RECENSIE: The Chemsex Monologues, King’s Head Theatre ✭✭✭✭

The Chemsex Monologues.

King’s Head Theatre.

23 maart 2017

4 sterren

Boek tickets

Eindelijk gaat de homogemeenschap het gesprek aan over het chemsex-fenomeen, een crisis die even verwoestend is voor levens als de aids-epidemie in de jaren tachtig, vooral in Londen. Met Matthew Todds uitstekende boek Straight Jacket, waarin de problematiek wordt geanalyseerd, en recente artikelen over eenzaamheid onder homomannen, rijst de grote vraag: waarom voelen zoveel homomannen zich nog steeds geïsoleerd en suïcidaal in een tijd waarin de kast niet langer nodig is en de maatschappij gelijkwaardiger is geworden? De opkomst van middelen als meth en 'Tina' heeft desastreuze gevolgen.

Patrick Cash is een begenadigd schrijver en dit tweeluik bij zijn HIV Monologues is vergelijkbaar qua stijl en presentatie: de monologen zijn direct, expliciet, eerlijk en zonder oordeel. Het stuk staat als een huis dankzij de sterke karakterisering en een uitmuntende cast, die samen met regisseur Luke Davies prachtig gelaagde, feilbare en sympathieke personages neerzetten. Cash kijkt verder dan de denigrerende labels als 'twink', 'druggie' of 'hoer', en raakt de kern van naakte schaamte en eenzaamheid. Het is dan ook geen toeval dat uitgerekend het Queen-nummer Someone To Love weerklinkt.

De cast is voortreffelijk. Verteller Kane Surry vormt het perfecte kader voor de productie; hij voert ons mee het nachtleven in en ontmoet een sexy jongen die hem laat kennismaken met de roes van G. Surry toont behendig de spanning die onder de oppervlakte broeit: de jonge leeftijd van de jongen, de stille wanhoop. Als de inmiddels nuchtere verteller de jongen aan het eind van het stuk opnieuw ontmoet, onder totaal andere omstandigheden, probeert hij hem te helpen. De 'Nameless boy' wordt prachtig vertolkt door Denholm Spurr: sexy en kwetsbaar, getuige van de verwoesting om hem heen maar nog steeds aan het feesten, niet in staat om te stoppen. Het is aangrijpend dat vrijwel alle personages in dit wereldje blijven hangen omdat ze het gevoel hebben dat er nergens anders is waar ze terechtkunnen.

Charly Flyte levert een warme, geestige prestatie als 'fag hag' Cath. Ze belandt op chill-outs met haar beste homovriend en realiseert zich dat alles nu om seks draait en dat haar vriend verslaafd is en wegkwijnt. Dat weerhoudt haar er niet van haar eigen clubavond te blijven organiseren – een boeiende karaktertekening die sterk wordt neergezet. Hoewel ze geen stereotype wordt, is haar personage van alle rollen het minst uitgediept; wat meer tijd met Cath had haar karakter waarschijnlijk nog verder ontwikkeld.

Het hoogtepunt is echter de uitmuntende Matthew Hodson als zorgverlener Daniel. Zijn optreden is camp, hilarisch en ontroerend tegelijk. Mocht de productie wat zwaarmoedig of belerend klinken, dan is het Daniel die de toon verlicht zonder de ernst van het onderwerp uit het oog te verliezen. Uit pure eenzaamheid bezoekt hij een seksfeest; zijn reacties daarop zijn ijlijmscherp en komisch, maar zijn monoloog eindigt met een poging om 'Nameless' te helpen terwijl buiten de Pride March losbarst.

Het is juist die mix van trots en schaamte die Cash zo goed weet te vangen. Dit is een productie die aanzet tot nadenken; een rauw en waardevol startpunt voor een serieus debat en actie. Het was bovendien een voorrecht om dit te zien in het historische en bruisende King’s Head Theatre, de perfecte locatie voor dit soort toneelstukken die we moeten koesteren en behouden.

BOEK TICKETS VOOR THE CHEMSEX MONOLOGUES