RECENZJA: Platform Plays – Bright. Young. Things. oraz Heavy Weather

Paul T Davies recenzuje serię Platform: sztuki Bright. Young. Things oraz Heavy Weather wydawnictwa Nick Hern Books.

Platform Plays: Bright. Young. Things oraz Heavy Weather. Nick Hern Books.

4 Gwiazdki

Uruchomiona w 2015 roku seria Platform oferuje sztuki dla licznych obsad (wyłącznie żeńskich lub z przewagą ról kobiecych), stworzone z myślą o szkołach, grupach amatorskich i teatrach młodzieżowych. To owoc współpracy wydawnictwa Nick Hern Books oraz organizacji Tonic Theatre, której dyrektorka, Lucy Kerbel, zareagowała na badania wykazujące, że choć większość członków grup młodzieżowych to dziewczęta, wiele sztuk spycha postacie kobiece na boczny tor, skupiając się na męskich narracjach. Aspiracją Tonic jest wspieranie brytyjskiego teatru w dążeniu do większej równości płci. Prezentowane sztuki mają na celu przełamanie stereotypów dotyczących kobiecego głosu i doświadczeń poprzez postawienie młodych kobiet w centrum wydarzeń, nie odbierając przy tym szans męskim uczestnikom grup. Te dwa nowe tytuły – następcy pierwszych trzech sztuk z serii Platform – są współczesne, bliskie życiu młodych ludzi i oferują doskonały materiał dla zespołów szukających ciekawych wyzwań.

Sztuka Bright. Young. Things autorstwa Georgii Christou wykorzystuje strukturę, z którą utożsami się wielu młodych ludzi – telewizyjny reality show. Tu stawką w „polowaniu” jest tytuł „Złotego Rozumu” Wielkiej Brytanii, czyli miano najzdolniejszego z młodych talentów. To tekst, w którym młodzież z pewnością będzie się dobrze bawić, a humoru tu nie brakuje. Zachwycili mnie Producentów, którzy mogą być grani przez dowolną liczbę osób, o ile poruszają się identycznie – jednorodna grupa oślizgłych manipulatorów, skrupulatnie reżyserujących swój program. Od razu rozpoznajemy też kiczowatych prezenterów, jurorów oraz samych uczestników, którzy są pełnokrwistymi postaciami. Przypadkiem do finału trafia Rochelle – charakterna i inteligentna dziewczyna, która odmawia wejścia w rolę narzuconą przez producentów. Krok po kroku pozostali uczestnicy uświadamiają sobie, że oni również tego nie chcą. To błyskotliwa sztuka o tożsamości, presji rodziców i mediach, napisana z niesamowitą energią.

Nieco mroczniejsza w tonie, ale przywołująca nas do problemów znanych jeszcze sprzed pandemii, sztuka Heavy Weather autorstwa Lizzie Nunnery przypomina, że kryzys klimatyczny pozostaje kluczowym wyzwaniem. Mona, czująca się outsiderką, była wychowywana przez starszą siostrę, Elin, odkąd ich matka opuściła rodzinę, by poświęcić się aktywizmowi i protestom ekologicznym. Gdy Mona dostrzega matkę na ekranie, rusza na protest klimatyczny, by odnaleźć, skonfrontować się i ostatecznie dołączyć do Lucindy. Zastaje jednak chaos, odkrywa egoizm matki, a same problemy okazują się znacznie bardziej złożone, niż sądziła. Choć brzmi to poważnie – i rzeczywiście niesie mocne przesłanie – Nunnery przeplata tekst komediowymi, błyskotliwymi spotkaniami z influencerką, guru, nadwrażliwymi wolontariuszami oraz, co pobrzmiewa echem Bright Young Things, narratorem, który uparcie próbuje wtłoczyć historię Mony w ramy gniewu i buntu. Sztuka zawiera również muzykę i świetne teksty piosenek, które wzmacniają przekaz, tętniąc życiem i poczuciem pilności.

Obie autorki dają grupom teatralnym szerokie pole do popisu, a scenariusze pozwalają wykonawcom na odciśnięcie własnego piętna na produkcji. Co ważne w dobie obostrzeń, struktura ról pozwala na pracę w mniejszych podgrupach, a nie tylko w jednym dużym zespole, co daje szansę na stworzenie np. dwóch kontrastujących wersji tego samego tekstu. Każdy instruktor teatru młodzieżowego, nauczyciel dramy i lider grupy amatorskiej powinien zapoznać się z tymi tytułami oraz pozostałymi pozycjami z serii Platform. Jak twierdzi Kerbel, teatr młodzieżowy to „maszynownia” przyszłych twórców, a te teksty stanowią doskonałe paliwo do napędzania tego rozwoju.