ELEŞTİRİ: What Am I Doing?, Union Theatre ✭✭✭✭

What Am I Doing?: Tales From A Worrying Actor The Union Theatre 11 Ekim 2015

4 yıldız

İsmini başlığa veren o "evhamlı aktör" Gregory Hazel, yüksek bir tabureye tünemiş, yerinde duramayan bir enerji saçıyor. Kendisinin de isabetle belirttiği üzere, evham üzerine bir oyun sahnelemek son derece sinir bozucu bir iş. Yine de, sonraki iki saat boyunca sürecek olan o kendini tiye alan mizah tufanının sadece ekmek parası peşindeki oyuncuların çilelerini anlatmakla kalmayacağını; aksine, kaygının neden insan doğasının merkezinde yer aldığını aydınlatacağına söz veriyor.

What Am I Doing? bu vaadini tam anlamıyla yerine getiriyor mu derseniz, bence pek değil; ancak Hazel'ın sempatik karizması ve birbirini kovalayan eğlenceli anektodları, keyifli bir tek kişilik oyun ortaya çıkarmış. Şarkılar ve monologlardan oluşan bir derleme şeklinde kurgulanan gösteri, gücünü Hazel'ın kendisiyle dalga geçebilme yeteneğinden alıyor. Hikayelerin çoğu, sahne hayatının o kendine has çekiciliği ama bir o kadar da absürt doğası etrafında şekilleniyor. Okul müsameresinde kendi yazdığı şarkıyı söylerken bir özgüven patlamasıyla "Herkes eşlik etsin!" diye bağırmasından tutun da, sahne kariyerinin geleceğine dair tespitlerine kadar —"2015'te drag performansı için normal rollerden daha fazla teklif aldım"— Hazel hayatını tam anlamıyla büyüleyici bir hafiflikle masaya yatırıyor.

Bu atmosfer, gösterinin o içten ve samimi "henüz işlenmemiş" haliyle daha da pekişiyor. En az bir kez, bir sonraki sahnede ne yapacağını netleştirmek için akış listesine göz attı —"Sanki bunu ben yazmamışım gibi," dedi; ve sahnedeki korkularını düzenli olarak bizimle paylaştı: "Sıradaki şarkıyla ilgili içimde bir felaket hissi var." Ancak gösterideki yapı eksikliği, müziğin etkisini biraz zayıflattı. Hazel büyüleyici bir şarkıcı olmasa da yetenekli bir sesti ve içten yorumunda büyük bir potansiyel vardı. Piyanoda kusursuz Simona Budd ile birlikte, en az anlattığı hikayeler kadar açık sözlü ve keyifli bir bütünlük yakalayabilirlerdi.

Buna rağmen, aşk gibi evrensel temalara odaklanan kısımlar, yeterince bağlamlandırılmadığı için duygusal etkiden yoksundu. "Randevuya çıkarız, sen saate bakarsın" gibi sözler beni Hazel'ın kendi deneyimlerini keşfetmeye itse de, bu temalar genellikle şarkı biter bitmez rafa kaldırıldı. Dahası, şarkı sözlerinin "aşk doz aşımı" ve "belki başarabilirim" gibi klişelere fazla sırt dayaması, hislerin biraz kişisellikten uzak kalmasına neden oldu. Seyircinin yoğun katılımıyla söylenen coşkulu final parçası "I Guess That's Why They Call It the Blues", daha önceki The Voice seçmeleri hikayesine bağlandığı için çok başarılıydı. Bu parça, "pişmanlık" üzerine olan hem komik hem de dokunaklı bir başka şarkıyla birlikte değerlendirildiğinde, gösterinin çok daha sürükleyici bir müzikal anlatı potansiyeline sahip olduğunu kanıtladı.

Devre arasında seyircilerin düşünceleriyle doldurduğu ve Hazel'ın dönüşte okuduğu "evham çömleği"ne (worry pot) ayrı bir parantez açmak gerek. Bu çömlekten, "Kaygımın yeterince ilginç olmayacağından kaygılanıyorum" ve "Karanlık Lord'un gelişinden ve derinlerden getirdiği o zihin dondurucu dehşetten korkuyorum" gibi inciler çıktı. İkinci yarıya yapılan bu muzip giriş, Hazel'a müthiş bir doğaçlama fırsatı sundu ve komedi zamanlamasının ne kadar kusursuz olduğunu gösterdi. Gerçekten de bir tek kişilik oyunda deneyimlediğim en şaşırtıcı derecede komik bölümlerden biriydi.

What Am I Doing?: Tales From A Worrying Actor, Gregory Hazel'ın bir hikaye anlatıcısı olarak yeteneklerini sergileyen unutulmaz bir tek kişilik gösteriydi. Şarkılar monologlarına kıyasla bazen sönük kalsa da, bazı öne çıkan parçalar daha derinlikli anlatıların sinyalini verdi. Gelecek projelerini kesinlikle takipte olacağım.