RECENSIE: Pete 'N' Keely, Tristan Bates Theatre ✭✭✭✭

Katie Kerr en David Bardsley in Pete 'N' Keely Pete 'N' Keely

Tristan Bates Theatre

Donderdag 4 mei 2017

4 Sterren

Boek Nu

Drie werf hoezee voor deze gedurfde, briljante en dappere productie die het podium van het knusse Tristan Bates Theatre betovert. Met dank aan regisseur Matthew Gould, die dit stuk – naar ik mag aannemen – hoogstpersoonlijk onder onze aandacht heeft gebracht.  Zeventien jaar geleden veroverde het de harten van het Off-Broadway publiek tijdens een onverklaarbaar kort verblijf van slechts 100 voorstellingen, en nu brengt de show een bliksembezoek aan dit juweeltje van een theater in Covent Garden.  Als u houdt van ingenieuze revues die zich voordoen als musicals, laat deze kans dan niet aan u voorbijgaan.  U zult betoverd zijn.

Om te beginnen: Emily Bestow heeft het juiste decor te pakken. Een prachtig kleurrijk, maar tegelijkertijd eenvoudig en ruimtelijk ontwerp dat ons direct meeneemt naar de wereld van de glimmende kleurentelevisieshows uit de jaren '60. Hier staat het titulaire duo op het punt een zeer publieke reünie te vieren na hun echtscheiding.  Mitchell Reeve belicht het geheel met diepte en intensiteit, en het sounddesign van Sam Glossop opent met typisch jaren '60 reclamegeruis voordat het een perfect gebalanceerd geluid geeft aan de band onder leiding van James Cleeve (toetsen). Met Richard Burden op percussie en Doug Grannell op bas vormen zij een topcombinatie die de arrangementen van Patrick S. Brady met precisie en passie speelt.  Brady schreef ook het nieuwe muzikale materiaal en de vocale arrangementen, waarover later meer.

Katie Kerr en David Bardsley in Pete 'N' Keely

Na een korte introductie ontmoeten we onze 'sterren' van de avond: een Pete Bartel met een angstaanjagende pruik, Zapata-snor en overhemden met ruches (denk aan Robert Goulet ontmoet Liberace) en de imposante Keely Stevens (zij lijkt rechtstreeks uit ‘Hairspray’ te zijn gestapt, via ‘The Valley of the Dolls’).  Dit duo voert ons vervolgens mee door een verbluffende reeks virtuoze acts, waarbij we hun begindagen, hun ontmoeting, de verkering en het huwelijk verkennen, gevolgd door de scheiding, moeizame solocarrières en – uiteindelijk – de verzoening op het toneel en scherm.  Gedurende de rit dragen zij de volledige last van het verhaal, met slechts minimale rustmomenten in de vorm van voice-overs en een broodnodige pauze.  Het is niet alleen een schoolvoorbeeld van hoe je met slechts twee acteurs een volwaardige show neerzet, maar ook een Hercules-taak die het uiterste vraagt van hun vakmanschap en artisticiteit.

Onze acteurs zijn David Bardsley, onlangs nog een zeer capabele Bruce Ismay in de revival van ‘Titanic’ in het Charing Cross Theatre, and Katie Kerr, die ik voor het laatst zag schitteren in ‘Sunset Boulevard’ bij de ENO.  Voor beiden is dit een enorme stap omhoog wat betreft de eisen die aan hen worden gesteld.  Ze moeten 19 muzikale nummers vertolken met nauwelijks dialoog ertussen; sommige nummers, zoals het nieuwe ‘The Cross Country Tour’ en ‘Tony and Cleo’, zijn verbijsterende showstoppers die de toegangsprijs op zich al waard zijn.  Daarnaast moeten ze ook een flinke set klassiekers uit het Great American Songbook brengen. Nummers die het publiek kent van de allergrootste vertolkers worden soms serieus, maar net zo vaak met een knipoog gebracht.

Katie Kerr in Pete 'N' Keely

Er valt ook genoeg te lachen.  De grappen werken op zichzelf, maar hoe meer kennis u heeft van de showbizz, hoe meer u zult genieten van deze gevatte, campy parodie op zelfingenomen beroemdheden.  De humor is in veel opzichten zo urbaan en geraffineerd dat het doet denken aan de slimme revues uit de jaren '60, niet in de laatste plaats die met onze eigen Millicent Martin, David Kernan en Julia McKenzie.  Dit zijn namen van het hoogste niveau, en in zekere zin schreeuwt dit soort 'licht' materiaal om professionele zwaargewichten om er alles uit te halen.  Je kunt je niet aan de indruk onttrekken wat acteurs als bijvoorbeeld Julie Atherton en Simon Lipkin met deze rollen zouden doen, waarbij je op een dubbeltje moet kunnen keren voor de juiste komische timing.  Dat is natuurlijk speculeren.  Wat we hier hebben is een getalenteerd paar dat alles geeft, en dat is veel.

Er is ook ruimte voor ontroering – in de tweede helft – niet té sentimenteel, maar precies genoeg om de toon op een heerlijke bitterzoete manier te variëren.  Kerr draagt hier het meeste gewicht en toont een groter bereik dan Bardsley krijgt toebedeeld: het is duidelijk waar de sympathie van schrijver James Hindman ligt in deze strijd tussen de seksen, ondersteund door de teksten van James Waldrop.  We moeten wel aan haar kant staan.  En dat doen we ook.  Het is fantastisch om te ontdekken dat we hen, ondanks alle heerlijke kitsch, serieus nemen en echt om hen – en vooral haar – geven.

Onderweg beleven ze vele schitterende momenten.  Er zijn ook momenten waarop de frasering wat onzeker is of de intonatie en verstaanbaarheid te wensen overlaten, maar wellicht lost dit zich op naarmate de speelperiode vordert.  Wat betreft de samenzang: hun stemmen vormen misschien nog niet de ideale match, aangezien de vocale temperamenten van Bardsley en Kerr nogal verschillen.  Ze doen hun uiterste best om te blenden, maar hebben vaak hun handen vol aan het vinden van de juiste balans in kleur en timbre.

Voor een aangename, vermakelijke avond in het theater kunnen we echter een paar ruwe kantjes vergeven.  We zouden het kunnen zien als een illustratie van hun verwijdering van elkaar (hoewel dat hun legendarische status als ‘zingende tortelduifjes’ niet verklaart).  Maar ach, dat mag de pret niet drukken.  Het is enorm leuk en als u zich focust op de vele hoogtepunten, zult u een fantastische avond hebben.

T/m 20 mei 2017

BOEK TICKETS VOOR PETE 'N' KEELY