RECENSIE: Middle, National Theatre ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Middle van David Eldridge, nu te zien in het National Theatre in Londen.

Claire Rushbrook (Maggie) en Daniel Ryan (Gary). Foto: Johan Persson Middle.

National Theatre.

4 mei 2022

5 sterren

Boek tickets

We kennen allemaal het Begin: hoe een relatie startte, de gedeelde geschiedenis en herinneringen. Soms zie je ook het Einde aankomen. Maar hoe weet je wanneer je in het Midden zit? Dat is ongetwijfeld de fase die het lastigst te peilen is. We maken kennis met Gary en Maggie, van middelbare leeftijd, midden in de nacht. Zij zet een warme drank; hij is naar beneden gekomen om te kijken of ze oké is. Hun dochter, Annabelle, slaapt boven, maar haar aanwezigheid hangt over hun huwelijk heen. Maggie bekent Gary dat ze niet meer van hem houdt. Het uitstekende nieuwe toneelstuk van David Eldridge raakt de kern van de eenzaamheid binnen een langdurig huwelijk.

Daniel Ryan (Gary) en Claire Rushbrook (Maggie). Foto: Johan Persson

Het acteerwerk is subliem. Als Gary is Daniel Ryan moeiteloos de doorsnee 'Essex Geezer' die het gemaakt heeft; een stadse man die hard werkt voor zijn grote huis en het beste wil voor zijn dochter. Hij probeert Maggies verpletterende onthulling weg te wuiven, wil de waarheid niet onder ogen zien. Ze hebben toch net een heerlijk Valentijnsweekend gehad? Hij baalt er zelfs van dat hij de vibrator die hij kocht – om weer wat vuur in hun relatie te brengen – niet had ingepakt. Zijn komische timing is voortreffelijk. Dat geldt ook voor Claire Rushbrook als Maggie, die erop staat dat ze moeten praten. Ze onthult dat ze mogelijk verliefd is op een andere man en vertelt hartverscheurend over miskramen en IVF-trajecten voordat hun 'wonderdochter' er eindelijk was. Het meest ontroerende aspect is dat ze de omgang met haar dochter moeilijk vindt; voor haar was er geen sprookjeseinde, en haar dagen thuis terwijl Gary aan het werk was, waren eenzaam. Het script bezorgt je een brok in de keel, om die er vervolgens weer uit te rukken met een lach—bijvoorbeeld wanneer Gary danst op hun liedje en ze samen gelukkiger herinneringen ophalen. Zodra hij toegeeft dat hij niet langer de City-bankier wil uithangen omdat hij te oud wordt, wordt de eerlijkheid nog rauwer.

Daniel Ryan (Gary) en Claire Rushbrook (Maggie). Foto: Johan Persson

Er is sprake van een perfecte synergie tussen de regisseur (Polly Findlay eert het script op sublieme wijze), de acteurs en de schrijver. Samen loodsen ze ons door het barstende huwelijk. Soms staan ze zo ver mogelijk uit elkaar in het perfecte stedelijke interieur van decorontwerper Fly Davis, dan weer zijn ze dichtbij genoeg om de relatie mogelijk te herstellen—je gunt het ze het hele stuk door. Alles wordt gespeeld met die typisch Engelse beheersing; zelfs wanneer Gary met borden en glas smijt, zorgt hij er zorgvuldig voor dat hij Maggie niet raakt. Grappig, geloofwaardig en herkenbaar: dit is een geweldige avond in het National Theatre, een intiem en realistisch portret van moderne liefde en ambities. Terwijl de zon opkomt en de dagelijkse routine weer begint, blijven we met de vraag achter of dit inderdaad het einde is. Uitzonderlijk goed.

Te zien in het National Theatre tot en met 18 juni 2022 Meld je aan voor onze nieuwsbrief