RECENSIE: Personals, Landor Theatre ✭✭✭✭

Nothing To Do With Love - De cast van Personals Personals The Landor, Clapham, 6 augustus 2015

4 sterren

Personals, een musicalcomedy over de zoektocht naar de ware via contactadvertenties, ging in 1985 in première. Door de moderne technologie voelt het inmiddels onbedoeld aan als een historisch tijdsbeeld. Ik was bang dat de alomtegenwoordigheid van datingwebsites en apps de productie wat ouderwets zou maken, maar die twijfel bleek onterecht. De oprechte en vrolijke revival van Ain’t No Other Productions liet zien wat een ondergewaardeerd juweeltje Personals is. Ik werd gegrepen door hoe deze uitvoering het tijdloze, verwarrende proces van menselijk contact met vreemden verkent, waarbij de kwetsbaarheid van de personages zowel komisch als ontroerend wordt neergezet. Met een script dat mede is geschreven door de bedenkers van Friends, David Crane en Marta Kauffman, zijn vergelijkingen met die sitcom onvermijdelijk. De marketing speelt hier slim op in door het kenmerkende Friends-lettertype voor de titel te gebruiken. Toch valt er, afgezien van de cast bestaande uit drie vrouwen en drie mannen, weinig te vergelijken. De zes acteurs spelen elk diverse rollen, waaronder één doorlopend personage. Sam (Patrick Barrett) en Claire (Lauren Nevin) zijn romantisch verstrengelde buren wier neurosen hen ervan weerhouden uit hun hart te spreken, terwijl Louis (Matthew Chase) en Louise (Rebecca Westberry) vertrouwen op interactieve cassettebandjes voor datingadvies, wat leidt tot een moeizame en overhaaste verkenning. Kim (Rebecca Gilliland) en Typesetter (Robert Bannon) hebben hun eigen verhaallijnen. Eerstgenoemde begint voorzichtig weer te daten nadat haar huwelijk is gestrand, terwijl de ander een grapadvertentie schrijft om zijn vrouw te irriteren, om vervolgens te belanden in een ménage à trois met haar en een biseksuele dwerg.

De centrale verhaallijnen worden afgewisseld met komische vignetten en liedjes, waaronder Westberry’s hilarische video’s voor een relatiebemiddelingsbureau en het onwaarschijnlijk grappige ‘Second Grade’, waarin de drie mannen bezingen hoe de wereld eenvoudiger zou zijn als ze zich als achtjarigen zouden gedragen. Dergelijke scènes bieden een vermakelijke blik op ons datinggedrag. Tegelijkertijd vormen ze een tegenhanger voor de filosofische verhaallijnen, die de tweestrijd tussen de verlangens van de personages en hun daadwerkelijke acties blootleggen. ‘Moving in with Linda’ is daar een bijzonder sterk voorbeeld van; we zien hoe Sam enthousiast plannen maakt om te gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin, om vervolgens te worden achtervolgd door de herinneringen aan zijn exen.

Matthew Chase, Robert Bannon en Patrick Barrett zingen ‘Second Grade’

Kims verhaal is zonder twijfel het meest krachtig, dankzij de gelaagdheid van het script en de gepassioneerde en hartverscheurende vertolking door Rebecca Gilliland. ‘I Think You Should Know’ neemt ons mee in haar poging om seksueel contact te maken met een man die ze pas een paar uur kent, terwijl het besef doordringt dat ze nog steeds verliefd is op haar ex. Deze emotionele reis culmineert in ‘Michael’, een energiek en angstig nummer waarin ze een smeekbede oefent om hem terug te krijgen, en uiteindelijk breekt wanneer haar woorden steeds wanhopiger worden. De andere verhaallijnen voelen in vergelijking hiermee wat losser aan. Louis en Louise blijven wat eendimensionale personages in een verder uitstekend script, en de geloofwaardigheid van de passie tussen Sam en Claire leunt zwaar op de voortreffelijke chemie tussen Barrett en Nevin. Het ietwat vreemde, maar liefdevolle verhaal van de Typesetter is het meest opvallende voorbeeld. Hij concludeert dat liefde vele vormen kent, maar omdat zijn vrouw en minnaar buiten beeld blijven, vraagt dit om een behoorlijk inlevingsvermogen van het publiek. Bovendien wordt de moraal enigszins ondermijnd door een soortgelijke sketch waarin een polyamoreuze man zijn partners bedriegt met een groep collega's, waardoor deze onconventionele levensstijlen eerder als grap worden neergezet.

De incidentele rariteiten werden ruimschoots gecompenseerd door de door de bank genomen sterke acteerprestaties, vakkundig ondersteund door de muzikale begeleiding van Marcelo Cervone en Reuben Stone. De cast beheerst een indrukwekkend scala aan Amerikaanse accenten die geen moment verslapten tijdens de zang, wat hielp bij het creëren van een meeslepende sfeer in deze intieme voorstelling – het podium en het minimale decor bevonden zich op slechts enkele meters van de achterste rij. Niet alleen werd je gegrepen door de personages die hun ziel blootlegden, maar ook de gezichtsuitdrukkingen van de bijfiguren – een specifiek talent van Robert Bannon – kwamen volledig tot hun recht. De gedenkwaardige choreografie van Cameron Hall, op haar best tijdens het chaotische ‘Second Grade’ en het raadselachtige ‘I Could Always Go To You’, bracht de onderhuids borrelende passie van de personages tot leven. Dat laatste nummer, een schijnbaar luchtige blik op het onfortuinlijke besluit van Claire en Louise dat het leven makkelijker zou zijn als ze met elkáár zouden daten, was bijzonder intrigerend. De omslag in hun houding zodra ze deze relatie aangaan, wordt prachtig weerspiegeld in hun lichaamstaal terwijl ze elkaar over het toneel volgen. Door elkaar ongemakkelijk te spiegelen, tonen ze direct hun onderlinge band én de hilarische feilbaarheid van hun voornemen – een bewonderenswaardig subtiel moment in dit bonte verhaal.

Met een ontzettend getalenteerde cast en een uitmuntende score was Personals een zeer vermakelijke en prikkelende avond uit. Ik hoop van harte dat Ain’t No Other Productions de kans krijgt om deze show in de nabije toekomst opnieuw op de planken te brengen. Personals is nog tot en met zondag 9 augustus 2015 te zien in het Landor Theatre