RECENSIE: I Went To A Fabulous Party, King's Head Theatre ✭✭

Foto: Francis Loney I Went To A Fabulous Party

The King’s Head Theatre, Islington

19 juni 2015

2 sterren

The King’s Head heeft een roemrijke traditie in het ondersteunen van modern LHBT-drama, maar helaas voegt dit nieuwe stuk van 65 minuten van And Davies op dit moment weinig toe aan dat repertoire. Het is zeker niet zonder potentie, en met een speelreeks in Edinburgh in het vooruitzicht deze augustus, is er volop ruimte om zowel de tekst als de diepgang en authenticiteit van het acteerwerk verder te verfijnen. De kritische toon van deze recensie is dan ook constructief bedoeld, en niet als een simpele afwijzing van het overduidelijke harde werk van de cast en het creatieve team.

Het theater is opgesteld in een traverse-setting, waarbij het publiek aan drie kanten van een woonkamer zit. De kamer is ingericht met zitplaatsen op verschillende niveaus, een salontafel en een tafel met een laptop die een centrale rol speelt in het verhaal. Een deur leidt naar de keuken. De voorbereidingen voor een feestje zijn in volle gang onder leiding van gastheer Matt (Piers Hunt), die probeert de 'vierde wand' te doorbreken door grapjes te maken met het publiek terwijl hij het appartement opruimt. Hij wordt vergezeld door zijn man Lee (Mark Ota), die kampt met de griep en, naarmate de avond vordert, met een wankele cocktail van alcohol en medicijnen. De eerste gast die arriveert is Chris (Gregory A. Smith), schijnbaar preuts en gehuld in een pantser van gespeelde verontwaardiging en 'queen'-achtige humor. Achter de schermen koestert hij echter nog steeds sterke, onbeantwoorde gevoelens voor Lee. Een mogelijke bedreiging voor de huiselijke vrede verschijnt in de gedaante van Darren (Luke Kelly), een collega van Matt: knap en afgetraind. De vraag is: hoe close is hij met Matt, en waarom is hij eigenlijk uitgenodigd? De volgende gast is Tom (Stephen Oswald), een 'daddy bear' die een stuk ouder is dan de rest van de vrienden en aanvankelijk nauwelijks een woord zegt omdat hij onlangs door zijn partner is verlaten. Het gezelschap wordt compleet gemaakt door een koppel dat apart arriveert: Paul (Ahd Tamimi), een sportschoolfanaat en parttime stripper die overduidelijk verliefd is op zijn eigen spiegelbeeld, en Josh (Carlton Venn), een onervaren, verlegen 'twink' die Paul net in de sportschool heeft ontmoet.

Naarmate de avond vordert wordt er rijkelijk gedronken, wat de tongen losmaakt en de kleding doet uitgaan. Remmingen verdwijnen, vaak onwelkome en pijnlijke waarheden worden gedeeld, en er is volop naaktvlees te zien — wat het publiek zichtbaar kon waarderen. Relaties komen onder druk te staan, de waardigheid wordt op voorspelbare wijze uit het oog verloren en er zijn hints naar het bijleggen van oude ruzies en het ontstaan van nieuwe connecties. Er zitten een paar sterke onelines en grappen in het script, maar afgaande op de reacties uit de zaal zijn dat er lang niet zoveel als de acteurs en de auteur denken. Op dit moment is het geheel helaas niet meer dan de som der delen.

Daar zijn verschillende redenen voor. Allereerst is er een onzekerheid over het genre. Het had een simpele, ondeugende klucht met heerlijk eendimensionale personages kunnen zijn — zoals onlangs succesvol werd gedaan in Bathhouse: the Musical! bij Above the Stag in Vauxhall. In dat soort voorstellingen kom je weg met clichés en kun je zowel met grove humor als fijnzinnige spot de spot drijven met de gay scene. Dit stuk wil echter meer: verschillende serieuze thema's worden aangestipt — de hedendaagse narcistische obsessie met fitness, de destructieve oppervlakkigheid van datingapps, en het wegkijken van ongemakkelijke waarheden over de eigen identiteit onder de deken van collectief hedonisme. Tegen het einde wordt zelfs gesuggereerd dat 'uit de kast komen' voor jezelf tegenwoordig lastiger is dan voor de maatschappij. Stuk voor stuk belangrijke thema's, maar geen enkele wordt echt uitgewerkt tot een boeiende of afgeronde conclusie. Het lijkt alsof het stuk de ambitie heeft een moderne versie te zijn van My Night with Reg, dat de afgelopen maanden zo indrukwekkend werd heropvoerd bij de Donmar, maar die belofte niet kan waarmaken.

De belangrijkste reden hiervoor is dat, in tegenstelling tot dat meesterwerk uit de jaren '80, de tekst het karakter niet stapsgewijs opbouwt via gelaagde dialogen. In plaats daarvan worden de zeven individuen gepresenteerd als vaststaande stereotypen met een functie die gedurende het stuk niet evolueert. Het blijven types in plaats van personages met een eigen leven. De enige uitzondering is de jonge Josh, die wel een leercurve doormaakt van onhandigheid naar zelfvertrouwen. Het is geen toeval dat de vertolking door Carlton Venn het meest bijblijft; simpelweg omdat hij een verhaal te vertellen heeft en het maximale haalt uit zijn tekst. Hij toont een scala aan tegenstrijdige emoties via geloofwaardige dialogen, waardoor we zijn psychologische groei goed kunnen volgen. Helaas geldt dit voor de rest niet. Aan de technische kant van de productie ligt het niet: ervaren regisseur Dan Phillips zorgt voor vloeiende, natuurlijke bewegingen en wekt de indruk dat het toneel groter is dan het in werkelijkheid is — een knappe prestatie met zeven volwassenen die in een kleine ruimte dronken moeten spelen. Een toeschouwer die kort door de cast wordt meegenomen voor een dansscène doet dat zonder dat het een ongemakkelijk 'publieksparticipatie-moment' wordt. De individuele scènes worden effectief onderbroken door gestileerde disco-intermezzo's. Nee, de problemen van deze avond zitten hem vooralsnog in de onzekerheid van zowel het concept als de uitvoering.

Mijn suggestie zou zijn om dit stuk verder te 'workshoppen' en uit te breiden, zodat de andere personages en serieuze thema's meer ruimte krijgen om te groeien. Of kies voor de vereenvoudiging naar een pure klucht en focus op het uitwerken van de komische situaties en de humor, zodat het een puur stilistisch voertuig wordt. Beide opties zijn eervolle en interessante oplossingen, terwijl het huidige drama op bijna elk niveau nog onaf aanvoelt.

I Went To A Fabulous Party is nog tot en met 5 juli 2015 te zien in The King's Head