ELEŞTİRİ: The Notebook (Not Defteri), Gerald Schoenfeld Tiyatrosu ✭✭✭✭

Ray Rackham, şu an Broadway'deki Gerald Schoenfeld Tiyatrosu'nda sahnelenen The Notebook müzikal uyarlamasını inceliyor.

John Cardoza (Genç Noah) ve Jordan Tyson (Genç Allie). Fotoğraf: Julieta Cervantes The Notebook

Gerald Schoenfeld Tiyatrosu

4 Yıldız

Hemen Bilet Al

Broadway’in en yeni filmden müzikale uyarlaması olan Ingrid Michaelson ve Bekah Brunstetter imzalı The Notebook; büyük saygı uyandırıyor, kalpleri titizlikle parçalıyor ancak her zaman zirveye ulaşamıyor.

Bütün sezon bir Broadway film-müzikal uyarlaması beklersiniz ve birdenbire üç tanesi (neredeyse) aynı anda geliverir. Water for Elephants yeni açılmışken ve The Outsiders hâlâ ön izleme aşamasındayken, sahalara ilk çıkan The Notebook oldu. Bu uyarlama, 1996 tarihli romana daha sıkı sıkıya bağlı kalırken, Beaches, Steel Magnolias ve Ghost ile birlikte "ağlatan filmlerin" zirvesi olarak yerini sağlamlaştıran 2004 yapımı (müzikal olmayan) filme de seyirciyi memnun eden göndermeler yapıyor. Brunstetter’ın metni ve Michaelson’ın müziğiyle kutlanacak çok şey var; ana çifti canlandırmak üzere seçilen altı farklı oyuncu, çoğu zaman duygusallığın önüne geçen görkemli anlar sunuyor.

The Notebook kadrosu. Fotoğraf: Julieta Cervantes

Kendi başına bir tiyatro eseri olarak gayet iyi işliyor. The Notebook'u müzikalleştirmek, hem orijinal materyale sadık kalan hem de söyleyecek kendine has sözleri olan bir oyun yaratarak neredeyse imkansızı başarıyor. Yaratıcı ekip, kitaptan filme çevrilen ana kurguyu başarıyla tersyüz etmiş. Filmde, yaşlılık dönemlerinde demansın sonuçlarıyla yürek burkan bir şekilde başa çıkan hallerinin kısa fragmanlarıyla çerçevelenmiş, (merkezinde Ryan Gosling ve Rachel McAdams'ın olduğu) onlarca yıla yayılan epik bir aşk hikayesi izleriz. Bu müzikal uyarlamada gördüğümüz ise (büyüyen, özlem dolu ve ilk perdede mükemmel konumlandırılmış bir yoğunlukla), yaşlanmanın, bozulan sağlığın ve demans yüzünden kendini kaybetme korkusunun dokunaklı bir incelemesi. Bu durum, hikayenin tam merkezinde yer alan Dorian Harewood ve Maryann Plunkett (en yaşlı Noah ve Allie) tarafından kusursuzca canlandırılıyor. Bu çok gerçek ve önemli inceleme, daha sonra tutkulu ilk karşılaşmalarının (sahnede en genç Noah ve Allie olarak John Cardoza ve Jordan Tyson tarafından çarpıcı bir şekilde temsil edilen), kaçınılmaz ayrılıklarının ve nihai uzlaşmalarının (Ryan Vasquez ve Joy Woods tarafından zahmetsizce canlandırılan) parçalanmış anılarıyla çerçeveleniyor. Bir de bu yılların geçtiği dönem, 1940'lardan 70'lere/80'lere değil, 1970'lerden günümüze yakın bir tarihe taşınmış. Genç aşıkları ayıran savaş, Nicholas Sparks'ın orijinal romanındaki 2. Dünya Savaşı değil, Vietnam oluyor. Karakterlerimiz böylece Sivil Haklar döneminin eşiğinde tanışıyorlar ve savaş sonrası altın yıllar artık uzak bir anı haline geliyor. Bu önemli bir değişiklik ve biraz gereksiz, belki de pek yerinde olmamış gibi görünüyor.

Michaelson’ın partisyonu bir tema üzerine varyasyonlar sunuyor ki bu gayet iyi işlese de kaçırılmış bir fırsat hissi veriyor. Zaman dilimi Amerikan tarihindeki çok belirgin anlara kaydırılmış olsa da, eserin müzikal imzasında buna dair hiçbir emare yok. Müzik çok sık '1990'ların indie-folk' bölgesine kayıyor; bazı yalnız gitar riffleri ve çekingen piyano cümleleri gerçekten güzel, hatta enfes olsa da, biraz 'birbirine benzer' olma sıkıntısı çekiyor. Söz yazımı açısından Michaelson çok daha başarılı (açılış mısrasındaki 'time' ve 'mine' kafiyelerinin tekrarı bu eleştirmeni neredeyse salondan kaçıracak olsa da). "Blue Shutters" (Genç Noah rolünde John Cardoza tarafından harika seslendiriliyor) bundan sonra her mezuniyet gösterisinde mutlaka duyulacaktır. "If This Is Love" (Joy Woods ve Jordan Tyson için güzel bir an) ve "Leave the Light On" (Ryan Vasquez'in vokal olarak en iyi hali) bu oyunun "She Used to be Mine"ı olmaya aday görünse de; bu eleştirmen Genç Noah ve Allie'nin ilk kez seviştiği "Kiss Me" şarkısında tamamen mest oldu. Şarkı içinde mükemmel kurgulanmış bir sahne ve burada oyun gerçekten kanatlanıyor.

