TERUGBLIK DONDERDAG: Nigel Richards

Deze week in Throwback Thursday praat Nigel Richards met Sarah Day over zijn carrière in de musicalwereld.

1) Wat was de allereerste voorstelling die je als kind deed, en wat trok je de theaterwereld in?

Nogal beschamend eigenlijk: toen ik 6 was zette ik samen met mijn oudere zus shows op en dwong ik mijn familie om te kijken hoe ik 'Chim Chim Cheree' zong. Later wilde ik gewoon de 'Milky Bar Kid' worden, mocht iemand die reclame nog kennen.

2) Wat is je proces elke avond als je in je personage kruipt voor een voorstelling?

Dat hangt helemaal af van de 'trigger' die ik tijdens de repetities heb gevonden. Bij Phantom was het zijn ademhaling – een lage, stille traktatie van een stalker; bij Eddy in Blood Brothers was het de onschuldige vering in zijn loopje; bij Floyd Collins was het een oefening waarbij ik mijn borstkas opende die me hielp om die Amerikaanse boer te worden. Soms is het een kunstwerk dat me inspireert. Voor de Senator in Hello Again was dat het eenzaamste schilderij van Hopper.

3) Hoe ben je creatief gebleven tijdens de lockdown? Ik ben jaren geleden al gaan diversificeren en geef nu over de hele wereld les en regisseer overal.

Ik zoom me suf! Er staan zoveel nieuwe betekenissen van woorden in het woordenboek, zoals 'lockdown' en 'corona', en ik ben blij dat 'zoom' daar één van is. Ik schrijf aan mijn boek over musicalperformance en lees ongeveer twee boeken per week als onderzoek en voor m'n plezier. Meditatie heeft me gered. En ik heb eindelijk een fiets gekocht.

4) Je bent ook artistiek directeur van productiehuis Shepperton Media. Vertel eens hoe je betrokken raakte bij het maken van nieuwe films en musicals, en aan welke projecten je nu werkt?

Dit is het bewijs dat karma bestaat. Mijn kleedster uit de tijd dat ik in 1991 in Les Misérables stond, nam contact op. Ze was inmiddels voor BAFTA gaan werken, had een filmbedrijf opgericht en zocht een artistiek directeur. Begin volgend jaar gaan we naar de beurs in Londen. We hebben drie nieuwe musicals in ontwikkeling: de ene is een vrolijke klucht, een kruising tussen RuPaul’s Drag Race en Austin Powers; de andere twee zijn bijzondere 'serieuze' musicals over de aard van Waarheid, Goedheid en, jawel, Karma. Ook produceer ik mijn eerste film, met Shirley Henderson in de hoofdrol.

5) Waarom is live theater belangrijk voor je, en waar kijk je het meeste naar uit bij de (fingers crossed) terugkeer volgend jaar?

Theater heeft een onmiskenbare magie. Het is niet gebonden aan een fysieke plek – ik bedoel, al zouden alle theaters tot de grond toe afbranden, dan nog zou theater bestaan telkens wanneer we ons opsplitsen in verhalenverteller en publiek. Toch is theater op z’n krachtigst wanneer velen samenkomen in een specifieke ruimte, om samen deel uit te maken van een evenement, om te weten dat we als één geheel lachen en huilen. Hoe asociaal we iemand ook vinden die geen mondkapje draagt, we zijn een sociale diersoort. We moeten weten dat we niet alleen zijn. Al onze grote personages in de musicalwereld willen ergens bij horen of hun authentieke zelf vinden: van Elphaba, Mulan en Simba tot de Phantom. Ik denk dat musicalpersonages daarom zo krachtig zijn. Ik ga volgend jaar op tournee met een grote herneming, dus ik heb geluk: ik heb een baan om naar uit te kijken.

6) Wat is een van je mooiste of grappigste herinneringen op het podium?

Mijn teksten volledig vergeten in Martin Guerre was grappig ACHTERAF. O ja, en die ene keer dat ik Ruthie Henshall in elkaar sloeg als de 'fop' in Les Misérables – ik was twee weken op vakantie geweest (op retraite bij de Native Americans) en bij terugkomst wist ik geen woord meer. Ruthie staarde me alleen maar aan, terwijl ze haar best deed niet te giechelen, terwijl ik complete wartaal uitsloeg!

7) Welke drie dingen kunnen we altijd in je kleedkamer vinden?

Bijvoorbeeld geluksbrengers... dingen die je helpen op het podium... blauwe m&m's... Ik heb een prachtig gedicht van wijlen Steven Clarke, die de teksten schreef voor Martin Guerre, 'The Artist’s Way' van Julia Cameron en een foto van mijn vader op zijn laatste verjaardag.

8) Wat is je favoriete castalbum om op dit moment naar te luisteren?

Warpaint – dat is een meesterwerk. En ook Far from Heaven – beide van Frankel/Korie. Genieën!

9) Als je leven een musical was, hoe zou die dan heten en waarom?

Moeilijke vraag!! 'Now and Them', omdat het de mensen om me heen zijn die hebben gemaakt wie ik nu ben.

10) Welk advies zou je geven aan alle pas afgestudeerden – zowel de lichting van 2020 als de aanstaande alumni van 2021?

Hou vol! Elke keer dat er een periode is geweest waarin we gedwongen werden naar binnen te keren, zowel fysiek als creatief, in tijden van oorlog en lijden, werd dit gevolgd door een explosie van ideeën: nieuwe manieren van denken in de kunst, wetenschap en in onze maatschappij. Na de Spaanse griep van 1919 volgde in de jaren twintig een explosie van jazz, kunst, ontdekkingsdrift, onverschrokkenheid en inventiviteit. Er komt weer zo'n explosie van nieuw theater, nieuwe kunst en nieuwe muziek. Zorg gewoon dat je er klaar voor bent.