RECENZJA: The State Of Things, Brockley Jack Studio Theatre ✭✭✭✭

The State Of Things

Brockley Jack Studio Theatre,

14 wrzeu015bnia 2017

4 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

To jedna z najlepszych debiutanckich u015bcieu017cek du017awiu0119kowych, jakie kiedykolwiek su0142yszau0142em. Jest ona osadzona w uroczej historii o uczniach przystu0119puju0105cych do egzaminu0143w GCSE z muzyki, przechodzu0105cych swoisty rytuau0142 przeju015bcia z dzieciu0144stwa w dorosu0142ou015bu0107. Elliot Clay u2013 zapamiu0119tajcie to nazwisko u2013 napisau0142 zestaw piosenek niezwykle melodyjnych, wpadaju0105cych w ucho i porywaju0105cych do tau0144ca. Muzyka ta jest bezbu0142u0119dnie dopasowana i cau0142kowicie urzekaju0105ca. Libretto autorstwa Thomasa Attwooda to zru0119cznie napisane, u015bwieu017ce spojrzenie na typowe nastoletnie troski i radou015bci, opowiadaju0105ce o siu0113demce chu0142opaku0143w i dziewczu0105t w obliczu zamkniu0119cia ich kursu muzycznego. Najwiu0119kszym atutem jego tekstu jest jednak niezwykle charakterystyczny sposu0143b u0142u0105czenia partii muzycznych z tekstem mu0143wionym. Przeplatanie u015bpiewu i dialogu w ciu0105gle zaskakuju0105cych konfiguracjach, zmiennou015bu0107 nastroju i intensywnou015bci w obru0119bie epizodu0143w muzyczno-dramatycznych, u015bwiadczy o zdumiewaju0105cej pewnou015bci siebie i genialnym wyczuciu teatru. O Attwoodzie i Clayu jeszcze nie raz usu0142yszycie.

Sku0105d ta pewnou015bu0107? Otu0133u017c, mimo dojrzau0142ou015bci i wyobrau017ani, to dopiero ich drugi spektakl, napisany w dodatku w pou015bpiechu. Po prywatnych warsztatach nad ich pierwszu0105 pru0133bu0105, "Our Seasonu2019s End", w Arts Theatre ubiegu0142ej zimy, ten spektakl powstau0142 niespodziewanie, gdy w grafiku teatru Jack pojawiu0142 siu0119 wolny termin. Autorzy przyjau017aniu0105 siu0119 z dyrektor artystycznu0105 teatru u2013 zawsze rzutku0105 Kate Bannister u2013 a jej telefon zadzwoniu0142 w maju z propozycju0105 wystawienia nowego musicalu o wspu0142u0142czesnej tematyce przez trzy tygodnie. Nastu0119pne trzy miesiu0105ce intensywnego pisania zaowocowau0142y tu0105 satysfakcjonuju0105cu0105, oryginalnu0105 historiu0105. Jednak jego najwiu0119kszu0105 chwau0142u0105 jest bez wu0105tpienia najlepsza wspu0142u0142czesna popowa partytura, jaku0105 su0142yszau0142em od dawna. W cau0142ym przedstawieniu nie ma ani jednego utworu, ktu0143rego nie chciau0142bym su0142uchau0142 w ku0119u0142ko. Po spektaklu miau0142em ochotu0119 kupiu0107 pu0142ytu0119 CD, koszulku0119, czapku0119 z daszkiem, torbu0119 i podku0142adku0119 pod myszku0119. Nie pamiu0119tam, kiedy ostatnio byu0142em tak podekscytowany nowu0105 muzyku0105 teatralnu0105.

