RECENSIE: The Boys In The Band, Netflix ✭✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt de filmbewerking van Mart Crowley's The Boys In The Band, nu te zien op Netflix.

The Boys In The Band The Boys in the Band.

Nu te streamen op Netflix.

5 Sterren

Het toneelstuk van Mart Crowley heeft een interessante weg afgelegd naar deze Netflix-film. Bij de première off-Broadway in 1968 was het baanbrekend in de weergave van het homo-bestaan: gevat, kattig en een portret van een groep mannen onder druk van zowel de maatschappij als van zelfhaat. In 1970 verscheen er al een film, maar na verloop van tijd raakte het stuk uit de gratie. Naarmate de roep om gelijkheid luider werd, hielden homoseksuele mannen vol dat ze niet zoals de personages in de film waren. Tijdens de aidscrisis waren dit niet de mannen die activisten wilden promoten (kattig, camp, vol zelfhaat en hun plek onderaan de sociale ladder accepterend). Inmiddels zegt een jongere generatie: "jawel, zo zijn we ook", en de jaarlijkse 'bitch fest' van Ru Paul’s Drag Race heeft die discussie wel beslecht. Het stuk is geleidelijk aan een comeback begonnen, met revivals off-Broadway en een uitstekende reeks in het Park Theatre in 2016 met Mark Gatiss als Harold. Dit is de productie ter ere van de 50e verjaardag van Joe Mantello, die in 2018 op Broadway stond met een volledig openlijk homoseksuele cast en in 2019 de Tony Award voor Best Revival of a Play won.

Het uitgangspunt is simpel. Michael geeft een verjaardagsfeestje voor zijn 'frenemy' Harold. De plotselinge komst van zijn voormalige studiegenoot Alan – een mogelijk nog niet uit de kast gekomen man die net gescheiden is van zijn vrouw – vormt de katalysator voor drank en een gespannen spelletje. Een dronken Michael daagt de aanwezigen uit om iemand te bellen op wie ze altijd verliefd zijn geweest en hun gevoelens op te biechten. Jim Parsons is uitstekend als Michael; ogenschijnlijk de spil van de groep, maar al snel ontmaskerd als een akelige dronkaard die zijn zelfhaat op de rest projecteert. Vanaf het moment dat hij verschijnt is Zachary Quinto fenomenaal als Harold; hij verheft zijn stem nooit boven een laconiek toontje, is high, maar beschikt over een messcherp inzicht in de groepsdynamiek. Het ensemble, perfect op elkaar ingespeeld na maanden op Broadway, werkt naadloos samen; er is geen zwakke schakel te bekennen. Robin de Jesus steelt de show als de campy en gevatte Emory, Tuc Watkins is briljant als de gereserveerde Hank, Charlie Carver is hilarisch als de domme 'Cowboy' (die de Midnight Cowboy moet voorstellen maar te vroeg arriveert), en Brian Hutchinson zet Alan met veel empathie en overtuigende verwarring neer, waardoor het publiek zelf over zijn geaardheid mag oordelen.

Een toneelstuk als dit zal zijn oorsprong in één decor nooit helemaal kunnen verhullen, maar Mantello trekt het knap open met flashbacks tijdens het telefoonspel, sterke openings- en slotmontages en beelden van de mannen in hun eigen bubbel terwijl het leven in Manhattan doorraast. Ik heb het wel eens de homoseksuele versie van Who’s Afraid of Virginia Woolf? horen noemen, en qua drankgebruik en psychologische spelletjes is er zeker een krachtige parallel, maar het is ook de blauwdruk voor Kevin Elyots klassieker My Night With Reg uit 1994. Deze productie brengt het stuk scherp in beeld en is een prachtig vormgegeven tijdcapsule van een periode waarin deze mannen voor hun daden gevangen hadden kunnen worden gezet – iets wat voor veel LHBTIQ+-personen wereldwijd helaas nog steeds geldt. Het voelt alsof de tijd rijp is voor dit stuk, en het is een welkome aanvulling op het LHBTIQ+-aanbod van Netflix. En ik vind het ook prachtig dat er toch een taart buiten in de regen is blijven staan...