ELEŞTİRİ: Princess, LOST Theatre ✭✭✭

Fotoğraf: Aidan Orange Photography Princess

LOST Theatre

16 Kasım 2016

3 Yıldız

Besteci, yazar, koreograf, şarkıcı ve yönetmen Stuart Saint’in bu ‘disiplinlerarası’ tiyatro oyunu, hikaye anlatıcılığında büyüleyici ve yenilikçi bir deney sunuyor. Herkesçe bilinen ‘Alice Harikalar Diyarında’ hikayesini çıkış noktası olarak alan Saint; vokallerde kendisinin yer aldığı (Mark Almond’ı andıran oldukça çekici bir ses), 80’lerin füzyon tarzını yansıtan gümbür gümbür bir soundtrack ile seyirciyi etkisi altına alıyor. Sekiz kişilik (sakatlık nedeniyle bu gösterimde yedi kişi) eklektik bir oyuncu kadrosu, bir masal kahramanının serüvenindeki arketipleri canlandırıyor. Saint bunu yaparken; müzikal tiyatro, güncel sanat, bale, sokak dansı ve reklam dünyasından farklı dans stillerini harmanlıyor. Bir saati biraz aşan süresiyle oyun su gibi akıp gidiyor ve izleyiciyi bir an bile sıkmadan keyifli bir yolculuğa çıkarıyor.

Performansın kalbinde kuşkusuz dansçılar yer alıyor. Beyaz tavşan figürüne hayat veren Morgan Scott, uzun ve süzülen hareketleriyle duygu dolu ve zarif bir duruş sergiliyor. Disiplinli fiziğiyle en zor pozisyonları bile hiç zorlanmadan sergileyen Scott, seyirciyle doğrudan ve güvenli bir bağ kuruyor; topluluk içinde kesinlikle parlayan bir yetenek. Travis Sumner ve Onyemachi Ejimofor da aynı London Studio Centre ekolünden gelseler de performansları hatasız bir hassasiyetten ziyade; daha samimi, esprili, rahat ve doğal bir tonda. Bu noktada kadın oyuncular, gizemli tavşana kıyasla onlara daha yakın duruyor: Naomi Peaston, Louise Andree Douglas ve Helen Scott’ın canlandırdığı karakterlerin kendine has özellikleri ve farklılıkları ustalıkla yansıtılmış. Neredeyse gösteri boyunca sahnede kalan ekibin temposu oldukça zorlayıcı. Özellikle Scott’ın büyük bir şevkle sergilediği sıçrama ve kaldırışlar görülmeye değer. Bu sırada ‘Alice/Prenses’ rolünü üstlenen Jennie Dickie, karakterini netlik ve sıcaklıkla canlandırıyor. Yolculuğunu ilgiyle takip ettiğimiz bu karakter, seyircinin kendisini en yakın hissettiği isim oluyor.

Koreografi pürdikkat izlenmeyi hak etse de Mary Colhisey’in tasarım konsepti gereği sahnenin önündeki TV ekranları bazen önemli detayları gölgeleyebiliyor. Genel olarak bakıldığında ise modern görselliği ve takibi kolay sade anlatımıyla oyun oldukça ilgi çekici. Pete Ayres’in başarılı ışık tasarımı ve Simon Kitts ile Sam Dyson’ın ses tasarımı (her ne kadar Saint’in şarkı sözlerini daha net duymayı istesek de) yerinde. Lana Avis ve Gwen Jones’un ‘yerleşik koreograflar’ olarak görev aldığı yapımda, ek materyaller Mo Jen’in imzasını taşıyor. Saint burada potansiyeli yüksek bir işe imza atmış; projenin daha da gelişeceğini görmek için sabırsızlanıyoruz.