RECENSIE: Princess, LOST Theatre ✭✭✭

Foto: Aidan Orange Photography Princess

LOST Theatre

16 november 2016

3 sterren

Deze fascinerende en innovatieve voorstelling is een geslaagd experiment in storytelling: een ‘interdisciplinair’ theaterstuk van componist, schrijver, choreograaf, zanger en regisseur Stuart Saint. Met het wereldbekende verhaal van ‘Alice in Wonderland’ als uitgangspunt, trakteert Saint het publiek op een pompende soundtrack in 80s fusion-stijl met zijn eigen zangpartijen (een innemende stem die doet denken aan Marc Almond). Een eclectisch gezelschap van acht performers (zeven bij deze voorstelling vanwege een blessure) brengt de archetypische scènes tot leven van een heldin op ontdekkingsreis. Hierbij put hij uit een breed scala aan stijlen: van commercial en musicaltheater tot aan arthouse contemporary, ballet en streetdance. Het is ontzettend vermakelijk en de voorstelling raast in iets meer dan een uur voorbij, waarbij de hoogtepunten elkaar in vlot tempo opvolgen.

De dansers vormen de kern van deze performance. Morgan Scott is als de witte konijn-figuur sensueel en beheerst; hij is elegant in zijn langgerekte gebaren en heeft een gedisciplineerde fysiek waarmee hij moeiteloos posities aanneemt en vasthoudt. Hij maakt een sterke connectie met het publiek en is duidelijk een talent om in de gaten te houden. Travis Sumner en Onyemachi Ejimofor komen uit dezelfde stal (London Studio Centre), maar hun passen vereisen minder meedogenloze precisie: zij zijn gemoedelijker, humoristischer, ontspannen en verhalend. De vrouwelijke dansers sluiten hier nauwer bij aan dan bij het mysterieuze konijn: Naomi Peaston, Louise Andree Douglas en Helen Scott vertolken karakterrollen en zetten hun verschillende personages neer met een geweldig gevoel voor eigenheid. De cast staat vrijwel de hele tijd op het toneel en het tempo is moordend. Vooral Scott wordt uitgedaagd met een reeks schitterende sprongen en lifts waar hij zichtbaar van geniet. Jennie Dickie speelt de rol van ‘Alice/Princess’ op een toegankelijke manier, met veel helderheid en warmte. Zij is het personage waar we ons het meest mee verbonden voelen en we volgen haar reis met oprechte belangstelling.

De choreografie verdient het om aandachtig bekeken te worden, al ontnemen de tv-schermen aan de voorzijde van het podium — een ontwerpconcept van Mary Colhisey — soms het zicht op belangrijke details. Desondanks oogt het geheel aantrekkelijk modern en is de verhaallijn goed te volgen. Het lichtplan van Pete Ayres is vakkundig en het geluid van Simon Kitts en Sam Dyson is degelijk (al hadden we de teksten van Saint graag iets scherper willen horen). Lana Avis en Gwen Jones tekenden voor de choreografie, met aanvullend materiaal van Mo Jen. Saint heeft hier iets interessants in handen en we zijn benieuwd hoe dit concept zich verder zal ontwikkelen.