RECENSIE: The State Of Things, Brockley Jack Studio Theatre ✭✭✭✭

The State Of Things

Brockley Jack Studio Theatre,

14 september 2017

4 sterren

Boek Nu

Dit is een van de sterkste debuutscores die ik ooit heb gehoord, gevat in een charmant verhaal over eindexamenleerlingen Muziek die de overgang meemaken van kindertijd naar volwassenheid.  Elliot Clay - een naam om te onthouden - heeft een verzameling liedjes geschreven die uitermate melodieus zijn en uitnodigen tot meeklappen; melodieën die altijd raak zijn en volkomen betoverend.  Het script van Thomas Attwood is een knap geschreven, frisse kijk op de bekende tienerperikelen, waarin zeven jongens en meiden reageren op de aanstaande sluiting van hun muziekopleiding. Maar het meest onderscheidende aan zijn script is de volstrekt unieke manier waarop hij muzikale passages verweeft met de gesproken tekst. Gezongen delen en dialoog worden in verrassende configuraties verdeeld, waarbij sfeer en intensiteit binnen een muzikaal-dramatische scène met een verbazingwekkend zelfvertrouwen en een briljant gevoel voor theater worden afgewisseld.  Attwood en Clay zijn namen waar we in de toekomst nog veel van zullen horen.

Hoe ik dat zo zeker weet?  Welnu, ondanks de volwassenheid en verbeeldingskracht is dit pas hun tweede voorstelling, bovendien geschreven onder tijdsdruk. Na een besloten workshop van hun eerste poging, 'Our Season's End', in de Arts afgelopen winter, ontstond deze show onverwacht toen er plotseling een gaatje in de programmering van The Jack viel. De schrijvers zijn bevriend met de artistiek directeur van het theater - de immer ondernemende Kate Bannister - en haar telefoontje kwam in mei: of ze een run van drie weken wilden vullen met een nieuwe musical met een moderne setting.  Er volgden drie maanden van intensief schrijven, met als resultaat dit aangenaam geschreven, originele verhaal; maar het absolute hoogtepunt is zonder twijfel de beste nieuwe 'pop-style' score die ik in lange tijd heb gehoord.  Er zit geen enkel nummer in de show dat ik niet nog een keer wil horen, en nog een keer, en nog een keer.  Ik wilde na de voorstelling direct naar de merchandise-stand om de CD te kopen, en het T-shirt, de pet, de tas en de muismat.  Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo enthousiast was over een nieuwe score.

Attwood regisseert (en ontwerpt) de show met aanzienlijke vaardigheid en een hoog niveau van professionele afwerking. Clay verzorgde de meeste arrangementen voor de acteur-muzikanten, waarbij hij blijk geeft van een prachtig meesterschap over klankkleur en sfeer door de verschillende instrumenten in het 'muzieklokaal' - het decor voor het hele drama - eindeloos inventief in te zetten. Daarnaast hebben ze een uitstekend team acteurs samengesteld voor de rollen van de vriendengroep.  Clay speelt zelf Adam op keyboards, de serieuze spil van de 'band' die we tijdens de show leren kennen; James William-Pattison is de drummer Will, zijn luidruchtige tegenpool; Toby Lee is Beefy, de lange en aimabele gitarist die als enige van de groep een relatie heeft met Jaz (gespeeld door Rosa Lukacs), een gevoelige maar pittige droomster. Verder zien we de relaxte Sam van Peter Cerlienco en de bedachtzame Kat van Nell Hardy.  De show wordt echter echt gedragen door Hana Stewart met haar krachtige vertolking van Ruth, het meisje dat het snelst volwassen moet worden en haar oude vrienden daarbij ver achter zich laat: haar podiumpresentatie is elektrisch en haar vocale bereik en expressie zijn subliem.  Het meesterlijke lichtplan van Ben Jacobs - die bijna uitsluitend pareltinten en wit gebruikt op een vrijwel monochroom decor - stelt hen in staat vloeiend te schakelen tussen het nu en vroeger, tussen herinneringen en het heden.  Er zit wat 'beweging' in de regie, maar zoals gebruikelijk bij voorstellingen met acteur-muzikanten zijn de mogelijkheden voor choreografie wat beperkt.

En toch schreeuwen de energie, passie en genialiteit van de score simpelweg om een grotere bezetting om er volledig recht aan te doen.  Dit is een voorstelling die gezien moet worden door elke producent of regisseur die ertoe doet en die een geweldig nieuw Brits musicalstuk wil ontdekken en ontwikkelen.  Ze zullen dit jaar, of volgend jaar, waarschijnlijk weinig betere kansen krijgen.  Het gevat geconstrueerde script, geschreven met veel economie en elegantie, creëert sterke, direct herkenbare personages.  En dan de liedjes - de prachtige melodieën, waaronder: het voortstuwende 'Welcome'; de Barry White-parodie 'Maggie'; het kenmerkende 'In This Town...' (Clay komt oorspronkelijk uit Stoke-on-Trent); het 80s disco-anthem 'Victory'; en het emotionele hart van de show, de verpletterend effectieve ballad 'The Invisible Girl'; en niet te vergeten het titelnummer, een stadionvuller in de sfeer van Oasis-ontmoet-The-Beatles: 'The State of Things'.

Het is lang geleden dat ik een partituur met zoveel gretigheid en plezier heb verwelkomd, een die zo'n directe universele aantrekkingskracht heeft en tegelijkertijd direct een krachtig gevoel van personage en attitude neerzet.  Het werk is nog volop in ontwikkeling.  Het script is weliswaar fraai geschreven met een fijne dosis moderne humor, maar mist nog net die emotionele kern en kracht die de muziek wel heeft; de makers zijn zich hiervan bewust en willen dit verder uitwerken.  Iedereen die zich bij deze mannen en hun geweldige project aansluit, gaat een fantastische tijd tegemoet.  De voorstelling speelt nog tot eind volgende week, zaterdag 23 september.  Mis het niet!

TICKETS VOOR THE STATE OF THINGS