RECENSIE: The Notebook, Gerald Schoenfeld Theatre ✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert de musicalbewerking van The Notebook, nu te zien in het Gerald Schoenfeld Theatre op Broadway.

John Cardoza (de jonge Noah) en Jordan Tyson (de jonge Allie). Foto: Julieta Cervantes The Notebook

Gerald Schoenfeld Theatre

4 Sterren

Reserveer Nu

De nieuwste film die naar Broadway is vertaald als musical, The Notebook van Ingrid Michaelson en Bekah Brunstetter, maakt grote indruk en breekt harten met precisie, ook al komt het geheel niet altijd volledig van de grond.

Je wacht het hele seizoen op een musicalbewerking van een film en dan komen er (bijna) drie tegelijkertijd. Terwijl Water for Elephants net is geopend en The Outsiders nog in de previews zit, was The Notebook als eerste uit de startblokken; een bewerking die dichter bij de roman uit 1996 blijft, met af en toe een (door het publiek gewaardeerde) knipoog naar de film uit 2004 die zijn plek naast klassiekers als Beaches en Steel Magnolias als ultieme tranentrekker al lang heeft veiliggesteld. Met het script van Brunstetter en de muziek van Michaelson valt er inderdaad veel te vieren, en de keuze om zes diverse acteurs in te zetten voor het hoofdkoppel zorgt voor momenten van pracht die meestal de overhand hebben boven het sentiment.

De cast van The Notebook. Foto: Julieta Cervantes

Als opzichzelfstaand theaterstuk werkt het uitstekend. Het musicaliseren van The Notebook bereikt het bijna onmogelijke: een show creëren die trouw blijft aan het bronmateriaal, maar toch een eigen stem heeft. Het creatieve team is erin geslaagd het centrale concept van de boek-naar-film vertaling om te draaien. In de film zien we een episch liefdesverhaal dat decennia overspant (met Ryan Gosling en Rachel McAdams centraal) omlijst door fragmenten van hun oudere ikken die worstelen met dementie. Wat we in deze musicalversie zien, is een aangrijpend onderzoek naar ouder worden, een kwakkelende gezondheid en de universele angst om jezelf te verliezen aan dementie, perfect vertolkt door Dorian Harewood en Maryann Plunkett (die de oudste Noah en Allie spelen en ditmaal het hart van het verhaal vormen). Dit zeer reële en belangrijke thema wordt vervolgens omlijst door de flarden herinneringen aan hun gepassioneerde eerste ontmoetingen (opvallend neergezet door John Cardoza en Jordan Tyson als de jongste Noah en Allie), hun onvermijdelijke vervreemding en uiteindelijke verzoening (moeiteloos vertolkt door Ryan Vasquez en Joy Woods). Oh, en de tijdsperiode van deze decennia is verschoven van de jaren 40 tot 80 naar 1970 tot ergens rond het heden. De oorlog die de jonge geliefden scheidt is nu Vietnam, in plaats van de Tweede Wereldoorlog zoals in de roman van Nicholas Sparks. Onze personages ontmoeten elkaar aan de vooravond van de burgerrechtenbeweging. Dit is een ingrijpende verandering die soms wat onnodig aanvoelt.

De partituur van Michaelson biedt variaties op een thema, wat prima werkt, maar toch voelt als een gemiste kans. Hoewel de tijdlijn is verschoven naar zeer specifieke momenten in de Amerikaanse geschiedenis, is daar in de muzikale signatuur weinig van te merken. De muziek neigt vaak naar de 'indie-folk van de jaren 90', en hoewel sommige gitaarriffs en pianofaseringen prachtig en zelfs voortreffelijk zijn, lijdt het soms aan een gebrek aan variatie. Tekstueel is Michaelson sterker (op een openingszin na waarbij het rijmschema van 'time' en 'mine' deze recensent bijna de gordijnen in joeg). "Blue Shutters" (prachtig gezongen door John Cardoza) is een toekomstige klassieker voor showcases, en hoewel "If This Is Love" en "Leave the Light On" overduidelijk bedoeld zijn als de grote uithalers van de show, was ik persoonlijk het meest onder de indruk van "Kiss Me", waar de jonge Noah en Allie voor het eerst de liefde bedrijven. Het is een perfect opgebouwde scène in liedvorm; hier stijgt de show echt tot grote hoogten.

Jordan Tyson (de jonge Allie) en John Cardoza (de jonge Noah). Foto: Julieta Cervantes

Het script van Brunstetter is economisch waar nodig (een uitstervende kunstvorm op Broadway) en voert het publiek met flair door de decennia heen, maar er zijn wat narratieve imperfecties. Ten eerste bevinden de personages zich in cruciale momenten van de Amerikaanse cultuurgeschiedenis zonder dat dit echt wordt benoemd, wat de vraag oproept waarom de tijdsperiode werd aangepast. Daarnaast is er in de tweede akte een tonale verschuiving die zich te veel richt op het middelste koppel, dat in de eerste akte niet genoeg is ontwikkeld om die focus volledig te rechtvaardigen. Dit zorgt voor een onbalans waar de show tot het slotakkoord mee worstelt. Dit wordt niet geholpen door de regie van Michael Greif en Schelle Williams, waar de hoofdcast net iets te vaak intens om elkaar heen moet draaien in de choreografie van Katie Spelman.

De zes verschillende vertolkingen van Noah en Allie zijn de plek waar deze show echt schittert. Dorian Harewood als de oudere Noah opent het verhaal met een doorleefd gezag en fungeert als de drijvende kracht. John Cardoza en Jordan Tyson zijn aanstekelijk charmant als de jongste versies, en Ryan Vasquez en Joy Woods (als het middelste koppel) behoren tot de meest zelfverzekerde performers die momenteel op Broadway staan. Maar als dit een show van twee helften is, dan is de eerste akte absoluut van Maryann Plunkett; als de oudere Allie geeft zij een van de meest hartverscheurende vertolkingen die ik in jaren in een Broadway-musical heb gezien. Haar spel is zo genuanceerd en ongemakkelijk dat je niet alleen je ogen niet van haar kunt afhouden, maar op sommige momenten zelfs vergeet te ademen. Hier schuilt echter ook een probleem: wanneer Plunkett niet op het toneel staat (wat in de tweede akte regelmatig gebeurt), gaat de prachtige opbouw van het begin deels verloren. Er zijn sterke bijrollen, met een speciale vermelding voor Andrea Burns die zowel Allie's moeder speelt als de hoofdzuster in het verzorgingstehuis waar het paar uiteindelijk verblijft.

The Notebook heeft alles in huis om een langlopende hit te worden. Het is een hartverwarmend, publieksvriendelijk en delicaat verhaal dat zichzelf niet té serieus neemt, maar emotioneel keihard binnenkomt (het snikkende geluid in het Gerald Schoenfeld Theatre begon al na een minuut of 20). Het wordt prachtig uitgevoerd door een cast van topniveau en heeft heerlijke muzikale momenten. Als geheel stijgt het echter niet altijd uit boven de som der delen.

ADRES De productie speelt in het Gerald Schoenfeld Theatre (236 W 45th Street, tussen Broadway en 8th Ave) SPEELDUUR

De speelduur is 2 uur en 20 minuten, inclusief een pauze van 15 minuten.

BOEK TICKETS VOOR THE NOTEBOOK OP BROADWAY