ELEŞTİRİ: Personals, Landor Theatre ✭✭✭✭

Aşkla Hiç İlgisi Yok – Personals Ekibi Personals The Landor, Clapham 6 Ağustos 2015

4 Yıldız

Yalnız kalpler sütunları üzerinden aşkı bulmayı konu alan bir müzikli komedi olan Personals, ilk kez 1985 yılında sahnelendi ve teknoloji onu istemsizce bir dönem eserine dönüştürdü. Arkadaşlık sitelerinin ve uygulamalarının her yanı sardığı günümüzde, yapımın biraz demode kalabileceğinden korkmuştum ancak endişelerim yersiz çıktı. Ain’t No Other Productions'ın içten ve neşeli yeniden yapımı, Personals'ın ne kadar değeri bilinmemiş bir cevher olduğunu kanıtladı. Temsili izlerken, yabancılarla samimi bağlar kurmaya çalışmanın o eskimeyen, kafa karıştırıcı sürecini hem komik hem de dokunaklı bir şekilde ele alan karakterlerin savunmasızlığı beni bütünüyle içine çekti. Metni Friends dizisinin yaratıcıları David Crane ve Marta Kauffman tarafından ortaklaşa yazıldığı için, diziyle karşılaştırmalar kaçınılmazdı. Hatta yapımın reklamları da şovun başlığında Friends'in kendine has yazı tipini kullanarak bu beklentiyi körüklüyor. Yine de, üç kadın ve üç erkekten oluşan topluluk kadrosu dışında, bu ikisini karşılaştıracak pek az şey var. Altı oyuncunun her biri, hikaye boyunca devam eden ana karakterlerinin yanı sıra çeşitli rollere de hayat veriyor. Sam (Patrick Barrett) ve Claire (Lauren Nevin), nevrozları yüzünden kalplerinden geleni söyleyemeyen, romantik bir karmaşa içindeki komşular; Louis (Matthew Chase) ve Louise (Rebecca Westberry) ise ilişki tavsiyeleri için interaktif kasetlere güvenince ortaya gergin ve hızlı bir flört süreci çıkıyor. Kim (Rebecca Gilliland) ve Dizgici (Robert Bannon) ise bağımsız hikayelere sahip. Kim, evliliği sona erdikten sonra çekingen bir şekilde yeniden flört etmeye başlıyor; Dizgici ise karısını gıcık etmek için şaka amaçlı bir ilan veriyor ve kendini karısı ile biseksüel bir cücenin dahil olduğu bir aşk üçgeni (ménage à trois) içinde buluyor.

Merkezi anlatıların arasına komik parodiler ve şarkılar serpiştirilmiş; Westberry’nin gülmekten kıran arkadaşlık ajansı videoları ve üç erkeğin, hayat sekiz yaşındaki çocuklar gibi davransalar ne kadar kolay olacağına dair söyledikleri inanılmaz komik 'Second Grade' şarkısı bunlar arasında. Bu bölümler, izleyicinin flört davranışlarına dair algısını eğlenceli bir biçimde besliyor. Öte yandan, karakterlerin arzuları ile eylemleri arasındaki ikilemi ele alan felsefi olay örgülerine de bir denge unsuru oluşturuyorlar. 'Moving in with Linda' özellikle keyifli bir örnek; Sam'in yeni kız arkadaşıyla yaşamaya heyecanla hazırlandığını görürken, eski sevgililerinin anıları tarafından azarlandığına şahit oluyoruz.

Matthew Chase, Robert Bannon ve Patrick Barrett, 'Second Grade' şarkısını seslendirirken

Hikayenin bütünlüğü ve Rebecca Gilliland'ın tutkulu, yürek burkan performansı sayesinde Kim’in öyküsü şüphesiz en etkileyici olanı. 'I Think You Should Know', birkaç saat önce tanıştığı bir adamla cinsel bağ kurma çabalarını izletirken, aslında hala eski sevgilisine aşık olduğunu fark etme sürecini bize aktarıyor. Bu duygusal yolculuk, karakterin Michael’a geri dönmesi için yalvarma provası yaptığı ve konuşması çaresizleştikçe yıkıldığı enerjik ve hüzünlü 'Michael' şarkısıyla son buluyor. Diğer anlatılar kıyaslandığında biraz daha kopuk hissettiriyor. Louis ve Louise, aksi takdirde mükemmel olan bu metinde iki boyutlu karakterler olarak kalıyor ve Sam ile Claire arasındaki tutkunun inandırıcılığı tamamen Barrett ve Nevin’in olağanüstü sahne uyumuna dayanıyor. Dizgici’nin tuhaf bir şekilde tatlı hikayesi ise en çarpıcı örnek. Aşkın birçok biçimde gelebileceği sonucuna varıyor ancak karısı ve sevgilisi sahnede hiç görünmediği için biraz hayal gücümüze güvenmek zorunda kalıyoruz. Üstelik bu kıssadan hisse, çok eşli bir adamın eşlerini iş yerinden bir grup insanla aldattığı benzer bir parodiyle dengelenince, bu alışılmadık yaşam tarzları biraz alay konusu haline gelerek etkisini yitiriyor.

Arada sırada göze çarpan tuhaflıklar, Marcelo Cervone ve Reuben Stone’un eşsiz müzikal eşliğiyle desteklenen, genel olarak çok güçlü performanslar tarafından fazlasıyla telafi edildi. Oyuncuların şarkı söylerken bile hiç aksamayan müthiş Amerikan aksanları, sahnenin ve minimalist dekorun en arka sıradan sadece birkaç adım ötede olduğu bu çok samimi gösteriye sürükleyici bir atmosfer kazandırdı. Sadece sahnede ruhlarını açan karakterlere kapılmakla kalmıyor, Robert Bannon’ın özel yeteneği olan tek sahnelik yan karakterlerin mimiklerini bile tüm neşesiyle hissedebiliyorsunuz. Cameron Hall’un akılda kalıcı koreografisi, özellikle kaotik 'Second Grade' ve gizemli 'I Could Always Go To You' bölümlerinde, karakterlerin yüzeyin hemen altında kaynayan tutkularını yansıtıyordu. Claire ve Louise’in birbirleriyle çıkarlarsa hayatın daha basit olacağına dair görünüşte neşeli ama aslında talihsiz kararlarına ışık tutan ikinci şarkı özellikle ilgi çekiciydi. Bu ilişkiye başlarken paylaştıkları olumsuz tavır değişikliği, sahne boyunca birbirlerini takip ederken kullandıkları vücut diliyle harika bir şekilde yansıtıldı. Birbirlerini tedirgin bir şekilde taklit ederek, hem aralarındaki bağı hem de verdikleri sözün komik dayanıksızlığını aynı anda gösterdiler; bu, upuzun ve dolambaçlı bir hikaye içinde takdire şayan bir incelik anıydı.

Son derece yetenekli kadrosu ve mükemmel müzikleriyle Personals, baştan sona eğlenceli ve düşündürücü bir akşam yaşattı. Ain’t No Other Productions’ın yakın gelecekte bu gösteriyi yeniden sahneleme fırsatı bulacağını içtenlikle umuyorum. Personals, 9 Ağustos 2015 Pazar gününe kadar Landor Theatre'da devam ediyor.