RECENSIE: Kathleen Turner - Finding My Voice, The Other Palace ✭✭✭✭✭

Kathleen Turner. Foto: Nick Rutter Kathleen Turner: Finding My Voice

The Other Palace,

Vrijdag 20 april 2018

5 sterren

Tourgegevens

Dit is een fantastische avond in het theater, waarbij een reeks oude en nieuwe nummers flink onder handen wordt genomen door een van de beste actrices in het vak. De doorslaggevende factor is echter de vlijmscherpe en gevatte humor tussen de nummers door – het beste wat u in tijden zult horen.  De eerste twee nummers, 'Where or When' and 'Let's Fall In Love', introduceren ons aan de bijzonder donkere en zware klank van Turners zangstem, maar het is pas wanneer haar vertelling begint vóór het veel lossere en gemoedelijke 'Since I Fell For You', dat de vonk echt overslaat.

Ondersteund door slechts een bescheiden trio en de doordachte regie van Andy Gale, vertrouwt Turner enkel op haar zwarte blouse en broek. Dit vormt het kader voor haar meesterlijke repertoire aan blikken en gebaren waarmee ze haar verhalen tot leven wekt, waarin de liedjes liggen ingebed als suikerappels op een kerstdis.  Er is een soort decor van ontwerper Robert Jones, bestaande uit een stevige bank en een paar stoelen, wat haar verschillende plekken biedt om neer te strijken, waarbij elk moment prachtig wordt uitgelicht door David Howe. Maar door haar rusteloze verbeeldingskracht blijft ze constant in beweging, waardoor onze focus van begin tot eind volledig op haar blijft gericht.

Inderdaad, vanaf de ovatie bij haar opkomst tot het staande applaus aan het einde, blijven we aan de lippen hangen van deze opmerkelijke persoonlijkheid – deze ster. Terwijl Kathleen vertelt, vult haar briljante muzikaal leider en arrangeur Mark Janas (ze hebben net samen een tournee langs de favoriete bestemmingen van de Cunard Line op de Queen Victoria afgerond) haar aan met gevat en precies muzikaal commentaar.  Met experts als Jonny Gee of Jerome Davies op bas en Jonathan Preiss op gitaar is muzikale kwaliteit gegarandeerd. Met Mic Pool die het geluid tot in de puntjes verzorgt, is het plaatje compleet.

Het muzikale bereik is, net als haar levenservaring en intellectuele interesses, enorm.  We springen van Venezolaanse hits (gezongen in perfect Spaans en Engels) naar een geweldige versie van 'If You Believed In Me' uit de jaren dertig, en dan door naar 'Any Place I Hang My Hat Is Home' en een reeks briljant grappige anekdotes (alles is door Turner zelf geschreven, en het is voortreffelijk), tot aan het prachtige 'Sweet Kentucky Ham On Your Mind'.  Ze weet zelfs 'On The Street Where You Live' volledig naar haar hand te zetten en brengt oprechtheid in elk moment, iets wat ook overduidelijk was in het zeer Sondheim-achtige 'Live Alone And Like It'.  De eerste helft werd afgesloten met het goedmoedige 'I'd Rather Be Sailing'.

De tweede akte opende met een geraffineerd entr'acte van de band, gevolgd door een maatschappijkritisch moment met een opvallend actuele versie van 'Buddy, Can You Spare A Dime?'.  Politiek debat voerde nu de boventoon, waarbij ook de analyse van Molly Ivens over de huidige politieke situatie in de VS ter sprake kwam, afgewisseld met de felle uithaal van Rodgers en Hammerstein tegen het opkomende McCarthyisme, 'You've Got To Be Taught'.  Een vrolijker geluid klonk in 'Everybody Has The Right To Be Wrong', dat klinkt als Jerry Herman, maar eigenlijk van Sammy Cahn en Jimmy van Heusen is, en nota bene door Sinatra werd gezongen.  Dit is pure klasse!

Dat brengt ons bij een gloednieuw nummer, 'In This Town', geschreven voor deze tour, waarin flink wordt uitgehaald naar de aanvallen van nieuw-rechts op de gezondheidszorg en autonomie van vrouwen.  Dit leidt weer tot een openhartig moment over haar strijd met reuma en een ontroerende vertolking van ‘Send In The Clowns’.  Daarna volgt een herinnering aan haar rol in ‘The Graduate’ op West End en later op Broadway, waar ze als 48-jarige een krachtig statement maakte door naakt op het toneel te verschijnen.  (Dat leverde haar een luid applaus op van de zaal, die grotendeels uit leeftijdsgenoten bestond.)

We kwamen tot rust met ‘A Foggy Day’ en vervolgden de weg via haar pittige acteercursus ‘Shut Up ... and do it!’, naar ‘I May Have Never Found My Way To You’ en ‘Throw It Away’. De avond eindigde prachtig met ‘Ev’rytime We Say Goodbye’, in het begin zeer à la Ella Fitzgerald gezongen met enkel een gitaar, om daarna over te gaan in een volledig arrangement voor de band, vermengd met ‘What’ll I Do?’. En dat, dames en heren, was het dan.

Prachtig.

KATHLEEN TURNER - FINDING MY VOICE UK TOURGEGEVENS