RECENSIE: Monster Raving Loony, Soho Theatre ✭✭✭✭

Jack Brown, Joanna Brooks, Joseph Alessi en Samuel James. Foto: Steve Tanner Monster Raving Loony

Soho Theatre

18 mei 2016

4 sterren

BOEK NU

Ruim 30 jaar lang was David Sutch de ongekroonde koning van de chaos tijdens de Britse verkiezingen, waarbij hij de gevestigde partijen ondermijnde met zijn clowneske gedrag en maffe kostuums. Met zijn Official Monster Raving Loony Party was hij onderdeel van een veranderende samenleving die de ongezouten humor voortbracht van The Goons, Monty Python en That Was the Week That Was. Het was dan ook een briljant idee van James Graham om het leven van de zelfbenoemde Screaming Lord Sutch te verkennen door de bril van de klassieke Britse komedie.

Monster Raving Loony, overgekomen van Theatre Royal Plymouth, voert ons terug naar de tijd van de music hall, Max Miller en Punch en Judy – stuk voor stuk vroege invloeden op Sutch terwijl hij opgroeide in Harrow, in het noordwesten van Londen. Het stuk belicht zijn hechte band met zijn moeder, zijn manische depressies, zijn grillige muziekcarrière en de oprichting van zijn partij, die beroemd werd door kandidaten op te stellen tegenover zittende premiers. Hoewel Sutch alle 40 verkiezingen waaraan hij deelnam verloor, werd hij een geliefd figuur door de gevestigde orde te kijk te zetten, voordat hij in 1999 uit het leven stapte.

Joseph Alessi, Joana Brookes en Samuel James. Foto: Steve Tanner

Dit alles wordt verteld via een reeks sketches waarin echte personen een komische transformatie ondergaan: de moeder van Sutch wordt een pantomime dame, Else Garnett uit Till Death Us Do Part, en de oude Albert Steptoe uit Steptoe and Son. Het partijcongres van de Monster Raving Loony Party is op hilarische wijze vormgegeven als een stafvergadering uit Hi-de-Hi, terwijl Sutch’ omgang met de verkiezingsleiders slim is herschreven in de stijl van Hancock’s Half Hour en ‘Allo ‘Allo. Ook wordt er via hommages aan Pete and Dud, Monty Python en The Goon Show inzicht gegeven in de naoorlogse Britse samenleving en politiek.

Onder regie van Simon Stokes toont de zeskoppige cast zich ongelooflijk veelzijdig en meesterlijk in hun imitaties. Joanna Brookes is verbluffend goed als Dandy Nichols en Su Pollards Peggy uit Hi-de-Hi, terwijl Joe Alessi direct de lat hoog legt als Max Miller en een brutale pantomime dame die de interactie met de zaal opzoekt. De acteurs pakken zelfs instrumenten op voor de muzikale begeleiding, onder leiding van muzikaal leider en componist Tom Attwood.

Joseph Alessi en Samuel James. Foto: Steve Tanner

In alle sketches wordt de rol van Screaming Lord Sutch met grote vaardigheid en bravoure vertolkt door Samuel James. Hij gunt ons een blik in de getergde ziel van Sutch, maar maakt ook indruk in de vele komische typetjes, van Tony Hancock tot Harry H. Corbetts Harold Steptoe.

Ik vraag me af of het stuk helemaal te volgen is voor iemand die niet bekend is met Sutch en de Britse komedie uit de tweede helft van de 20e eeuw, maar de voorstelling bruist van de lach, energie en inventiviteit waardoor dat er eigenlijk niet toe doet. Met het publiek in feesthoedjes – en hier en daar aangespoord om mee te doen – is het een amusante show die ondertussen scherpzinnige inzichten biedt in de Britse politiek en maatschappij.

MONSTER RAVING LOONY SPEELT NOG TOT EN MET 18 JUNI 2016 IN HET SOHO THEATRE