RECENSIE: Platform Plays – Bright. Young. Things en Heavy Weather

Paul T Davies bespreekt Platform Plays: Bright. Young. Things en Heavy Weather, uitgegeven door Nick Hern Books.

Platform Plays- Bright. Young. Things en Heavy Weather. Nick Hern Books.

4 Sterren

De Platform-serie, gelanceerd in 2015, biedt toneelstukken voor grote bezettingen met een volledig vrouwelijke of overwegend vrouwelijke cast, bedoeld voor scholen, verenigingen en jeugdtheaters. Het is een samenwerking tussen Nick Hern Books en Tonic Theatre, wiens artistiek leider, Lucy Kerbel, reageerde op onderzoek waaruit bleek dat hoewel de meeste leden van jeugdtheatergroepen vrouwelijk waren, veel stukken vrouwelijke personages negeerden ten gunste van door mannen geleide verhalen. De ambitie van Tonic is om het Britse theater te ondersteunen bij het bereiken van meer gendergelijkheid. Deze stukken dagen veronderstellingen over vrouwelijke stemmen en ervaringen uit door jonge vrouwen centraal te stellen, zonder de mannelijke deelnemers in de groep tekort te doen. Deze twee nieuwe stukken, die volgen op de eerste drie Platform-titels, zijn eigentijds, relevant voor de belevingswereld van jongeren en bieden een uitstekende uitdaging voor groepen die de lat hoog leggen.

Bright. Young. Things van Georgia Christou maakt gebruik van een structuur die veel jongeren zullen herkennen: de reality-tv-wedstrijd. Hierin is de jacht geopend op het 'Gouden Brein' van Groot-Brittannië, het slimste jonge talent. Het is een stuk waar veel jongeren met plezier aan zullen meewerken, en er zit veel humor in. Ik was weg van de Producers, die door een willekeurig aantal acteurs gespeeld kunnen worden zolang ze maar synchroon bewegen; een homogene groep slijmerige manipulators die hun eigen show scripten. Direct herkenbaar zijn de gladde presentatoren, de juryleden en de kandidaten, die als volwaardige personages zijn neergezet. Per ongeluk in de finale beland is Rochelle, een pittige en intelligente meid die weigert in het hokje te passen dat de producenten voor haar hebben bedacht. Eén voor één beseffen ook de andere kandidaten dat dit niet is wat ze willen. Het is een intelligent stuk over identiteit, ouderlijke druk en de media, dat met een enorme energie leest.

Iets duisterder van toon, maar ons herinnerend aan de zorgen van voor de pandemie, is Heavy Weather van Lizzie Nunnery, waarin de klimaatcrisis nog steeds centraal staat. Mona, een buitenbeentje, is opgevoed door haar oudste zus Elin nadat hun moeder hen verliet om te gaan actievoeren en protesteren voor het milieu. Nadat ze een glimp van haar moeder op een scherm opvangt, reist Mona af naar een klimaatprotest om haar moeder, Lucinda, te vinden en te confronteren. Ze treft echter chaos aan; haar moeder blijkt egoïstisch en de problematiek is complexer dan ze dacht. Hoewel dit zwaar klinkt — en de boodschap is inderdaad krachtig — weeft Nunnery hilarische en prikkelende ontmoetingen door de tekst met een social media influencer, een goeroe, overgevoelige vrijwilligers en, met echo's van Bright Young Things, een verhalenverteller die erop staat Mona's verhaal in een mal van woede en protest te gieten. Het stuk bevat ook muziek en sterke songteksten die de boodschap van het stuk kracht bijzetten en bruisen van leven en urgentie.

Beide auteurs bieden de groepen volop de ruimte om een eigen stempel op de productie te drukken; de scripts geven de acteurs veel mogelijkheden. Het valt me ook op dat er, rekening houdend met eventuele afstandsregels, genoeg rollen zijn voor kleinere groepen om afzonderlijk aan de tekst te werken, in plaats van alleen met één grote groep, waardoor er wellicht twee contrasterende versies van dezelfde tekst kunnen ontstaan. Elke jeugdtheaterregisseur, dramadocent en amateurgroep doet er goed aan deze stukken, en andere uit de Platform-serie, te bekijken. Zoals Kerbel stelt, is het jeugdtheater de machinekamer van de theatermakers van de toekomst, en dit is uitstekende brandstof om die ontwikkeling te voeden.