RECENSIE: What Am I Doing?, Union Theatre ✭✭✭✭

What Am I Doing?: Tales From A Worrying Actor The Union Theatre, 11 oktober 2015

4 sterren

Gregory Hazel, de titulaire "bezorgde acteur", zit op een hoge barkruk en barst van de zenuwachtige energie. Zoals hij zelf scherp opmerkt, is het maken van een voorstelling over ongerustheid een nogal zenuwslopende onderneming. Toch belooft hij dat de twee uur aan zelfspot en komedie die volgen, niet alleen gaan over de strijd van de werkende acteur, maar juist belichten waarom angst de kern vormt van het menselijk bestaan.

Hoewel ik niet vind dat What Am I Doing? deze belofte helemaal waarmaakt, zorgden Hazels natuurlijke charisma en zijn constant vermakelijke anekdotes voor een plezierige onemanshow. De show is opgebouwd als een verzameling liedjes en monologen en leunt zwaar op Hazels talent om zichzelf op de hak te nemen. Veel hiervan draait om zijn ervaringen met de unieke, maar vaak absurde aard van een leven in de schijnwerpers. Van de overmoedige beslissing om "Iedereen meezingen!" te roepen tijdens een eigen geschreven lied op een schoolavond, tot een blik op zijn toekomst op het toneel – "Ik heb in 2015 meer aanbiedingen gehad voor drag-werk dan voor reguliere rollen" – Hazel verkent zijn leven met een volstrekt charmante luchtigheid.

Dit wordt versterkt door de ontwapenende, ongepolijste kwaliteit van de voorstelling. Op minstens één moment bekeek hij de setlist om te zien wat er nu kwam – "Je zou bijna denken dat ik dit niet zelf geschreven heb" – en hij deelde regelmatig zijn plankenkoorts met ons – "Ik heb een onheilspellend gevoel over dit volgende liedje". Het gebrek aan structuur had echter wel invloed op de impact van de muziek. Hazel was een degelijke, maar geen meeslepende zanger, al zat er veel potentie in de oprechtheid van zijn voordracht. Samen met de onberispelijke Simona Budd aan de piano hadden de muzikale fragmenten net zo heerlijk eerlijk moeten zijn als zijn verhalen.

Toch miste de focus op universele thema's – de liefde was een rode draad – emotionele slagkracht, omdat ze niet in een context werden geplaatst. Regels als "we gaan op date, jij kijkt op de klok" maakten me nieuwsgierig naar Hazels eigen ervaringen, maar dergelijke thema's werden meestal weer losgelaten zodra het liedje voorbij was. Bovendien leunden de teksten te veel op clichés als "overdosis liefde" en "misschien red ik het wel", waardoor de sentimenten wat onpersoonlijk aanvoelden. Het spetterende slotnummer, een enthousiaste vertolking van "I Guess That’s Why They Call It the Blues" met volop publieksparticipatie, werkte juist zo goed omdat het gekoppeld was aan een eerder verhaal over een auditie voor The Voice. Wanneer je dit bekijkt naast een grappig en ontroerend nummer over "spijt", zie je de potentie die de show had voor een meeslepender muzikaal verhaal.

Een speciale vermelding verdient de "worry pot", die het publiek tijdens de pauze vulde met hun eigen zorgen en die bij terugkomst door Hazel werden voorgelezen. Dit leverde pareltjes op als "Ik maak me zorgen dat mijn zorgen niet interessant genoeg zijn" en "Ik maak me zorgen over de komst van de Dark Lord en de verlammende angst die hij meebrengt uit de diepte". Deze speelse opening van de tweede helft gaf Hazel volop kansen tot improvisatie, waarbij zijn komische timing subliem bleek. Het was oprecht een van de meest verbijsterend grappige fragmenten in een onemanshow die ik ooit heb meegemaakt.

What Am I Doing?: Tales From A Worrying Actor was een memorabele onemanshow die het talent van Gregory Hazel als rasechte verhalenverteller onderstreepte. Hoewel de liedjes vaak minder diepgang leken te hebben dan zijn monologen, hinten enkele sterke nummers naar de potentie voor een meer gelaagd verhaal. Ik ga zijn toekomstige producties zeker in de gaten houden.