wind van een dozijn verhaallijnen, waarvan er niet één lang genoeg blijft hangen om de indruk te wekken dat we er aandacht aan moeten besteden – dat het moeilijk in te schatten is of Benji Sperring wel weet waar hij mee bezig is… of niet. Daarover moet ik mijn oordeel opschorten. Nick Thompson, de producent en general manager achter dit spectaculair goedkope en vrolijke avontuur, lijkt er heilig in te geloven. Maar op een kort moment in de tweede helft na, wanneer alle poseerwerk (ja, in minuscule broekjes en al) even werd losgelaten en de show heel voorzichtig een glimpje ‘echtheid’ toeliet, geloofde ik er geen moment in.

Voor wie iets verwacht van het niveau van Sperrings ‘Shock Treatment’ wacht een bittere teleurstelling; voor wie het eigenlijk geen bal uitmaakt of een show inhoud heeft of niet, stelt dit zeker niet teleur. Er zit volgens mij ergens te midden van al deze narigheid een best interessante show verborgen die worstelt om naar buiten te komen, maar die is vooralsnog niet gevonden.

Tot 8 juli 2017

Foto's: Paul Dyke

RESERVEER TICKETS VOOR HOLY CRAP