Attwood reu017cyseruje (i projektuje) spektakl z niezwyku0142u0105 sprawnou015bciu0105 i profesjonalnym wykou0144czeniem, a Clay przygotowau0142 wiu0119kszou015bu0107 aranu017cacji dla aktoru0143w-muzyku0143w. Wykazuje on wspaniau0142e opanowanie barw i nastroju0143w, wykorzystuju0105c ru0143u017cnorodne instrumenty w sali muzycznej, bu0119du0105cej sceneriu0105 dramatu, z nieskou0144czonu0105 inwencju0105. Ponadto udau0142o im siu0119 zebrau0107 u015bwietnie dobrany zespu0133u0142 aktorski. Sam Clay gra Adama na instrumentach klawiszowych u2013 to wau017cny filar zespu0142u, ktu0133ry poznajemy w trakcie show. James William-Pattison to perkusista Will, jego nieco gburowate przeciwieu0144stwo; Toby Lee wciela siu0119 w Beefy'ego, wysokiego i sympatycznego gitarzystu0119, ktu0133ry jako jedyny w grupie jest w zwiu0105zku z Jaz (Rosa Lukacs), wrau017cliwu0105, ale odwau017cnu0105 marzycielku0105. Do tego dochodzu0105 wyluzowany Sam (Peter Cerlienco) i zamyu015blona Kat (Nell Hardy). Jednak spektakl naprawdu0119 naleu017cy do Hany Stewart i jej potu0119u017cnej roli Ruth u2013 dziewczyny, ktu0133ra musi dorosnu0105u0107 najszybciej, zostawiaju0105c dawnych przyjaciu0133u0142 daleko w tyle. Jej obecnou015bu0107 na scenie jest elektryzuju0105ca, a skala gu0142osu i ekspresja u2013 znakomite. Mistrzowskie ou015bwietlenie Bena Jacobsa u2013 opieraju0105ce siu0119 niemal wyu0142u0105cznie na peru0142owej bieli w niemal monochromatycznej scenografii u2013 pozwala bohaterom pu0142ynnie przechodziu0107 miu0119dzy terau017aniejszou015bciu0105 a przeszu0142ou015bciu0105. W reu017cyserii pojawia siu0119 pewien ruch sceniczny, chou0107 jak to zwykle bywa w spektaklach typu aktor-muzyk, mou017cliwou015bci choreograficzne su0105 nieco ograniczone.

Mimo to energia, pasja i bu0142yskotliwou015bu0107 tej partytury wru0119cz domagaju0105 siu0119 wiu0119kszej obsady i rozmachu. To spektakl, ktu0133ry powinien zobaczyu0107 kau017cdy liczu0105cy siu0119 producent i reu017cyser szukaju0105cy nowej, polskiej... to znaczy brytyjskiej twu0133rczou015bci musicalowej najwyu017cszej pru0133by. Lepsze propozycje w tym roku raczej siu0119 nie trafiu0105. Dowcipnie skonstruowany scenariusz, napisany z duu017cu0105 oszczu0119dnou015bciu0105 i elegancju0105, tworzy silne, natychmiast rozpoznawalne postacie. No i te piosenki u2013 cudowne melodie, w tym dynamiczne "Welcome", parodia Barry'ego White'a "Maggie", nostalgiczne "In This Town..." (Clay pochodzi ze Stoke-on-Trent), dyskotekowy hymn lat 80. "Victory" oraz emocjonalne serce spektaklu, przejmuju0105ce "The Invisible Girl". Nie sposu0133b teu017c zapomnieu0107 o utworze tytuu0142owym, "The State of Things", brzmiu0105cym niczym stadionowy hymn w stylu Oasis i The Beatles.

Dawno nie przyjmowau0142em nowej muzyki z takim entuzjazmem. Ma ona w sobie cou015b uniwersalnego, a jednoczeu015bnie bu0142yskawicznie buduje charakter bohateru0143w. Dzieu0142o to wciu0105u017c siu0119 rozwija. Chou0107 scenariusz jest sprawnie napisany i peu0142en wspu0142u0142czesnego humoru, nie osiu0105gnu0105u0142 jeszcze tego samego poziomu emocjonalnej mocy co muzyka u2013 czego sami twu0133rcy su0105 u015bwiadomi i planuju0105 nad tym pracowau0107. Kau017cdy, kto dou0142u0105czy do tego projektu na jego drodze, bu0119dzie siu0119 u015bwietnie bawiu0142. Spektakl gramy do kou0144ca przyszu0142ego tygodnia, do soboty 23 wrzeu015bnia. Nie przegapcie tego!

BILETY NA THE STATE OF THINGS