Jordan Tyson (Genç Allie) ve John Cardoza (Genç Noah). Fotoğraf: Julieta Cervantes

Brunstetter’ın metni gerektiğinde ekonomik davranıyor (ki bu Broadway sahnelerinde kaybolmaya yüz tutmuş bir sanat) ve seyirciyi onlarca yıl arasında büyük bir ustalıkla gezdiriyor. Ancak Broadway öncesinde aşılması gereken bazı anlatı kusurları var. İlk olarak, karakterlerimizi Amerikan kültürel tarihinde kilit anlarda buluyoruz ancak buna hiçbir atıfta bulunulmuyor; bu da zaman dilimini neden değiştirdiğiniz ve neden böyle ilginç bir oyuncu kadrosu dinamigi kurduğunuz sorusunu akıllara getiriyor. Ayrıca İkinci Perde'de, Birinci Perde'de bu odağı hak edecek kadar geliştirilmemiş olan ortanca çifte fazla odaklanan bir ton kayması var. Bu da oyunun perde kapanana kadar aşmakta zorlandığı bir dengesizlik yaratıyor. Michael Greif ve Schelle Williams'ın rejisi ya da Katie Spelman’ın ana kadroyu birbirinin etrafında yoğun bir şekilde bir kez daha fazla döndüren koreografisi de bu duruma pek yardımcı olmuyor.

Noah ve Allie'nin altı farklı tasviri (ya da hesabınıza göre üçün ikiyle çarpımı), bu gösterinin gerçekten parladığı nokta. Yaşlı Noah rolünde Dorian Harewood anlatıyı olgun bir ağırlıkla açıyor ve hikayenin merkezi itici gücü olarak hareket ediyor. John Cardoza ve Jordan Tyson genç versiyonlarda bulaşıcı bir çekiciliğe sahipler; Ryan Vasquez ve Joy Woods (ortanca çift olarak) şu anda Broadway sahnelerini onurlandıran en güvenilir performansçılardan ikisi. Eğer bu iki perdelik bir oyunsa, birinci perde kesinlikle Maryann Plunkett’ındır; Yaşlı Allie rolüyle bir eleştirmenin uzun yıllardır Broadway müzikalinde gördüğü en çarpıcı ve yıkıcı performanslardan birini sunuyor. Plunkett’ın performansı o kadar mükemmel nüanslara sahip ve o kadar sarsıcı ki, sadece sahnedeyken gözünüzü ondan ayırmakta zorlanmıyor, aynı zamanda nefes almakta bile güçlük çekiyorsunuz! Ancak problem de burada başlıyor; Plunkett sahneden çıktığında (ki ikinci perdenin büyük bir kısmında yok) oyunun ilk anlarındaki o güzel yapı kayboluyor. Yan karakterlerden de mükemmel performanslar geliyor; özellikle hem 1967 ve 1977'de Allie'nin annesini, hem de 2021'de çiftimizin nihayet kaldığı bakımevindeki hemşirelik müdürünü oynayan Andrea Burns’e (dokunaklı bir sahnede Yaşlı Allie hemşiresine 'anne' diye sesleniyor, bu da insanın kalbini parçalayan meta bir an yaratıyor) özel bir alkış gerekiyor.

The Notebook, uzun süre kapalı gişe oynayacak bir hit olmak için tüm niteliklere sahip. Kendini aşırı ciddiye almayan ama duygusal olarak ağır bir darbe vuran (Gerald Schoenfeld Tiyatrosu genelinde yaklaşık 20. dakikadan itibaren hıçkırık sesleri duyulabiliyordu), gözyaşı döktüren ve seyirciyi memnun eden zarif bir hikaye. Üstün bir oyuncu topluluğu tarafından harika bir şekilde icra ediliyor ve büyüleyen bazı nefis müzikal anlara sahip. Ancak bir bütün olarak ele alındığında, her zaman parçalarının toplamının ötesine geçemiyor.

ADRES Yapım Gerald Schoenfeld Tiyatrosu'nda (236 W 45th Street, Broadway ve 8th Ave arası) sahnelenmektedir. SÜRE

Oyun süresi 15 dakikalık bir ara dahil olmak üzere 2 saat 20 dakikadır.

BROADWAY'DE THE NOTEBOOK İÇİN BİLET ALIN